Speed Racer

Ο Speed Racer (ναι, αυτό είναι το όνομά του) ξέρει να κάνει μόνο ένα πράμα: να οδηγά, και να οδηγά γρήγορα. Το ταλέντο του είναι τέτοιο που τραβάει την προσοχή του καρτέλ που ελέγχει τους αγώνες κι εδώ και χρόνια τους εκμεταλλεύεται για το κέρδος. Αλλά ο ήρωάς μας πιστεύει στην καρδιά των καρτών -εεε, στη χαρά του αγώνα θέλω να πω, και αποφασίζει να τους αντιμετωπίσει. Για να το κάνει αυτό όμως, θα πρέπει να αγωνιστεί στο ράλλυ που περνά από δύο ηπείρους και τρία κλίματα, το ράλλυ που όλοι αποκαλούν The Crucible, το ράλλυ που σκότωσε τον αδερφό του και τόσους άλλους στην ιστορία του: το Caza Cristo.


[ official :: wiki :: imdb :: rt/mc ]

Ξεκινάει τίγκα cheesy και συνεχίζει τίγκα cheesy, αλλά από κάποιο σημείο και πέρα απογειώνεται και γίνεται απολαυστικότατο.

Βασισμένο σε anime του 1960 (Mach GoGoGo, μία από τις πρώτες ιαπωνικές σειρές που έγιναν δημοφιλείς στις ΗΠΑ και στον υπόλοιπο κόσμο, κι άρα κάτα κάποιο τρόπο της χρωστάμε για το σημερινό μας τρόπο ζωής), η ταινία δεν κρύβει τον παιδικό (ή παλιμπαιδιστικό) προσανατολισμό της. Αυτό είναι που αρχικά ενοχλεί, όταν επί σχεδόν μία ώρα μας δείχνει την ιστορία της οικογένειας Racer (ναι, αυτό είναι το επίθετό τους), χτίζει χαρακτήρες, και βάζει θεμέλια για τη συνέχεια, και το μόνο που φαίνεται να την κρατάει είναι τα εφέ της. Στην avant premiere που πήγα κάμποσοι σηκώθηκαν κι έφυγαν σε αυτό το σημείο. Όσοι μείναμε όμως για τη συνέχεια, ανταμειφθήκαμε και με το παραπάνω.

Ενώ ξεκινάει με διάφορα plot threads σκορπισμένα από δω κι από εκεί, και κάμποσα πράγματα που δεν είσαι σίγουρος πού κολλάνε, από τη στιγμή που η Royalton Industries μπαίνει στο παιχνίδι κι ο Speed Racer μπαίνει στο μάτι του καρτέλ όλα αρχίζουν να δένουν μεταξύ τους. Κι όταν η Race Queen σημαίνει την έναρξη του Crucible έχεις πια μπει στο νόημα, κάθεσαι άνετα κι απολαμβάνεις.

Από το προαναφερθέν ράλλυ και πέρα, όλα λειτουργούν υπέρ της ταινίας: τα αποστομωτικά εφέ (η ταινία γυρίστηκε εξ’ολοκλήρου σε green screen), η χρωματική πανδαισία, οι μάχες εντός κι εκτός οχημάτων (οι εκτός αποτελούν και τον πιο προφανή φόρο τιμής στο genre που γέννησε την ταινία), η ανεβαστική μουσική, και βέβαια η εξτασιαστική ταχύτητα. Και ο παιδικός προσανατολισμός της ταινίας που αρχικά ενοχλούσε, είναι εν τέλει αυτό που την ξεσηκώνει, με ολόκληρη την κινηματογραφική αίθουσα (στην οποία σημειωτόν, δεν είδα ούτε ένα άτομο κάτω από 18 ετών) να σκάει στα γέλια σε αρκετά σημεία. Με άλλα λόγια, ίσως χρειαστεί να αναγκάσετε το ανηψάκι σας να σας συνοδεύσει ως δικαιολογία, αλλά σίγουρα θα ευχαριστηθείτε και οι δύο εξ’ίσου την ταινία!

Το καστ είναι επίσης απολαυστικό, παρ’ότι οι ρόλοι βέβαια δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικοί, δεν μπορείς πάντως να μη γελάσεις όποτε βλέπεις τη φάτσα του Paulie Litt ως Spritle, ή το φίλο του Chim Chim, τον χιμπατζή sidekick. Ο Roger «Voice of London» Allam από φανατισμένος αντιαμερικάνος τηλεπαρουσιαστής γίνεται διεφθαρμένος καπιταλιστής και είναι εξ’ίσου καλός κακός, ο John Goodman ως Pops Racer (ναι, αυτό είναι το όνομά του) κάνει αισθητή την ογκώδη παρουσία του σε όποια σκηνή κι αν εμφανίζεται, και η Christina «too hot for a family movie» Ricci είναι πανέμορφη και… ε, δε χρειάζεται να είναι και τίποτα άλλο!

Επίσης φαντάζομαι πως ξέρετε ήδη ότι παίζει ο Jack από το Lost, κι άλλωστε το έχει πει όλος ο κόσμος ότι παίζει ο Jack από το Lost, οπότε δε θα σας πω ότι τον Racer X τον παίζει ο Jack από το Lost. Πάντως το όνομά του είναι Matthew Fox, κι όχι «Jack Apotolost». Α, και ο κορεάτης τραγουδιστής Rain (μετά από αυτό) διευρύνει τους ορίζοντές του παίζοντας έναν ιάπωνα racer.

Συνολικά, αν ξεπεράσετε το σκόπελο στην αρχή της ταινίας, είναι διασκεδαστική όσο λίγες, και οι δημιουργοί των Matrix εγγυώνται οπτικά εφέ που δρουν σαν ένεση καθαρής ζάχαρης απ’ευθείας στο οπτικό σας νεύρο. Προσωπικά πάντως, όταν σε μερικά χρόνια θα τη δείχνουν τα μεσημέρια του Σαββάτου στα κανάλια, θα τη ξαναδώ χαλαρά.

Ένα Σχόλιο

  1. Είναι μία ταινία που χαλαρά θέλω να δω, αλλά με το Iron Man μπήκε επισήμως η εποχή του χρόνου που κάθε βδομάδα κάνει πρεμιέρα τουλάχιστον μία ταινία που θέλω να δω, οπότε δε λέω μεγάλη κουβέντα.

    Το θέμα είναι, πάντως, ότι είμαι σίγουρη ότι η ταινία δε θα έχει μορφή που κάνει reference ‘τα anime’, αλλά το πώς βλέπει ο μέσος Αμερικάνος σχετικά-νέος τα anime. Και τα 667 storylines στην αρχή που ενώνονται στην πορεία, καθώς και οι cheeseιές all over the place, είναι χαλαρά δείγμα αυτού.

    Επίσης, το θέμα με τα εφέ δεν είναι ότι «η ταινία γυρίστηκε εξ’ολοκλήρου σε green screen» – ειδικά αφού και το Sky Captain and the World of Tomorrow, ξερωγώ, το έκανε αυτό – ούτε το πόσο καλά ήταν τα εφέ γενικότερα – ειδικά αφού θα μπορούσαν κάλλιστα να τη βγάλουν με ένα FX Project – αλλά το τι κάνουν μ’ αυτά, πράγμα που, από ότι φαίνεται από τα trailers και από ότι αναφέρεις κι εσύ, είναι περισσότερα από απλά εφέ, με… πολύ καλά εφέ. Ε;

    Α, και ο Rain είναι NINJA!

    Υ.Γ. Γράφεις «ξέρει να κάνει μόνο ένα πράμα: να οδηγά, και να οδηγά γρήγορα.» Αυτά είναι δύο πράγματα!!! :PPP

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: