Πρεμιέρες ελληνικών σειρών: αναφορά κι απόψεις

Το παρόν post αποτελεί ευγενική προσφορά του φίλου μου του skarab, ενός ανθρώπου-τέρατος υπομονής. Αυτός ο καλός άνθρωπος λοιπόν, αντί να κάνει κάτι παραγωγικό με τον ελεύθερο χρόνο του (όπως να αναπληρώσει προκαταβολικά ύπνο για την επόμενη εξεταστική, ή να αρχίσει συλλογή συνδετήρων), κάθησε και είδε ένα μάτσο πρεμιέρες ελληνικών σειρών για να μας ενημερώσει για το ποιόν τους, και ποιες αξίζουν. Δόξα και τιμή λοιπόν, σε αυτούς που θαρραλέα θυσιάζονται για το κοινό καλό. Ταυτόχρονα ο Στέλιος ανήκει στη μικρή εκείνη ομάδα ανθρώπων που δεν μπουρδολογούν ασυστόλως όπως εγώ, οπότε δεν του χρειάζεται, και δεν έχει ένα blog να τα βάλει όλα αυτά -εξού και τον φιλοξενώ εδώ.

Καλωσήρθατε στο Greek Premiere Watch 2008, το ποστ που παρουσιάζει όσα θα δούμε φέτος στην ισπανική ελληνική τηλεόραση.

Παρόλο που ανήκουμε κι εμείς σε αυτούς που έχουν συνηθίσει να παίρνουν την τηλεοπτική τους δόση από τις υπεραγορές του εξωτερικού, ποτέ δεν απαρνηθήκαμε ολοκληρωτικά το μπακάλικο της ελληνικής τηλεόρασης, όσο κι αν συχνά-πυκνά μας πουλούσε από τα σάπια. Ειδικά φέτος, λίγο ο φρέσκος αέρας των τρέιλερ, λίγο η υποσχεση για ανανέωση διά της οδού της εισαγωγής σεναρίων, μας έπεισαν να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο και να προβούμε σε μια πιο συστηματική αξιολόγηση της νέας τηλεοπτικής σοδειάς.

Βέβαια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά ότι η καλύτερη στιγμή κάθε ελληνικής σειράς είναι… το τρέιλερ. Αρχική μας πρόθεση ήταν να κάνουμε review όλες τις νέες ελληνικές σειρές, αλλά έναν εγκέφαλο έχουμε κι εμείς, πόση μυθοπλασία β’ διαλογής να αντέξει κι αυτός; Ως εκ τούτου, μετά το άλμα ακολουθούν οι εντυπώσεις μας από μια ντουζίνα πρεμιέρες νέων σειρών (από τις 20 περίπου που προβλήθηκαν αυτή την εβδομάδα) – κάποιες αποκαρδιωτικές, κάποιες αξιοπρεπείς και μία τουλάχιστον που κάνει την έκπληξη…

Η Πολυκατοικία


Συμπαθητική old-school κωμωδία καταστάσεων που δεν παρεκκλίνει στο ελάχιστο από τις νόρμες του είδους. Στο πρώτο επεισόδιο είδαμε τρεις ηλικιωμένες να μπαίνουν κρυφά στο διαμέρισμα δυο γκέι αντρών και να σπέρνουν την καταστροφή, έναν ατζαμή θυρωρό να παγιδεύεται στο ασανσερ μαζί με μία νευρική ένοικο και έναν Τσιμιτσέλη να κλείνεται έξω από το διαμερισμά του ολοτσίτσιδος ως άλλος Mr. Bean στο δωμάτιο 426. Κι ενώ γενικώς το επεισόδιο δεν έχει κάτι περισσότερο από μια επανάληψη χιλιομεταχειρισμένων μοτίβων να επιδείξει, αυτό που κάνει το κάνει τόσο εγκάρδια και απροσποίητα που καταφέρνει αυτό που λίγες ελληνικές κωμωδίες καταφέρνουν: να είναι actually αστεία. Έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μία αξιόπιστη και διασκεδαστική τηλεοπτική επιλογή, η οποία θα κάνει μεγάλη επιτυχία στην πρώτη προβολή και μακρόχρονη καριέρα σε επαναλήψεις. Ίσως κάποτε να αντικαταστήσει και το «Ρετιρέ» στο ρόλο του επίσημου τηλεοπτικού παραγγέλματος για την έλευση του καλοκαιριού. Μακάρι κιόλας.

Special mention: Εμπνευσμένο logo και υπέροχοι τίτλοι αρχής που δίνουν ταυτότητα στη σειρά.

L.A.P.D.: Lekanopedio Attikis Police Department

Ένα ενδιαφέρον premise, ένας έξυπνος τίτλος και ένα gimmicky trailer δημιούργησαν σε πολύ κόσμο υψηλές προσδοκίες για την σειρά, που δεν επιβεβαιώθηκαν από το πρώτο επεισόδιο. Το γεγονός ότι τα trailer είχαν ήδη spoilάρει ανελέητα όλες τις (λιγοστές) καλές στιγμές του επεισοδίου σίγουρα δεν βοήθησε. Οι αξιόπιστοι συντελεστές μας επιτρέπουν να ελπίζουμε ότι η σειρά θα απογειωθεί στη συνέχεια, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να παραμείνει εξίσου χλιαρή και αδιάφορη.

Special mention: Ο Paco του ισπανικού πρωτότυπου σεναρίου γίνεται στα ελληνικά Προκόπης και χαϊδευτικά Πάκης. Διότι αν στα σενάρια που κλέβουμε από το εξωτερικό δεν κρατήσουμε ίδια μέχρι και τα ονόματα, τι θα κρατήσουμε ίδιο;

Λάκης ο Γλυκούλης

Δεν χαρακτηρίστηκε άδικα ως η αρσενική εκδοχή της «Μαρίας της Άσχημης». Σε αυτό το 45λεπτο η μία σεναριακή ευκολία διαδέχεται την άλλη και οι χαρακτήρες έχουν στήσει διαγωνισμό μονοδιαστατοσύνης. Και ναι, το ξέρω ότι η «μονοδιαστατοσύνη» δεν είναι λέξη, αλλά δεν πρόκειται να κάτσω να προβληματιστώ για τις λέξεις που χρησιμοποιώ όταν γράφω για μια σειρά που εμφανώς δεν προβληματίζεται για οτιδήποτε την αφορά. Ο σκηνοθέτης Νίκος Ζαπατίνας, με κινηματογραφική προϋπηρεσία (Ένας κι Ένας, Εφάπαξ), μπορεί να ξέρει πώς να στήσει την κάμερα και να προσθέτει μερικές πετυχημένες κωμικές πινελιές, αλλά κατά τ’ άλλα παραδίδει την ίδια βαριεστημένη σκηνοθεσία που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από τις ελληνικές σειρές. Γενικά, εδώ έχουμε μια απαράδεκτα αδιάφορη σειρά που δεν σώζεται ούτε από τη γλυκιά φατσούλα ενός μεταμορφωμένου Πέτρου Φιλιππίδη – στον οποίο τουλάχιστον μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι έχει καλό κωμικό timing.

Special mention: Φαντάζομαι ότι, λόγω ύφους, η σειρά θα κάνει μεγάλο γκελ στις ηλικίες κάτω των 12 ετών. Έτσι κι αλλιώς, σεναριακά βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον Μπομπ το Μάστορα και τα Teletubbies.

7 Ζωές


Χειρότερα από αδιάφορο. Κακογραμμένο. Και αυτή είναι μία λέξη που δεν περίμενα να χρησιμοποιήσω ποτέ για μια σειρά προερχόμενη από τον αποδεδειγμένα ταλαντούχο σεναριογράφο Γιώργο Φειδά των S1ngles, μόνο που εδώ η αγγαρεία της προσαρμογής του ξένου σεναρίου τον έχει εξωθήσει σε μία εμφανώς τεμπέλικη γραφή. Με ένα τέτοιο premise -35χρονος άνδρας που έπεσε σε κώμα όταν μεσουρανούσαν τα ’80s ξυπνάει και καλείται να προσαρμοστεί στο 2008- είναι θλιβερό πόσες ευκαιρίες για καλή κωμωδία πάνε χαμένες. Εξίσου τεμπέλικα, ρηχά και βαριεστημένα προσεγγίζουν τους χαρακτήρες τους και οι ηθοποιοί, ενώ για τη σκηνοθεσία ας μην το συζητήσουμε καλύτερα – άφησε τις κάμερες να γράφουν και πήγε για καφέ.

Special mention: Ο Γ. Σεϊταρίδης με μαλλί ’80s. Διότι, ως γνωστόν, όταν πέφτεις σε κώμα, σταματάει να μεγαλώνει και το μαλλί σου.

Όλα στον Αέρα

Διασκεδαστική σειρά που επιδιώκει να βγάλει γέλιο διακωμωδώντας τηλεοπτικά πρόσωπα και καταστάσεις και σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει. Διασκεδαστικές ερμηνείες, πιστευτοί χαρακτήρες, αρκετά πετυχημένα αστειάκια και επαρκής σκηνοθεσία. Τίποτα το φοβερό προς το παρόν, αλλά κρατάει το ενδιαφέρον και είναι καλή επιλογή για να περνάει η ώρα.

Special mention: Τίποτα για να γράψω εδώ. Η σειρά είναι τυπικό δείγμα χρυσής μετριότητας – τίποτα χαρακτηριστικά κακό σε αυτήν, αλλά και τίποτα που να την κάνει να ξεχωρίζει.

Λίτσα.com


Νεανική κομεντί με καλογραμμένους διαλόγους, προσεγμένη σκηνοθεσία από την Όλγα Μαλέα και μια πολύ καλή Σοφία Φαραζή στον ρόλο του τίτλου. Κοπέλα της διπλανής πόρτας, καλοσυνάτη, σκεπτόμενη, κομμώτρια και blogger -αν και αυτό το τελευταίο υποσκιάζεται προς το παρόν από το σενάριο- η Λίτσα κέρδισε αβίαστα τη συμπάθειά μου και δεν δυσκολεύτηκε να με πείσει να την ακολουθήσω για τουλάχιστον μερικά επεισόδια ακόμα.

Special mention: Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, η Λίτσα χρησιμοποιεί Windows Vista και Internet Explorer. (Ο επόμενος γκόμενος παρακαλείται να της μιλήσει για τον Firefox).

Ποιος Μας Πιάνει


Για κωμική περιπέτεια, αυτό το πρώτο επεισόδιο είχε υπερβολικά λίγη κωμωδία και ακόμα λιγότερη περιπέτεια, αλλά τουλάχιστον πρόλαβε να χτίσει αρκετό σασπένς στο παρασκήνιο της βασικής πλοκής και έδωσε συγκρατημένες υποσχέσεις ότι είναι διατεθειμένο να κινηθεί σε πιο dark & edgy κατευθύνσεις από το Παρά Πέντε, του οποίου αποτελεί άτυπο απόγονο. Ο δε σκηνοθέτης Αντώνης Αγγελόπουλος των Εγκλημάτων και του Παρά Πέντε αποδεικνύει ότι έχει ακόμα ενδιαφέροντα βέλη στη σκηνοθετική του φαρέτρα. Παρόλο που η πρεμιέρα δεν με ενθουσίασε, η σειρά μπαίνει στη λίστα παρακολούθησης και δεν νομίζω ότι μακροπρόθεσμα θα μας απογοητεύσει.

Special mention: Cameo εμφάνιση από την Μελίνα Κυριακοπούλου (η Φρίντα του Παρά Πέντε), η οποία επανέρχεται στο ρόλο της παρουσιάστριας του θρυλικού Τηλεβόα προκειμένου να μας συστήσει μια από τις ηρωίδες της νέας σειράς – σαφής ένδειξη ότι ο νέος σεναριογράφος Γιάννης Διακάκης όχι μόνο δεν φοβάται τη σύγκριση με το Παρά Πέντε αλλά την προκαλεί κιόλας.

Ο Άγγελός μου, ο Διάβολός μου

Fantasy ρομαντική κομεντί για όλη την οικογένεια, η οποία μπορεί λόγω θέματος να αναδίνει μια οσμή κατηχητικού και ναφθαλίνης, αλλά κακή δεν τη λες. Και πλακίτσα έχει, και συμπαθητικό καστ, και καταφέρνει να απορροφήσει τον θεατή παρά την αφέλειά της. Δεν είναι το είδος της σειράς που συνηθίζω να παρακολουθώ, αλλά λογικά στους φαν του είδους θα αρέσει.

Special mention: Το σκηνικό με τα αγγελάκια στον παράδεισο στην αρχή του επεισοδίου, που παρέπεμπε σε σχολική παράσταση δημοτικού ανεβασμένη από θεούσα μαυροντυμένη δασκάλα με κώτσο στα μαλλιά λίγο πριν τη συνταξιοδότηση της. Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών εγκρίνει!

Το Κλειδί του Παραδείσου


Δραματική σειρά μυστηρίου η οποία μας συστήθηκε μεσα από μια αξιοπρεπέστατη πρεμιέρα με μερικές αξιομνημόνευτες στιγμές. Σενάριο και ερμηνείες είναι σαφώς πάνω από το μέσο όρο της ελληνικής τηλεόρασης. Δεν τρέφω αυταπάτες βέβαια. Ξέρω εκ των προτέρων ότι η σειρά θα κινηθεί σε χιλιοπατημένα μονοπάτια, με τραβηγμένες από τα μαλλιά πλοκές, ερωτικά τρίγωνα, τετράγωνα και άλλα πολύπλευρα. Τουλάχιστον όμως εδώ πέρα όλα αυτά τα τετριμμένα φαίνεται ότι θα αφορούν ενδιαφέροντες χαρακτήρες που έχουν πράγματι κάτι να πουν.

Special mention: Το σενάριο της σειράς υπογράφει ο παντός καιρού Κώστας Βαζάκας, ο οποίος έγραψε και το προπέρσινο Μαζί Σου, πέρισυ συμμετείχε στην παραγωγή των Ιχνών, ενώ φέτος εκτός από τη συγκεκριμένη σειρά, γράφει και για το Λατρεμένοι μου Γείτονες του Mega. Ας του ευχηθούμε να αποφύγει την υπερκόπωση.

Βέτα Queen


Κωμική σειρά που επιδιώκει να αναπαράξει μια ατμόσφαιρα λαϊκής γειτονιάς η οποία κοντεύει πλέον να εκλείψει στο 2008. Οι χαρακτήρες είναι τα αναμενόμενα κωμικά στερεότυπα κάθε ηθογραφικής κωμωδίας (από τον μανάβη που δίνει βερεσέ ως την βιζιτού της γειτονιάς) ενώ η Βέτα (Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου) αποτελεί την τέλεια προσωποποίηση της λαϊκής γυναίκας, της ταλαιπωρημένης από τα χτυπήματα της μοίρας, η οποία μπορεί να προβάλλει στους γύρω της το προσωπείο της μίρλας και της κακομοιριάς, ωστόσο μόνο στον μικρόκοσμό της μπορεί να νιώθει άνετα και να κινείται με αυτοπεποίθηση. Εν τέλει, εδώ έχουμε μια αξιοπρεπή και έντιμη ως προς τις προθέσεις της σειρά, αυστηρά απευθυνόμενη στους μεγαλύτερους σε ηλικία τηλεθεατές που έχουν ανάγκη από μια τηλεόραση που θρέφει τα φθαρμένα κοινωνικά πρότυπά τους και δεν τους πετάει στιγμή έξω από τη ζώνη άνεσής τους.

Special mention: (Με φωνή Βέτας:) Αχ, Παναγία μου, τι χαζομάρες κάθομαι και βλέπω αυτή τη σαιζόν!

Γ4

Νεανική σειρά που θυμίζει πολύ (πάρα πολύ όμως) το παλιότερο 504χμ Βόρεια της Αθήνας, καθώς διαθέτει το ίδιο πάνω-κάτω μίγμα urban αισθητικής, νεανικού angst και δραματικών υπερβολών. Ενώ όμως στο 504 υπήρχαν αναλαμπές γνήσιας δημιουργικότητας, εδώ μάλλον έχουμε ανάπτυξη βάσει συνταγής. Μέσα στα 30 λεπτά της διάρκειας του πρώτου επεισοδίου, η σειρά εισάγει χωρίς ιδιαίτερο ειρμό ή συνοχή 7-8 μόνιμους χαρακτήρες και ισάριθμα storylines, με την ελπίδα ότι σε αυτό το συνονθύλευμα κάθε έφηβος ή νεαρός θα βρει κάτι για να ταυτιστεί. Φυσικά, οι χαρακτήρες καλύπτουν το πλήρες φάσμα των Εφηβικών Τηλεοπτικών Κλισέ®, από τον φλωράκο ως το καταθλιπτικό γκομενάκι και από την καταπιεσμένη κόρη ως τον εκπρόσωπο της τάξης των μειονοτήτων (εδώ, ένας Νιγηριανός). Πάντως, η σειρά δεν αποτυγχάνει να ψυχαγωγήσει, έστω κι αν για να τα καταφέρει βασίζεται περισσότερο στο στιλ και λιγότερο στην ουσία.

Special mention: Τι ήταν αυτό το ξεκομμένο πεντάλεπτο απόσπασμα από το Schoolwave που μπήκε σφήνα στους τίτλους τέλους (εκτός από filler που συμπλήρωνε το χρόνο του επεισοδίου); Πολύ φτηνό το βρήκα. Αν η σειρά θέλει να εκφράσει τη νέα γενιά, θα προτιμούσα να επιδιώξει να το κάνει με τις δικές της δυνάμεις και όχι μηρυκάζοντας μια κουλτούρα που δεν με έχει πείσει ακόμα ότι καταλαβαίνει.

Άγρια Παιδιά


Το καλύτερο όλων για το τέλος. Κανένα απολύτως παράπονο εδώ – το πρώτο επεισόδιο με είχε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η ομάδα της N-Orasis παραδίδει μια δουλειά που τιμά την ελληνική τηλεόραση και η οποία τόσο σεναριακά όσο και αισθητικά κινείται σε επίπεδα παραγωγών του εξωτερικού. Τα πάντα εδώ ξεχωρίζουν: κορυφαίες ερμηνείες σε ιδιαίτερα απαιτητικούς ρόλους, σενάριο όχι μόνο ενδιαφέρον αλλά και δομικά άψογο και σκηνοθεσία που δεν εξαντλείται σε σκηνοθετικά τρικ αλλά αναζητά διαρκώς την καλύτερη γωνία λήψης, το καλύτερο γύρισμα, το καλύτερο κάδρο. Θερμές ευχές στη σειρά για μακροημέρευση στην τηλεοπτική αρένα της Τρίτης και καλά κουράγια στους συντελεστές που δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι πόσες ανθρωποώρες σπαταλάνε για να παραδώσουν ένα τόσο άψογο αποτέλεσμα.

Special mention: Εύχομαι από τώρα να συνεχιστεί για δεύτερη σαιζόν. Hey, people, φροντίστε να μιλήσετε για τη σειρά σε όλους τους φίλους σας!

6 Σχόλια

  1. Ευχαριστούμε το Στέλιο για την αυτοθυσία του!

    Περί του φαινομένου Paco/Πάκης: έχεις δει τη Λόλα του ΑΝΤ1; Δε χρειάζεται να το δεις, απλά σύγκρινε το ελληνικό trailer με το πρωτότυπο αργεντίνικο: http://www.youtube.com/watch?v=v9Av20OUt7U

    Ονόματα, ηθοποιοί, σκηνικά, σχεδόν όλα είναι πανομοιότυπα. Μέχρι και τον Αργύρη (το αφεντικό) στο πρωτότυπο τον λένε Aguirre!

  2. οlrandir, εγώ ευχαριστώ για τη φιλοξενία!

    Ναι, το είχα επισημάνει αυτό και στην Λόλα. Παρεμπιπτόντως, μάλλον τζάμπα πληρώνουν τα κανάλια για ξένα σενάρια. Μέχρι στιγμής οι ελληνικές σειρές είναι αρκετά καλύτερες από τα ριμέικ των ισπανικών.

  3. Εγώ πάλι αναρωτιέμαι πόσος χρόνος θα περάσει μέχρι να ανακαλύψουν και τα γιαπωνέζικα. Είναι καιρός που σκέφτομαι ότι το Nodame Cantabile θα είχε αρκετές πιθανότητες για επιτυχία ως ελληνική διασκευή -και ίσως κι άλλες αντίστοιχες (όχι sci-fi, γιατί το φοβάμαι το ελληνικό sci-fi…) σειρές.

  4. Το εχουμε αυτο σαν λαος να υποτιμουμε τις ικανοτητες μας γενικως και να στρεφομαστε στο ξενο,το εισαγωμενο οτι και αν ειναι αυτο.
    Ετσι γινεται και στην tv…

  5. Μην ξεχνάμε πάντως ότι και η Πολυκατοικία είναι διασκευή από τα Ισπανικά… δεν είδα να αναφέρεται…

  6. @recuerdos: Εδώ που τα λέμε, και τα ελληνικά σενάρια ξένες ιδέες ξεπατικώνουν τις περισσότερες φορές. Όχι ότι αυτό είναι μεμπτό, αρκεί να γίνεται σωστά. Όσο για την αγορά ξένων σεναρίων, αυτή δεν έχει τόσο να κάνει με την έλλειψη (ή την υποτίμηση) του ελληνικού ταλέντου, όσο με τις απαιτήσεις της τηλεοπτικής μηχανής για παραγωγή σεναρίων με βιομηχανικούς ρυθμούς. Αυτό το πράγμα στην ελληνική tv, όπου η κάθε σειρά έχει έναν μοναδικό σεναριογράφο, είναι κάτεργο. Σε αυτές τις συνθήκες, πάλι καλά να λέμε που βλέπουμε δυο-τρεις καλές σειρές κάθε χρόνο.

    @SpirosK: Ναι, ισχύει. Πάρεμπιπτόντως, είδα και το δεύτερο επεισόδιο (της Παρασκευής) και, πλάκα-πλάκα, η ταπεινή Πολυκατοικία αναδεικνύεται ως η πιο διασκεδαστική κωμωδία της σαιζόν. Να μου το θυμηθείτε, θα γίνει το νέο Κωνσταντίνου και Ελένης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: