Bah, humbug!

Mind you, παρά τον τίτλο, δεν έχω τίποτα ενάντια στα χριστούγεννα, μάλιστα είναι η αγαπημένη μου εορτή του έτους! Απλά τα γιορτάζω… λίγο διαφορετικά. Αλλά είναι εποχή για δώρα, οπότε και το παρόν post έχει δώρα. Συγκεκριμένα, συγκέντρωσα τραγούδια της εποχής από τα οποία επέλεξα αυτά που έκρινα πιο αξιόλογα, και τα παρέχω εδώ σε ειδικές χριστουγεννιάτικες συσκευασίες (όχι, δε χρειάζεται να περιμένετε μέχρι την παραμονή, ή την πρωτοχρονιά, ή όποτε τέλος πάντων ανοίγετε τα δώρα στο χωριό σας), για να συνοδεύσετε τις δουλειές σας (γιατί αφού εγώ θα κάνω εργασίες όλο το Δεκέμβρη, αρνούμαι να πιστέψω πως υπάρχει κάποιος που θα κάνει διακοπές αυτά τα χριστούγεννα).

Συνολικά τα πακέτα αριθμούν 36 τραγούδια, λογικός αριθμός υποθέτω για ξεδιάλεγμα -αν θέλετε περισσότερα, θα παραθέσω και μερικά links κάτω-κάτω. Click στα εξώφυλλα για να τα κατεβάσετε, κι enjoy.

Ho-ho-ho, ή αλλιώς μια συλλογή με χιουμοριστικά χριστουγεννιάτικα
Μιλάμε για timeles classics όπως το «Hey Santa Claus (you cunt)», «Rudolph the Deap Throat Reindeer», και «The Restroom Door Said ‘Gentlemen'». Εννοείται πως είναι not safe for work, γιατί αλλιώς δε θα είχε νόημα!

Hardy-har-har, ή αλλιώς μια συλλογή με heavy metal χριστουγεννιάτικα
Ναι, υπάρχουν και τέτοια χριστουγεννιάτικα. Μερικά θα ταίριαζαν ίσως περισσότερο στην προηγούμενη συλλογή, αλλά μαζεύτηκαν αρκετά οπότε είπα να τα αφήσω ξεχωριστά. Περιλαμβάνει από ροκιές τύπου «Run Rudolph Run» με τη φωνή του Lemmy των Motorhead, μέχρι brutal-ιές τύπου «God Rest Ye Merry Gentlemen» από Kekal.

Er-say-what, ή αλλιώς αυτά που δεν κολλούσαν αλλού
Κάποιες πολύ συμπαθητικές αλλά κι αρκετά περίεργες επιλογές. Περιλαμβάνει το «Silent Night» των Glasvegas, για το οποίο ο Warren Ellis στο newsletter του είπε πως «κόσμος θα αυτοκτονεί υπό τους ήχους του για χρόνια από τώρα», το «O Come Emmanuel» του Sufjan Stevens, τον οποίον η wikipedia χαρακτηρίζει baroque-pop (;!;), κάτι industrial mixes που δεν ξέρει ούτε ο δημιουργός τους, και ούτω καθ’εξής. You have been warned, proceed with caution.

Να χαίρεστε που άφησα τα πιο σκληρά industrial (με την έννοια του «σου τρυπάει το αυτί και μασουλάει το τύμπανό σου στο ρυθμό») απ’έξω.

Άλλα που έμειναν απ’έξω είναι τα μιλιούνια j-pop songs στο κλίμα της εποχής, από τα οποία πάντως μπορείτε να βρείτε κάμποσα εδώ. Ξεχωρίζω το Jingle Bells των Morning Musume, ό,τι πρέπει για anime fans! Επίσης η April Winchell έχει κάμποσες διασκεδαστικές επιλογές στο site της, ενώ και οι 8bitpeoples έχουν μια συλλογή με chiptune διασκευές στην ιστοσελίδα τους. Επιπλέον, σε όσους άρεσε η 2η συλλογή συνιστώ ανεπιφύλακτα τα Trans-siberian Orchestra, που είναι απλά ο ορισμός των rock χριστουγέννων. Μέχρι και light shows ενέπνευσαν:

Όχι, δεν είναι το δικό μου σπίτι αυτό. :p

Αυτά λοιπόν από μένα για τα χριστούγεννα. Λέω τώρα να χωθώ κάτω από το πάπλωμα και να κρυφτώ από τα βιβλία μου και τις εργασίες μου, μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου…

Advertisements

Mazoo and the Zoo

Πάντα αφοσιωμένοι στην ψυχαγωγία σας και στην υπηρεσία του ελληνικού πολιτισμού, επιλέγουμε να προωθήσουμε τα μεγάλα και αξιόλογα έργα του, έργα που θα αφήσουν το στίγμα τους στη διαδικτυακή ιστορία και που στέκονται ισάξια δίπλα σε ξενόφερτα αριστουργήματα όπως το «Numa-Numa«, και άλλες παρόμοιες επικές στιγμές των internet memes.

Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω τους «Mazoo and the Zoo»! To συγκρότημα, που ανέδειξε ο ελληνικός τηλεοπτικός σταθμός Alter, ανήκει στο label Kids Songs του σταθμού, κι έχει ήδη αποκτήσει δημοτικότητα στα διαδικτυακά στέκια χάρη στην εμπνευσμένη στιχουργική του καλλιεπή Μάνου Βαφειάδη και τις καλλίμορφες όσο και καλλίφωνες κοπέλες Άρτεμις Κοκκιναρά και Τερέζα Σάσσου, οι οποίες πλαισιώνουν τον Ευθύμη Κοκκιναρά (που είναι μόνο καλλίφωνος).

Το magnum opus του συγκροτήματος είναι βέβαια το αριστούργημά τους, ο «Παπαγάλος», γνωστό και με την προσφιλή ονομασία «Πα-πα-πα-πα-παπαγάλος». Παρατίθεται παρακάτω, μαζί με όσα άλλα έργα παραγωγής τους κατάφερα να περιμαζέψω, για να τα παρακολουθήσετε, να τα παραβάλλετε και να παραθέσετε τις παρατηρήσεις σας. Σας παρακινώ να τα απολαύσετε (νταξ, παραδέχομαι, το παράκανα με το «παρά-«. Κρίμα που δεν είναι Παρασκευή μόνο. Οκέυ, σκάω).


Ο παπαγάλος


Η αρκούδα (για μένα τραγούδα)


Η καμήλα


Ο σκαντζόχοιρος

Επιπλέον, χωρίς βιντεοκλίπ είναι τα τραγούδια «Η γάτα«, «Η πάπια» και «Η πεταλουδίτσα» (όχι, δε ξέρω γιατί τους λένε «Mazoo and the Zoo«).

Υ.Γ.: παρεμπιπτόντως, παρήλθε η εξεταστική μου (καλά πήγε), και απασχολούμαι πλέον με τα projects μου -θα παρατηρήσατε πως το παρόν post, επηρεασμένο από την παραφροσύνη που μου παρέφυσε ο ξαφνικός ελεύθερος χρόνος, παραείναι παραφορτωμένο με παρηχήσεις και παρόμοια λογοπαίγνια. Παρακαλώ να μην σας έχω παρακουράσει με τον παραληρηματικό λόγο μου, και ελπίζω στην (παρήγορη) κατανόησή σας. Υπόσχομαι να επανέλθω σε υψηλότερα επίπεδα παραγωγής κειμένου από το επόμενο (ή παρα-επόμενο… που να πάρει, φτάνει πια!) post.

Agua de Annique acoustic live report

OMG, just OMG!

Συνέχεια

Joaquin Rodrigo

Μου θύμισε ο Εν Λευκώ (για την αρίβεια ο Χρήστος Χατζής στην εκπομπή του 8:00-10:00) πως σήμερα είναι τα γενέθλια του τεράστιου αυτού ισπανού συνθέτη, και μαζί μου θύμισε και την πρώτη φορά που, νεαρός και με ανατριχίλα, άκουσα το Concierto de Aranjuez. Μία σύνθεση που μέχρι σήμερα είναι από τις αγαπημένες μου της κλασσικής μουσικής, και σίγουρα η αγαπημένη μου με κιθάρα.

Και μαζί θυμήθηκα και τη διασκευή που έγραψε ο Kenji Kawai για την ταινία Ghost in the Shell: Innocence με φωνητικά της Kimiko Itoh, ένα υπέροχο jazz κομματάκι, πιστό στο πρωτότυπο αλλά και με τη σφραγίδα του συνθέτη που είναι υπεύθυνος και για το εξαιρετικό soundtrack της επίσης εξαιρετικής ταινίας.

Κατέβασμα από εδώ.

Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω να γράφω, πρωτού το train of thought μου μου θυμίσει κι άλλα απίστευτα έργα που με έχουν κάνει κατά καιρούς να ανατριχιάσω και καταλήξω ανίκανος να κάνω οτιδήποτε άλλο από το να ακούω μουσική εξτασιασμένος!

«OK Computer» radio drama

Την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου, και για επτά ημέρες μετά, στο BBC radio 4.

Friday 19 October – OK Computer

By Joel Horwood, Chris Perkins, Al Smith and Chris Thorpe.

A celebration of Radiohead’s seminal 1997 album OK Computer which draws on themes from each of its 12 tracks.

A man wakes up in a hospital in Berlin. He has no memory of who he is, or where he comes from. Once the details of his life are recovered, he is repatriated to Britain and into his former life. But he is haunted by the suspicion that this is not his real life at all.

Paul …… Tom Brooke
Sarah …… Liz White
Helen …… Federay Holmes
Owen …… Pieter Lawman
Boss …… Chris Thorpe

Producer Lu Kemp.

Vocaloid performs «Aria di mezzo carattere»

Aria di mezzo caraterre, από το Final Fantasy VI, μουσική Nobuo Uematsu και στίχοι Nobuo Uematsu και Yoshinori Kitase. Η παραπάνω εκτέλεση προφανώς δε φιγουράρει στο ίδιο το παιχνίδι (που βγήκε το 1994 για το SNES, και τότε όλες οι μουσικές ήταν midi), και το ενδιαφέρον της είναι πως, ενώ το video μαντεύω πως είναι από την επανέκδοση του παιχνιδιού για PlayStation, ο ήχος είναι εξ’ολοκλήρου παραγωγή του λογισμικού Vocaloid, συμπεριλαμβανομένου της φωνής!

Το λογισμικό με τη μαγική δυνατότητα μίμησης του ανθρώπινου τραγουδιού είναι προϊόν της Yamaha και κυκλοφόρησε το 2004, ενώ το youtube διαθέτει πολλά εξίσου εντυπωσιακά αποτελέσματα της χρήσης του (όπως αυτό, ή αυτό).

Sigur Rós – Heima

Η ταινία ακολουθεί τους Sigur Rós στην περιοδεία που κάνανε στην πατρίδα τους, τη μαγευτική Ισλανδία. Ερημωμένα εργοστάσια ζωντανεύουν και άδειες χαράδρες χορεύουν υπό τους ήχους των αινιγματικών μουσικών που έχουν προκαλέσει αίσθηση παγκοσμίως με τις ανορθόδοξες συνθέσεις τους.

official :: imdb :: aiff ]

Την είδα ξαπλωμένος στη μοκέτα του Απόλλων (εξαντλημένα γαρ τα κανονικά εισιτήρια), κι αν μπορούσα να διαλέξω ανάμεσα σε αυτό και σε κανονική θέση, μάλλον πάλι ξαπλωμένος θα την έβλεπα. 😉

Η ταινία, γυρισμένη εξ’ολοκλήρου σε HD (εκτός από μερικά πλάνα δανεισμένα από τηλεοπτικές εκπομπές), είναι τόσο ανατριχιαστικά όμορφη που δεν περιγράφεται. Υπήρχαν στιγμές που δεν ήθελα να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρά μου, για να μη χάσω το θέαμα! Αυτό βέβαια είναι μεγάλο κατόρθωμα από πλευράς του σκηνοθέτη Dean DeBlois (που ήταν παρών στην προβολή), αφού η μουσική του συγκροτήματος είναι τέτοια ώστε θέλεις να την απολαύσεις με κλειστά μάτια και να χαθείς στους ήχους της. Και για του λόγου το αληθές:

Η αίσθηση του να βλέπεις αυτό το μεγαλοφυές συγκρότημα να παίζει ακουστικό live μπροστά σε καμμιά δεκαριά επαρχιώτες και μερικές κατσίκες είναι απίστευτη κι άνετα συγκρίσιμη με το να τους βλέπεις, στο τέλος της ταινίας, να παίζουν μπροστά σε κοινό χιλιάδων ατόμων στο Reykjavik. Αν δεν κερδίσει στο διαγωνιστικό «Μουσική & Φιλμ» του Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας», θα φάω το καπέλο μου!