Beyond the Clouds, The Place Promised in Our Early Days

Στην επαρχιακή πόλη του Aomori, δύο αγόρια μεγαλώνουν υπό τη σκιά του Πύργου του Hokkaido. Ο πανύψηλος αυτός πύργος, τον οποίον έχτισε η Ένωση που ελέγχει τη Βόρεια Ιαπωνία, φαίνεται καθαρά από την απέναντι όχθη, πέρα από τα σύνορα, όπου ζουν ο Hiroki Fujisawa κι ο Takuya Shirakawa, και σημαδεύει τη ζωή τους, τα όνειρά τους, την ύπαρξή τους. Αποφασίζουν να κατασκευάσουν ένα αεροπλάνο και να ταξιδέψουν ως εκεί, κι υπόσχονται στην Sayuri Sawatari να την πάρουν μαζί τους. Ένα καλοκαίρι όμως αυτή εξαφανίζεται χωρίς να αφήσει ίχνος, και οι δύο φίλοι απογοητευμένοι διακόπτουν τις προσπάθειές τους.


[ wiki :: official :: imdb :: trailer ]

Ποιητική ταινία επιστημονικής φαντασίας που μαγεύει με τις πανέμορφες εικόνες της και την αλληγορική πλοκή της.

Αν ο Hayao Miyazaki στη Δύση θεωρείται ο Παραμυθάς της Ιαπωνίας, ο Makoto Shinkai, αν και λιγότερο γνωστός, πρέπει να θεωρηθεί ο ποιητής της. Και στο Hoshi no Koe, την μικρού μήκους animation ταινία που έφτιαξε μόνος του στο «μηλάκι» του με τις φωνές του εαυτού του και της κοπέλας του, αλλά και εδώ, στην πρώτη του μεγάλου μήκους και προϋπολογισμού προσπάθεια, δείχνει μια ονειροπόλο διάθεση που, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ιαπωνικές παραγωγές (με παράδοση στα «περίεργα»), σπάνια συνδυάζεται με πλοκή που βγάζει νόημα.

O Shinkai επιτυγχάνει εκεί που έχουν αποτύχει πολλοί: έχει φτιάξει μια ταινία που μπορεί να ιδωθεί εξ’ ίσου με στεγνό «κλινικό» βλέμμα, αγνοώντας εντελώς υποδόρια νοήματα και υποννοούμενα, όσο και με ποιητική διάθεση που βλέπει μόνο αυτά. «Κλινικά» είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία επιστημονικής φαντασίας, με παράλληλα σύμπαντα, κβαντική θεωρία, και πιστευτά γεωπολιτικά παιχνίδια που μας γνωστοποιούνται μέσω των αποσπασμάτων ειδήσεων κι εκτάκτων δελτίων που βλέπουμε.

Τα συναισθήματα των χαρακτήρων δίνονται με πολύ αποτελεσματικό τρόπο, και ο θεατής τους νιώθει κοντά του, και ταυτίζεται με τις επιθυμίες τους. Όταν οι πρωταγωνιστές παρατούν την προσπάθεια, ο ένας τους πηγαίνει στο Τόκυο όπου εργάζεται σε ερευνητικό κέντρο -περνάει τη ζωή του φυσιολογικά, αλλά μερικές ημέρες που ο καιρός το επιτρέπει και μπορεί να δει τον Πύργο που ονειρευόταν να φτάσει, τον κυριεύει μια μελαγχολία που επηρεάζει και τον θεατή.

Σε βαθύτερο τώρα επίπεδο, ο παραλληλισμός με τα όνειρα και την αναζήτησή τους είναι σχεδόν προφανής. Ο Shirakawa παρατάει την προσπάθεια, αλλά ο Πύργος δεν σταματάει να τον στοιχειώνει. Ορθώνεται αγέρωχος στον ορίζοντα και τρυπάει τον ουρανό, τον καλεί να επιστρέψει. Θα μπορούσα βέβαια να συνεχίσω να αναλύω, αλλά προσωπικά μου άρεσε που έβγαλα τα δικά μου συμπεράσματα από την ταινία, και νομίζω πως θα αφήσω κι εσάς να βγάλετε τα δικά σας.

Συνολικά, πρόκειται για μια πανέμορφη ταινία, υπέροχα σκηνοθετημένη και με σαγηνευτική εικαστική προσέγγιση, με ένα αρκετά ενδιαφέρον και ρομαντικό (όχι με την έννοια του ρομάντζου, αλλά με αυτήν του ονειροφόρου ταξιδιού) σενάριο που είμαι σίγουρος πως θα απολαύσετε.

2 Σχόλια

  1. τι blog είναι αυτό βρήκα τη χαρά μου.
    Λοιπόν κάποιος να απαγορεύσει στον makoto sinkai να κάνει
    ταινίες. Δεν μπορώ μου αρέσει τρομερά απλά θέλω να κλαίω.
    αγαπημένη μου ειναι το 5cm per second η αλήθεια είναι.

  2. Χαίρομαι που σου αρέσει το blog!

    Ελπίζω πάντως να μην απαγορέψουν όντως στον Makoto να κάνει ταινίες… :-p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: