Movie Marathon, week 2

Βδομάδα δεύτερη και συνεχίζω ακάθεκτος, αν κι οφείλω να παραδεχτώ πως είναι πιο κουραστικό απ’ότι περίμενα. Οκτώ ταινίες και πάλι αυτή τη βδομάδα, με μια bonus που είδα στο σινεμά.

Κυριακή 17 Αυγούστου – Ημέρα Τρόμου
The Black Cat & Das Cabinet Des Dr. Caligari


[ wiki :: imdb || wiki :: imdb ]

Το πρώτο, παρά τις καλές κριτικές του, μου φάνηκε ταινία τρόμου «του σωρού», από τις πολλές που βγαίνανε στο δεύτερο τέταρτο του προηγούμενου αιώνα. Παίζουν ο Bella Lugosi κι ο Boris Karloff βέβαια, που από μόνοι τους είναι αρκετά τρομακτικές φιγούρες, αλλά από σενάριο και σασπένς δεν παρέχει τίποτα ιδιαίτερο. Με μισή καρδιά λοιπόν, έβαλα να δώ και το γιατρό σαλιγκάρι (για την ακρίβεια καλιγκάρι διαβάζεται :-p), και σοκαρίστηκα αμέσως από τα σκηνικά και την πρωτοποριακή, σαγηνευτική ακόμα και σήμερα, καλλιτεχνική τους άποψη. Υποτίθεται πως λόγω χαμηλού budget, οι παραγωγοί αναγκάστηκαν να βάψουν όλα τα σκηνικά στο χέρι, και να χρησιμοποιήσουν φωτεινά χρώματα αντί για φωτισμό -αλλά η παραμορφωνένη όψη τους είναι δική τους πατέντα που δεν τους επέβαλλε κανείς, και συνέβαλλε σημαντικά στην αρρωστημένη ατμόσφαιρα της ταινίας. Μία ατμόσφαιρα που μου έδινε τη μόνιμη άβολη αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά, όπως πρέπει σε ένα θρίλερ, και παρά το ότι είναι βωβή ταινία κατάφερε να δημιουργήσει σασπένς που θα ζήλευαν παραγωγές με πολλαπλάσιο budget και ήχο!

Δευτέρα 18 Αυγούστου – Ημέρα Σινεφίλ
Casablanca


[ wiki :: imdb ]

Και αυτή φιγουράρει, μαζί με τον Πολίτη Κέιν που είδα την προηγούμενη εβδομάδα, σε πολλές λίστες με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, αλλά δεν είναι του ίδιου επιπέδου. Το opus του Welles είναι καλλιτέχνημα, ενώ η Casablanca είναι μια αισθηματική ταινία μαζικής παραγωγής. Παρ’όλ’αυτά, κάθε άλλο παρά «του σωρού» είναι, αφού η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες είναι ικανοποιητικότατες, και το σενάριο, οι χαρακτήρες του, και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ τους είναι εξαιρετικά, κι ας πέφτει σε αρκετές κλισέ παγίδες. Το τέλος δε, ακριβώς όσο happy χρειάζεται να είναι, την κάνει μια ταινία που βλέπεται πολύ άνετα, και με έναν αέρα ποιότητας που την κάνει να ξεχωρίζει.

Τρίτη 19 Αυγούστου – Ημέρα Noir
Klute &  Ascenseur pour l’Echafaud


[ wiki :: imdb || wiki :: imdb ]

Το Klute πάλι ο αδερφός μου ήταν που ήθελε να το δει. Πρέπει να σταματήσω να τον ακούω αυτόν τον άνθρωπο. Δεν είναι άσχημη ταινία, αλλά δίνει πάρα πολύ βάρος στην ψυχολογία των χαρακτήρων, τόσο ώστε το «μυστήριο» που καλείται να λύσει ο ομώνυμος πρωταγωνιστής, μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Ωστόσο, είναι πολύ καλό στους χαρακτήρες του και στην αποτύπωση των συναισθημάτων τους, και του αξίζουν αρκετοί πόντοι γι’αυτό. Απλώς είναι λίγο αργό για τα γούστα μου.
Το «Ασανσέρ για Δολοφόνους» τώρα, είναι κι αυτό μια αρκετά συμπαθητική ταινία, αλλά κατάντησε να με ενοχλεί. Ο λόγος είναι πως ενώ είναι πολύ καλοφτιαγμένη, και με ιδιαίτερα καλό jazz soundtrack απ’τον Miles Davis, ο δημιουργός κάνει ό,τι μπορεί για να μη συμπαθήσεις τους χαρακτήρες του. Όλοι τους είναι εγκληματίες και καθάρματα και κανείς δεν μπορεί να γίνει αρεστός, δε βρίσκεις κανέναν με τον οποίο να ταυτιστείς, κι έτσι καταλήγει να αποπνέει μια διδακτική διάθεση («μην κάνετε εγκλήματα παιδιά, ποτέ δεν αξίζει»). Πολλές ταινίες της εποχής έχουν αυτό το στυλ, με τους εγκληματίες να μη νικάνε ποτέ (στο πρωτότυπο Ocean’s Eleven, του 1960, τα λεφτά καίγονται και οι πρωταγωνιστές καταλήγουν στην ίδια θέση που ήταν και στην αρχή), αλλά εδώ νομίζω παράγινε.

Τετάρτη 20 Αυγούστου – Ημέρα Exploitation
Coffy


[ wiki :: imdb ]

Ακόμη μια αρκετά ικανοποιητική ταινία σε αυτήν την κατηγορία. Ανήκει στο υποείδος του Blaxploitation (που σημαίνει πολλοί αφροαμερικανοί στο καστ), και είναι μια ιστορία εκδίκησης από μια γυναίκα που δε γουστάρει να βλέπει ανθρώπους να ποδοπατάνε άλλους ανθρώπους. Μ’άρεσε ιδιαίτερα το συνωμοσιολογικό σενάριο, αφού μου θύμισε comic τύπου Modesty Blaise κλπ που διάβαζα μικρός σε συνέχειες στις καθημερινές σουηδικές εφημερίδες. Όσοι δεν είχατε την τύχη να μεγαλώσετε στο ίδιο περιβάλλον με εμένα, μπορείτε να παίξετε το εξαιρετικό XIII, βασισμένο στο ομώνυμο comic, για να πάρετε μια ιδέα τι ατμόσφαιρα εννοώ (τα αντίστοιχα comic, εκτός από τις ακριβές hardcover επανεκδόσεις, είναι κάπως δυσεύρετα). Κατά τα άλλα, κλασσικά γυμνό, δράση και βία, σε ψυχαγωγικό κοκτέιλ.

Πέμπτη 21 Αυγούστου – Ημέρα Επιστημονικής Φαντασίας
Invasion of the Body Snatchers


[ wiki :: imdb ]

Έχουν βγει τρεις ταινίες βασισμένες στην ίδια ιστορία. Επέλεξα, για ιστορικούς λόγους, να δω την πρώτη, του 1956. Η ηλικία της είναι δυστυχώς φανερή, χάρη στα πεπαλαιωμένα στερεότυπα χαρακτήρων της και την, στο πρώτο μισό, άνευ φαντασίας σκηνοθεσία. Ιδιαίτερα με ενόχλησε το ότι όλες οι γυναίκες παρουσιάζονται σαν αβοήθητα και τρομοκρατημένα πλάσματα, που ο στιβαρός άνδρας σύντροφός τους καλείται να προστατέψει (θέλω να πιστεύω πως σε περίπτωση πραγματικής εισβολής από εξωγήινους, δε θα χρειαστεί να τα κάνουμε όλα μόνοι μας!). Το δεύτερο μισό της ταινίας ωστόσο (όταν η συνωμοσία αποκαλύπτεται κι αρχίζει το κυνηγητό) έχει περισσότερο ενδιαφέρον, με καλό χτίσιμο σασπένς και παρανοϊκής ατμόσφαιρας, αλλά με ένα απογοητευτικά χαρούμενο τέλος. Υποτίθεται ότι το remake του ’78 διορθώνει κάποια από αυτά τα προβλήματα -ιδώμεν κάποια άλλη βδομάδα φαντάζομαι.

Παρασκευή 22 Αυγούστου – Ημέρα Ασιατικού Κινηματογράφου
Οι Επτά Σαμουράι


[ wiki :: imdb ]

Έχω πει παλιότερα ότι πιστεύω πως ο Kurosawa είναι ο προπάτορας όλων των στοιχείων στα anime που αγαπάμε και λατρεύουμε, κι αυτό είναι έκδηλο και στο magnum opus του, τους Επτά Σαμουράι. Όλοι οι χαρακτήρες είναι ένας κι ένας, εξαιρετικοί, περίπλοκοι και ιδιαίτερα ενδιαφέροντες, ενώ η ταινία εντυπωσιάζει επίσης με την εξαιρετικά πετυχημένη συνύπαρξη περιπέτειας εποχής, σκηνών μάχης, και κωμικών στιγμών -συνδυασμός που συχνά βλέπουμε σε πετυχημένα anime σήμερα.
Με διάρκεια τρεις ώρες και κάτι είναι αρκετά μεγάλη ταινία, αλλά έχει αρκετό υλικό να διηγηθεί ώστε να μη κουράζει σε κανένα σημείο της, και σε πολλές σκηνές να εντυπωσιάζει κιόλας. Σίγουρα είναι από τις ταινίες που πλουτίζουν όποιον τις δει, κι όχι μόνο γιατί όλοι οι σκηνοθέτες που ακολούθησαν την μιμήθηκαν κατά κάποιο τρόπο (για καλό ή για κακό -το «με μαχαιρώνουν και πέφτω πεθαμένος σε slow motion», ανάμεσα σε άλλες αφηγηματικές τεχνικές, εδώ την βλέπετε πρώτη φορά).

Πέμπτη 21 Αυγούστου – Bonus Movie
Om Gud Vill / Θεού Θέλοντος


[ imdb :: athinorama ]

Το περίμενα ότι αργά η γρήγορα θα παραβώ κάποιον κανόνα, κι αυτός ο «ένα είδος ανά ημέρα» πήγαινε καρφωτός για πρώτος. Τέλος πάντων, είχα δει το Invasion of the Body Snatchers το μεσημεράκι, οπότε το βραδάκι το είχα χωνέψει αρκετά για να έχω διάθεση να δω και κάτι άλλο, και πήγα στο πανέμορφο θερινό του Άνεσις (πρώην χειμερινός κινηματογράφος, μετά θέατρο και μετά προστέθηκε και το θερινό) να δω το «Θεού Θέλοντος». Με ιντρίγκαρε το γεγονός ότι είναι σουηδική σινεφίλ, σπάνιο είδος για παραγωγές από τη δεύτερη πατρίδα μου. Καλά, άντε, με ιντρίγκαρε και η Nina Persson, όσο να’ναι, τέτοια μάτια δε μπορείς να τα αγνοήσεις! Αίνυγουαίυ, χαριτωμένη ψιλο-ρομαντική ταινιούλα, που χωρίς να είναι κάτι το εξαιρετικό σε συνοδεύει άνετα για μια καλοκαιρινή βραδιά. Αν έχετε όρεξη για κάτι ψαγμένο σε θερινό και βαριέστε τις επανεκδόσεις, τη συνιστώ.

2 Σχόλια

  1. Πολύ ενδιαφέρον αυτό το movie marathon που κάνεις, ομολογώ! Και το Coffy και το Om Gud Vill δεν τα έχω δει, οπότε είναι πολύ καλό να βλέπω γνώμη.

    Το Casablanca, πάντως, ε, μια «μια αισθηματική ταινία μαζικής παραγωγής» ήταν για την εποχή που βγήκε, απλά λόγω του ότι είχε φτιαχτεί πολύ καλά, πήρε Oscars, και έχει και τον Bogart, έχουν μείνει ιστορικές κάποιες φάσεις από ‘κει κλπ, και πολλοί την έχουν δει ένα απιθανικομμύριο φορές. Εδώ έχει γίνει cult ατάκα που ποτέ δε λέγεται στην ταινία («Play it again, Sam» ?!?!). Τώρα που το σκέφτομαι, βασικά, να τι να δεις αν δεν το έχεις δει: A Night In Casablanca! (They were brothers long before the Warners, άλλωστε)

  2. Προγραμματίζω να δω κι ένα μάτσο κωμωδίες κάποια στιγμή, και θα φροντίσω Marx Bros. και Buster Keaton, κι άλλοι λοιποί που δεν έχω δει ποτέ να έχουν την τιμητική τους!

    Για το Casablanca, ελπίζω να μη δίνω λάθος εντύπωση: είναι πολύ καλοφτιαγμένη ταινία, και πολύ καλή, απλά δεν είναι και το έπος-ποίημα-αριστούργημα. Κι όντως, όπως είχα ακούσει, η ατάκα «Play it again, Sam» δεν ακούγεται πουθενά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: