Το blog θα φιλοξενείται πλέον στο δικό του ανεξάρτητο χώρο, στο www.olrandir.com (αμέ, έχουμε και δικό μας domain, ατςςς!).

Αν σας ενδιαφέρει να συνεχίσετε να ακολουθείτε τις ενημερώσεις μου θα πρέπει να κατευθυνθείτε στο νέο χώρο και να γραφτείτε στο feed εκεί, αφού αυτό το blog δε θα ενημερώνεται πια. Ζητώ συγνώμη για την αγγαρία που σας βάζω, αλλά μπορείτε να παρηγορηθείτε από το γεγονός πως με το νέο feed δε θα χρειαστεί να ξαναενημερώστε τους readers σας, ακόμη κι αν μου καπνίσει κι αλλάξω domain πάλι, αφού θα μπορώ να κάνω την ανακατεύθυνση μόνος μου.

Αναμένω τα σχόλιά σας!

Mind you, παρά τον τίτλο, δεν έχω τίποτα ενάντια στα χριστούγεννα, μάλιστα είναι η αγαπημένη μου εορτή του έτους! Απλά τα γιορτάζω… λίγο διαφορετικά. Αλλά είναι εποχή για δώρα, οπότε και το παρόν post έχει δώρα. Συγκεκριμένα, συγκέντρωσα τραγούδια της εποχής από τα οποία επέλεξα αυτά που έκρινα πιο αξιόλογα, και τα παρέχω εδώ σε ειδικές χριστουγεννιάτικες συσκευασίες (όχι, δε χρειάζεται να περιμένετε μέχρι την παραμονή, ή την πρωτοχρονιά, ή όποτε τέλος πάντων ανοίγετε τα δώρα στο χωριό σας), για να συνοδεύσετε τις δουλειές σας (γιατί αφού εγώ θα κάνω εργασίες όλο το Δεκέμβρη, αρνούμαι να πιστέψω πως υπάρχει κάποιος που θα κάνει διακοπές αυτά τα χριστούγεννα).

Συνολικά τα πακέτα αριθμούν 36 τραγούδια, λογικός αριθμός υποθέτω για ξεδιάλεγμα -αν θέλετε περισσότερα, θα παραθέσω και μερικά links κάτω-κάτω. Click στα εξώφυλλα για να τα κατεβάσετε, κι enjoy.

Ho-ho-ho, ή αλλιώς μια συλλογή με χιουμοριστικά χριστουγεννιάτικα
Μιλάμε για timeles classics όπως το “Hey Santa Claus (you cunt)”, “Rudolph the Deap Throat Reindeer”, και “The Restroom Door Said ‘Gentlemen’”. Εννοείται πως είναι not safe for work, γιατί αλλιώς δε θα είχε νόημα!

Hardy-har-har, ή αλλιώς μια συλλογή με heavy metal χριστουγεννιάτικα
Ναι, υπάρχουν και τέτοια χριστουγεννιάτικα. Μερικά θα ταίριαζαν ίσως περισσότερο στην προηγούμενη συλλογή, αλλά μαζεύτηκαν αρκετά οπότε είπα να τα αφήσω ξεχωριστά. Περιλαμβάνει από ροκιές τύπου “Run Rudolph Run” με τη φωνή του Lemmy των Motorhead, μέχρι brutal-ιές τύπου “God Rest Ye Merry Gentlemen” από Kekal.

Er-say-what, ή αλλιώς αυτά που δεν κολλούσαν αλλού
Κάποιες πολύ συμπαθητικές αλλά κι αρκετά περίεργες επιλογές. Περιλαμβάνει το “Silent Night” των Glasvegas, για το οποίο ο Warren Ellis στο newsletter του είπε πως “κόσμος θα αυτοκτονεί υπό τους ήχους του για χρόνια από τώρα”, το “O Come Emmanuel” του Sufjan Stevens, τον οποίον η wikipedia χαρακτηρίζει baroque-pop (;!;), κάτι industrial mixes που δεν ξέρει ούτε ο δημιουργός τους, και ούτω καθ’εξής. You have been warned, proceed with caution.

Να χαίρεστε που άφησα τα πιο σκληρά industrial (με την έννοια του “σου τρυπάει το αυτί και μασουλάει το τύμπανό σου στο ρυθμό”) απ’έξω.

Άλλα που έμειναν απ’έξω είναι τα μιλιούνια j-pop songs στο κλίμα της εποχής, από τα οποία πάντως μπορείτε να βρείτε κάμποσα εδώ. Ξεχωρίζω το Jingle Bells των Morning Musume, ό,τι πρέπει για anime fans! Επίσης η April Winchell έχει κάμποσες διασκεδαστικές επιλογές στο site της, ενώ και οι 8bitpeoples έχουν μια συλλογή με chiptune διασκευές στην ιστοσελίδα τους. Επιπλέον, σε όσους άρεσε η 2η συλλογή συνιστώ ανεπιφύλακτα τα Trans-siberian Orchestra, που είναι απλά ο ορισμός των rock χριστουγέννων. Μέχρι και light shows ενέπνευσαν:

Όχι, δεν είναι το δικό μου σπίτι αυτό. :p

Αυτά λοιπόν από μένα για τα χριστούγεννα. Λέω τώρα να χωθώ κάτω από το πάπλωμα και να κρυφτώ από τα βιβλία μου και τις εργασίες μου, μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου…

It’s that time again. Σημειώστε πως με την υπερπαραγωγή και υπερπροσφορά στην ιαπωνική τηλεόραση αυτή τη χρονιά, δεν πρόκειται ούτε κατά διάνοια να ασχοληθώ με όλες τις νέες σειρές που βγαίνουν, ούτε καν με το πρώτο επεισόδιό τους. Αντίθετα, ξεκινώντας από το αρχικό ξεσκαρτάρισμα που έκανε το randomcuriosity, διάλεξα αυτές που ενδεχομένως ίσως υπάρχει περίπτωση να μπορούν πιθανώς να αποδειχτούν ενδιαφέρουσες.

Παρ’όλ’αυτά μαζεύτηκαν 19 σειρές, τις οποίες κάθησα με υπομονή και είδα, και αναφέρω απόψεις. Μετά το άλμα, ετοιμαστείτε για κάμποσα magical girlfriend, μερικές απογοητεύσεις, αρκετές διασκεδαστικές κωμωδίες, και κανά δυο εκπλήξεις.

Kannagi

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Magical Girlfriend, νούμερο 1. Φοιτητής καλών τεχνών φτιάχνει ένα γλυπτό από ξύλο, στο οποίο ενσαρκώνεται η νύμφη/θεά του δέντρου από το οποίο ήρθε το ξύλο. Προφανώς δεν έχει πουθενά αλλού να μείνει παρά μαζί με τον πρωταγωνιστή, και προφανώς αυτό θα οδηγήσει σε παρεξηγήσεις. Γενικά πολύ κλισέ πλοκή, αλλά οι χαρακτήρες έχουν κάποιο ενδιαφέρον και το κωμικό στοιχείο είναι ιδιαίτερα ισχυρό -στην προσπάθειά της πρωταγωνίστριας να καταπολεμήσει τα μιάσματα της γής, ως θεά που είναι, εμπνέεται από τις magical girl anime σειρές που βλέπει στην τηλεόραση, με τις προφανείς αυτοσαρκαστικές προεκτάσεις που έχει αυτό. Υποννοούνται επίσης αρκετές εξελίξεις στα επόμενα επεισόδια που μπορούν να προσθέσουν δυναμική στη σειρά, οπότε ίσως εξελιχθεί σε αρκετά αξιόλογη.

Kyou no Go no Ni

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Προσωπικά βρίσκω πως είναι η πιο ενδιαφέρουσα και αστεία σειρά της season. Πρόκειται για slice of life κωμική σειρά, με πρωταγωνιστές παιδιά της πέμπτης δημοτικού (ο τίτλος μεταφράζεται ως τάξη 5-2, ή Ε2 ελληνιστί). Το κωμικό της υπόθεσης βγαίνει από τις καταστάσεις στις οποίες μπλέκονται, απλές, καθημερινές αλλά και ψυχαγωγικές καταστάσεις -και μερικές, οφείλω να πω, καθόλου “παιδικές” (ε, για ιαπωνική σειρά μιλάμε, ακόμα και με 10χρονα πιτσιρίκια τα πικάντικα υποννοούμενα πάνε σύννεφο!). Αρκετά ενδιαφέροντες χαρακτήρες, που είναι άλλωστε και το βασικό που μετράει σε anime αυτού του είδους, και καλό animation και σχέδιο. Γενικά σε στυλ μου θυμίζει έντονα Minami-ke (στον τρόπο που βγάζει το γέλιο εννοώ), το οποίο βέβαια προσμετράται στα θετικά αφού το τελευταίο μου έδωσε κάμποσες διασκεδαστικές ώρες την περασμένη season. Οπωσδήποτε θα το παρακολουθήσω.

Kurogane no Linebarrels

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: tokyotosho ]

Η πρώτη απογοήτευση είναι και το μόνο mecha anime της season (καλά, εκτός από το gundam, που στις διάφορες ενσαρκώσεις του παίζει σχεδόν ανελλιπώς από το ‘79 οπότε το προσπερνάμε). Ο πρωταγωνιστής είναι ένας αδύναμος φλούφλης που τον κοροϊδεύουν στο σχολείο, ενώ προσεύχεται να ήταν “special”. Ναι, σωστά μαντέψατε: θα γίνει “special”. Κι αυτό όταν η πόλη του δεχτεί επίθεση από τεράστια mecha που πιλοτάρουν κάποιοι άγνωστοι κακοί, κι αυτός κληθεί να την υπερασπίσει με το επίσης άγνωστο και πρωτοεμφανιζόμενο mecha που ήρθε από τον ουρανό (κυριολεκτικά) μαζί με μια γυμνή (έτσι για αλλαγή) κοπέλα που κάποια σχέση έχει μαζί του. Απαίσιο σχέδιο και τρισδιάστατο animation που δεν ταιριάζει καθόλου με το υπόλοιπο επεισόδιο, κλισέ πλοκή χωρίς τίποτε που να δείχνει ότι θα διαφοροποιηθεί από τις πεπατημένες οδούς, και ελαφρώς ενδιαφέροντες χαρακτήρες που ωστόσο δε σώζουν την κατάσταση.

Macademi Wasshoi!

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: tokyotosho ]

Magical Girlfriend νούμερο 2. ΟΚ, ίσως χρησιμοποιώ τον όρο με λίγο “ευρύ” πεδίο, αφού έχει περισσότερο harem καταστάσεις παρά magical girlfriend, αλλά όταν διαδραματίζεται σε μαγική ακαδημία και σχεδόν όλες οι υποψήφιες “girlfriends” είναι μαγικές, δεν πέφτω και πολύ έξω, hein? Κλασσική κλισέ πλοκή, με κλασσικούς κλισέ χαρακτήρες σε κλασσικές κλισέ καταστάσεις, και αρκετό ecchiness. Ελάχιστο ενδιαφέρον, ούτε καν κωμικά, και συνολικά απογοητευτικό.

Toradora!

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Η δεύτερη σειρά που μου τράβηξε την προσοχή και μάλλον θα παρακολουθήσω, δείχνει να είναι πολύ ισχυρή ρομαντική κομεντί (με έμφαση στο “κομεντί”). Ο πρωταγωνιστής και η πρωταγωνίστρια είναι και οι δύο παρεξηγημένοι χαρακτήρες που λόγω της εμφάνισής τους ή της συμπεριφοράς τους δίνουν την εντύπωση αντικοινωνικών delinquents. Στην πραγματικότητα είναι ευαίσθητοι, όπως αποκαλύπτεται από τις προσπάθειές τους για ερωτική εξομολόγηση -ο καθένας στον καλύτερο φίλο/φίλη του άλλου! Το concept του ταραξία που κατά βάθος έχει καλή καρδιά δεν είναι καινούριο, αλλά πάντα με ψυχαγωγούσε, κι εδώ υλοποιείται πολύ καλά. Οι δύο πρωταγωνιστές, αρκετά προβλέψιμα, καταλήγουν να βοηθούν ο ένας τον άλλον με το στόχο τους, και προκύπτουν αρκετές διασκεδαστικές στιγμές στην πορεία. Τα μέχρι τώρα επεισόδια κατάφεραν να μου βάλουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπο και να το κρατήσουν εκεί μέχρι να τελειώσουν, οπότε σίγουρα θα το συνεχίσω.

Hyakko

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: tokyotosho ]

Εδώ είμαι λίγο conflicted. School life κωμωδία, με τέσσερις (προβλέψιμα) εκκεντρικούς χαρακτήρες που μπλέκουν σε διάφορες περιπέτειες στην τεράστια επιφάνεια του σχολείου τους, που ενσωματώνει δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο σε ένα campus. Εξαιρετικό σχέδιο και animation κι ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αλλά λίγο so-so από κωμικής άποψης. Το πρώτο επεισόδιο ήταν αρκετά ψυχαγωγικό, αλλά το δεύτερο δε συνέχισε στο ίδιο επίπεδο, και γενικά δε βλέπω πως θα μπορούσαν να μας δώσουν κάτι καινούριο που να βγάζει και γέλιο κάθε βδομάδα με την ίδια φόρμουλα. Θα το αφήσω να ωριμάσει λίγο για μερικά επεισόδια ακόμα, και θα δω αν θα το συνεχίσω μετά.

Shikabane Hime Aka

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Κοπέλα που σκοτώνει shikabane ενώ είναι και η ίδια shikabane εισβάλλει στη ζωή του πρωταγωνιστή, ο οποίος είναι ορφανό που μεγάλωσε στο ορφανοτροφείο που διαχειρίζεται ο ιερέας που στηρίζει την προαναφερθείσα κοπέλα στην αποστολή της. Μεταφυσικό θρίλερ/action που θα μπορούσε να έχει ενδιαφέρον λόγω σεναρίου, αλλά με ενοχλεί αρκετά στις σκηνές μάχης του (που είναι από προβλέψιμες και χιλιο-ιδωμένες μέχρι ανούσιες). Θα μπορούσε να είναι ένα αρκετά καλό και ανατριχιαστικό θρίλερ αν δεν υπήρχαν αυτές, αλλά όπως είναι με αφήνει αδιάφορο.

Kemeko Deluxe!

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Magical Girlfriend νούμερο 3. Η ακυρίλα της season. Το “girlfriend” της υπόθεσης είναι ένα στρουμπουλό και απαίσιο κατασκεύμασμα, που όπως αποδεικνύεται είναι mecha στολή που με κάποιο μαγικό τρόπο (TARDIS?) χωράει μια κοπέλα με διαστάσεις μοντέλου. Προσωπικά δε μου μίλησε καθόλου το πρώτο επεισόδιο, αλλά μπορώ να δω πώς θα μπορούσε να προκαλέσει το ενδιαφέρον κάποιων. Έχουμε harem καταστάσεις με κάμποσα όμορφα κορίτσια και μάχες με κάτι άγνωστους κακούς σε σχήμα… χεριού, και γενικά κάμποσες διασκεδαστικές σκηνές -απλά εμένα δε μου κάνει κλικ.

GA-REI -zero-

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Ακόμη ένα μεταφυσικό θρίλερ, ακόμη μια απογοήτευση. Ακολουθεί μια ομάδα που ασχολείται με υπερφυσικά φαινόμενα και κυνηγά τέρατα που εμφανίζονται με ανησυχητική συχνότητα στους δρόμους του Τόκυο. Έχουμε κενούς χαρακτήρες, μεγάλες σε διάρκεια και κουραστικές μάχες με ελάχιστες εντυπωσιακές σκηνές, τραβηγμένα σεναριακά ευρήματα, και συνολικά ένα αρκετά βαρετό πρώτο επεισόδιο. Επιπλέον τίποτα δε δείχνει πως θα αποκτήσει ενδιαφέρον αργότερα, οπότε το παρατάω από τώρα.

Kurozuka

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Αυτό ήταν βαρβάτη έκπληξη. Με τα προηγούμενα μεταφυσικά θρίλερ να έχουν αποτύχει παταγωδώς να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μου, ήμουν έτοιμος για μια ακόμα απογοήτευση. Και όσα γνώριζα για το σενάριο δεν βοηθούσανε: τυπάς κρύβεται από τη φατρία ninja που τον κυνηγά στο σπίτι μιας γυναίκας με ένα σκοτεινό μυστικό, που αποδεικνύεται τελικά ότι είναι αθάνατη. Τελικά όμως το πρώτο επεισόδιο αποδείχθηκε πολύ καλοδουλεμένο, με εξαιρετικής ποιότητας σχέδιο, animation, σκηνοθεσία, μπλα-μπλα και λοιπά, γενικά οτιδήποτε μπορείτε να σκεφτείτε που έχει σχέση με εικαστικότητα, το πέτυχε -ειδικά οι μάχες ήταν πολύ εντυπωσιακές, και χορταστικά αιματηρές. Επιπλέον η πλοκή αποδείχθηκε ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη, με πετυχημένο βηματισμό και ανατροπές. Σίγουρα θα δω τη συνέχεια.

Chaos;Head

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Για το Chaos;Head τώρα δεν ξέρω, ούτε αν είναι καλό, ούτε αν μου άρεσε, ούτε καλά-καλά σε τι είδος να το κατατάξω! Ο πρωταγωνιστής είναι ένας φαντασιόπληκτος otaku που δυσκολεύεται να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από τις ονειροβασίες του, και μαζί μπερδεύει κι εμάς βέβαια. Το πρώτο επεισόδιο έδειξε κάποια στοιχεία ρομάντζου όταν εμφανίστηκε μια κοπέλα που ενδιαφέρεται γι’αυτόν, μετά το γύρισε όμως με την ιδιαίτερα γραφική απεικόνιση ενός φόνου με θύμα που καρφώθηκε με κάμποσες λεπίδες σε έναν τοίχο. Συνολικά αρκετά αξιοπερίεργο anime, κι ανάλογα πώς θα εκμεταλλευτεί το σκηνικό που έχει στήσει μπορεί να εξελιχθεί είτε σε gore ακυρίλα, είτε σε αριστούργημα που θα στείλει όλους τους θεατές του για προληπτική ψυχανάλυση.

Tytania

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Απλά αγνοήστε το. Μη διαβάσετε καν το σχολιασμό μου. Κενοί χαρακτήρες, ανούσια κι άνευ ενδιαφέροντος πλοκή, απαίσιο σχέδιο που μοιάζει να ξέμεινε από τη δεκαετία του ‘70, και συνολικά μια οικτρή απογοήτευση. Κι εγώ ο αδαής άκουσα space opera κι ενθουσιάστηκα -πού να’ξερα.

Nodame Cantabile Paris

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Στον αντίποδα, για το Nodame Cantabile δε θα’πρεπε να χρειαστεί να πω τίποτα, αλλά θα πω παρ’όλ’αυτά. Το έχω λατρέψει σε όλες τις ενσαρκώσεις του, από το πρωτότυπο manga μέχρι τη live action σειρά και τη πρώτη season του anime. Το πρώτο επεισόδιο της δεύτερης season συνεχίζει στο ίδιο υψηλό επίπεδο, οπότε σίγουρα θα το ακολουθήσω. Τώρα όσοι δεν το γνωρίζετε ήδη, να το μάθετε: ακολουθεί κάποιους φοιτητές κλασσικής μουσικής στην πορεία τους να ανέλθουν στο χώρο, παρά το γεγονός ότι η Ιαπωνία δεν ενδείκνυται ακριβώς για το είδος. Στη διαδρομή αντιμετωπίζουν διάφορες δυσκολίες, ρομαντικά στραπάτσα, κι εξελίσσονται ως χαρακτήρες. Κι αφού μιλάμε για κλασσική μουσική, αυτό εδώ το video είναι ενδεικτικό της απίστευτης δουλειάς που έχει γίνει στο συγχρονισμό, από τα δάχτυλα του πρωταγωνιστή στο πιάνο μέχρι τον τρόπο που παίζουν τα πνευστά και τα βιολιά της ορχήστρας.

Michiko to Hatchin

[ anidb :: ann :: anfo :: tokyotosho]

Το Michiko to Hatchin με ιντριγκάρει με τον ίδιο τρόπο που με ιντρίγκαρε και το Cowboy Bebop πριν το δω: λόγω setting και στυλ. Διαδραματίζεται σε κάτι που θυμίζει Μεξικό (δεν διευκρινίζεται αν όντως είναι), αλλά στο πιο γραφικό και τουριστικό του, όπως το βλέπουμε στις καρτ ποστάλ. Ακολουθεί τη Michiko που το σκάει από τη φυλακή για να βρει την κόρη της, Hatchin, η οποία υποφέρει σαν ορφανό σε παραμύθι στη θετή της οικογένεια. Εν συνεχεία φεύγουν και οι δύο σε road trip σε αναζήτηση της ελευθερίας που τόσα χρόνια τους είχαν στερήσει. Ψήνομαι να το ακολουθήσω μόνο και μόνο για το απολαυστικότατο σχέδιο και στυλ του, αφού το πρώτο επεισόδιο έδειξε λίγα εκτός από αυτό και το background των χαρακτήρων. Δεν προϊδεάζει ωστόσο καθόλου για το πώς θα συνεχίσει, οπότε οψόμεθα, αλλά είμαι εντυπωσιασμένος προς το παρόν.

Mouryou no Hako

[ anidb :: ann :: randomc :: animesuki ]

Είναι όλες οι yuri σειρές έτσι ποιητικές και όμορφες, ή είναι μόνο αυτές που έχω δει εγώ; Θυμίζει έντονα Blue Drop, χάρις στην τεχνοτροπία του, μερικές μαγευτικά όμορφες σκηνές του, και στους σχεδόν φιλοσοφίζοντες διαλόγους του. Ε, και χάρις στις κάτι-παραπάνω-από-απλές-φιλενάδες πρωταγωνίστριές του βέβαια. Ωστόσο, η σύνοψη που διάβασα λέει κάτι για φόνους και τεμαχισμένα πτώματα, από τα οποία δεν είδα τίποτα ακόμα, αλλά με όσα έχει δείξει στο πρώτο επεισόδιο, και με designs από τις CLAMP, δεν αμφιβάλλω πως θα καταφέρει να κάνει ακόμα κι αυτή τη θεματολογία να φαίνεται όμορφη. Δεν είμαι σίγουρος αν θα έχω όρεξη να το ακολουθήσω καθώς βγαίνει, αλλά σίγουρα το σημειώνω για κατέβασμα, αν μη τι άλλο για να το δω μαζεμένο μόλις τελειώσει.

To Aru Majutsu no Index

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Magical girlfriend νούμερο 4, αλλά δείχνει κάποιο ενδιαφέρον. Ο πρωταγωνιστής είναι γεννημένος γκαντέμης και για κάποιο λόγο στο μπαλκόνι του προσγειώνεται μια κοπέλα-καλόγρια με το σύνολο όλης της μαγικής γνώσης του κόσμου (ή κάτι παρόμοιο) στο μυαλό της. Προφανώς την κυνηγάνε κάποιοι “κακοί” που θέλουν αυτή τη γνώση, και στην ιστορία μπλέκεται και μια μικρή με υπερφυσικές δυνάμεις που προσβλήθηκε όταν τις εκμηδένισε ο πρωταγωνιστής με ένα άγγιγμα. Συμπαθητικοί χαρακτήρες και καταστάσεις που βγάζουν γέλιο, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος πώς θα συνεχίσει. Οψόμεθα.

Akane Iro ni Somaru Saka

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Ο πρωταγωνιστής βρίσκεται από το πουθενά αρραβωνιασμένος με την πλούσια κοπέλα που γνώρισε μόλις πριν μια μέρα. Yaawn, κλισέ όσο δεν πάει, αλλά καλοφτιαγμένο, οπότε θα του δώσω μια ευκαιρία. Αν όμως δεν δείξει κάτι σύντομα για να ξεφύγει από το σωρό, θα το παρατήσω μαζί με τα υπόλοιπα του σωρού.

Yozakura Quartet

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Μεταφυσική action σειρά, που διαδραματίζεται σε μια πόλη όπου συζούν τα youkai (τέρατα και δαίμονες της ιαπωνικής μυθολογίας) με τους ανθρώπους κι ακολουθεί τη δημαρχίνα που μαζί με μια ειδική ομάδα φροντίζει να τηρείται η τάξη και η ασφάλεια. Αρκετή μαγεία και διάφορα περίεργα όντα, αλλά ελάχιστα πραγματικά ενδιαφέροντα στοιχεία. Οι σκηνές μάχης ήταν ως επί το πλείστον βαρετές, εκτός από την τελευταία όπου και συμμετείχαν όλα τα μέλη της ομάδας και είδαμε όλες τις εντυπωσιακές δυνάμεις τους να χρησιμοποιούνται ταυτόχρονα. Μάλλον θα το αγνοήσω, εκτός αν οι ανταποκριτές στο διαδίκτυο πουν πως αποκτά ενδιαφέρον αργότερα.

Earl and Fairy

[ anidb :: ann :: anfo :: randomc :: animesuki ]

Ρομαντική και κωμική ιστοριούλα για έναν κόμη (ο “earl” του τίτλου) των νεράιδων που δεν έχει τη σχέση που είχαν οι πρόγονοί του με το υπερφυσικό, και ζητά για ένα θέμα τη βοήθεια μιας νεαράς κορασίδος από τη Σκωτία, που είναι η μόνη εναπομείνασα “fairy doctor”. Αρκετά καλοφτιαγμένο, και δεν αμφιβάλλω πως θα βρει το κοινό του. Προσωπικά δεν βρίσκω πως ταιριάζει στο στυλ μου (πολλά μέλια βρε αδερφέ!), αλλά, again, αν οι ανταποκριτές δείξουν ενδιαφέρον ίσως δείξω κι εγώ.

Συμπερασματικά, αρκετά ενδιαφέρουσα η νέα season, με πολλές καλοδουλεμένες νέες σειρές, και νομίζω σαφώς πολύ πιο αξιόλογη (και πλούσια!) από την αντίστοιχη περυσινή. Για σχολιασμό και κάποιων παραπάνω σειρών, καθώς και όλα τα previews και τις διαφημίσεις τους, κατευθυνθείτε στο randomcuriosity, που όπως κάθε χρονιά είναι κατατοπιστικότατο.

Το είχα αφήσει το άθλημα χωρίς συγκεντρωτικό post για κάμποσο καιρό, οπότε να’μαστε πάλι. Ήρθε η ώρα να συγκεντρώσω τις γνώσεις μου και να μοιραστώ τα φώτα μου πάνω σε ταινίες με λεσβίες βαμπίρ.

Πρώτα, μια αναδρομή. Το λοιπόν, η πρώτη ιστορία με τη συγκεκριμένη θεματολογία ήταν η “Carmilla“, μια νοβέλα του Joseph Sheridan Le Fanu. Ως Ιρλανδός που έζησε στη βικτωριανή περίοδο, με τους γνωστούς πουριτανισμούς αυτής, δεν ενσωμάτωσε πολλές “ζουμερές” λεπτομέρειες στο έργο του, αλλά υποννόησε αρκετά για να δώσει υλικό στους κινηματογραφιστές των Hammer Studios, που γύρισαν τρεις ταινίες βασισμένοι στους χαρακτήρες του. Τα δικαιώματα του βιβλίου έχουν πλέον λήξει, και μπορείτε εύκολα να το βρείτε σαν e-book ή audiobook.

Καρέ από την ιστορία “The Vampire’s Curse” που δημοσιεύθηκε στο Dracula των εκδόσεων Dell, τεύχος #1.

Πρόκειται σίγουρα για βιβλίο-σταθμό στη γοτθική λογοτεχνία, αφού έκανε μόδα εκτός από τον αναγραμματισμό των ονομάτων των βαμπίρ (που μας έδωσε αργότερα τους διάφορους Alucard), ακόμη και τα ίδια τα βαμπίρ, ως έναν βαθμό. Ωστόσο, αν πρέπει να διαλέξετε ανάμεσα σε αυτό και τον πολύ πιο γνωστό απόγονό του, τον Δράκουλα, θα σας πρότεινα απροβλημάτιστα το δεύτερο, αφού είναι πολύ πιο καλογραμμένο κι ενδιαφέρον, ενώ η Carmilla έχει και κάποια ενοχλητικά κενά στην πλοκή που δεν συμπληρώνονται ποτέ. Κι αυτό παρ’ότι ο Stoker έκλεψε εμπνεύστηκε πάρα πολλά συστατικά του μύθου του από αυτή, μέχρι και την αρχική τοποθεσία που διαδραματίζεται (η Στυρία της Αυστρίας -αργότερα τοποθέτησε την εξέλιξη της πλοκής στα Καρπάθια).

Πάντως, σεξουαλικές σχέσεις, είτε ομοφυλοφιλικές είτε όχι, και βαμπίρ ανέκαθεν πήγαιναν, αν όχι μαζί, τουλάχιστον το ένα σε σχετικά-κοντινή-χωρίς-να-γίνεται-παρεξηγήσιμη απόσταση από το άλλο. Ο Bram Stoker στον Δράκουλα περιέλαβε μια σκηνή με τρεις “νύφες” που προσπαθούν να αποπλανήσουν τον δύσμοιρο άγγλο δικηγόρο, κι αφού πρώτα μαλλιοτραβιούνται λίγο αποφασίζουν να τον “μοιραστούν”. Την σκηνή περιγράφει αρκετά λεπτομερώς ο Jonathan Harker* στο ημερολόγιό του. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι παρά τη θυληπρεπής εμφάνιση των βρυκολάκων σε πιο πρόσφατες παραγωγές, η ανδρική ομοφυλοφιλία συνήθως απλώς υποννοείται, σε αντίθεση με τη γυναικεία που εκδηλώνεται πιο ανοιχτά.**

Οι “νύφες του Δράκουλα” από τη μεταφορά σε comic που βασίστηκε στην ταινία του Coppola, 1992. Σχέδια του Mike Mignola, με τον πρωτότυπο διάλογο του Bram Stoker.

Όπως οι άνδρες βαμπίρ έχουν τον προπάτορά τους και την ιστορική τους έμπνευση στον βοεβόδα της Βλαχίας, τον Βλαντ τον τρίτο Drăculea τον Παλουκωτή, η αντίστοιχη γυναικεία φιγούρα είναι η Κόμισσα του Αίματος, η υποτιθέμενη μεγαλύτερη serial killer στην ιστορία, η Elizabeth Báthory της Ουγγαρίας. Καταδικάστηκε για 80 φόνους, ενώ ιστορίες τη θέλουν άμεσα ή έμμεσα υπεύθυνη για πάνω από 600. Και καθώς η πλειονότητα αυτών αφορούσε νεαρές κοπέλες, είναι φυσικό να μιλάνε οι κακές γλώσσες για σένα (όχι ότι σε απασχολεί αν σε αποκαλούν λεσβία πίσω από την πλάτη σου όταν είσαι -κυριολεκτικά- χτισμένη στο δωμάτιό σου κατηγορούμενη για μαζική δολοφονία, αλλά λέμε τώρα). Ωστόσο, οι μάρτυρες κατηγορίας έδωσαν καταθέσεις με ποικίλες διαφορές μεταξύ τους***, και σε συνδυασμό με τον πρότερο έντιμο βίο της κόμισσας (είχε βοηθήσει αρκετές φτωχές γυναίκες να ξεφύγουν από δύσκολες καταστάσεις, χωρίς να ξέρουμε αν είχε κάποιες υστερόβουλες βλέψεις hint-hint, nudge-nudge) οδηγούν μερικούς μελετητές να υποστηρίξουν ότι έπεσε θύμα συνομωσίας! Πάντως η κυρία ήταν από σημαντική οικογένεια που κυβερνούσε την Τρανσυλβανία εκείνη την εποχή, οπότε καταδίκη και επακόλουθη θανάτωσή της θα είχε επιπτώσεις που ο βασιλιάς Ματτθαίος ήθελε να αποφύγει, εξού και δεν καταδικάστηκε ποτέ τελειωτικά, αλλά βρέθηκε σε κατ’οίκον περιορισμό εν αναμονή της κανονικής δίκης, που βέβαια δεν ήρθε ποτέ.

Υποτίθεται ότι η κόμισσα Bathory σημείωνε τα ονόματα κάθε ενός από τα θύματά της σε ένα βιβλίο, το οποίο υπηρέτες της ανέφεραν πως είχε τουλάχιστον 650 εγγραφές!

Ενδιαφέρουσες παρεκκλίσεις των γυναικών βαμπίρ, τόσο της Carmilla Karnstein όσο και των μεταγενέστερων, από το μύθο του Δράκουλα είναι το γεγονός πως φαίνονται να μην έχουν πρόβλημα με το φως του ηλίου.

Εν πάσει περιπτώσει, αρκετά το μπλα-μπλα, πάμε να σχολιάσω τις ταινίες που είδα.

Vampiros Lesbos

Τη σχολίασα προηγουμένως, οπότε δε θα αναφερθώ εκτενώς, αλλά δε μπορούσε να λείπει από αφιέρωμα σε λεσβίες βαμπίρ. Anyway, άσχημη σκηνοθεσία, ωραίες ερμηνείες, απολαυστική μουσική, και κάμποσο γυμνό. Αυτά.

The Vampire Lovers

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Η πρώτη ταινία της Hammer τριλογίας που βασίζεται στους χαρακτήρες του Le Fanu. Πρόκειται για σχεδόν πιστή μεταφορά της νουβέλας, με μερικές προσθήκες για να την κάνουν μεγαλύτερη σε διάρκεια και πιο ενδιαφέρουσα, αλλά με τα ίδια κενά στην πλοκή (κι ένα καινούριο) που έχει και το πρωτότυπο. Μεγάλο ατού της ταινίας η απολαυστική γοτθική ατμόσφαιρα που σε συνδυασμό με τα old school εφέ και στυλ της ταινίας, την κάνουν μια πολύ συμπαθητική συντροφιά για ένα βράδυ, χωρίς βέβαια να πρόκεται για αριστούργημα.

Lust for a Vampire

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Δεύτερη της τριλογίας, βγάζει με το ζόρι sequel από τον μύθο των Karnstein. Δίνει περισσότερο βάρος στους χαρακτήρες, αλλά πάσχει από άποψη πλοκής και η γοτθική ατμόσφαιρα που τόσο μου άρεσε, εδώ απουσιάζει εντελώς. Μια απογοήτευση, αλλά δεν πτοούμαι, η τριλογία δεν τελείωσε ακόμα.

Twins of Evil

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Τρίτη και τελευταία ταινία, κι αρκετά διαφορετική σε στυλ από τις άλλες. Οι πρωταγωνίστριες είναι δύο δίδυμα “κουνελάκια” του playboy, και ναι, παίζουν τόσο άσχημα όσο φαντάζεστε! Τόσο άσχημα μάλιστα, που κάνανε dub τις φωνές τους από άλλες ηθοποιούς, για να το σώσουν κάπως. Ωστόσο από πλοκή πάει αρκετά καλά (είναι prequel των άλλων ταινιών), αν και ψιλο-μελό, και οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι καλοί με απολαυστικότατο τον Peter Cushing (που παρά την καλή ερμηνεία του, θα μείνει για πάντα γνωστός ως ο Grand Moff Tarkin που πίστευε στ’αλήθεια ότι οι αντάρτες δεν μπορούσαν να καταστρέψουν το Death Star). Έχει μόνο μία σκηνή που με αρκετά ευρύ ορισμό θα μπορούσε να θεωρηθεί “λεσβιακή”, αλλά χάριν πληρότητας τη βάζω στην ομάδα για να ολοκληρώσω την τριλογία.

Vampyres

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Η μόνη ταινία από αυτές που είδα που πλησιάζει στην κατηγορία των θρίλερ, με μια απολαυστικά ανατριχιαστική μουσική υπόκρουση και μια αρκούντως μυστηριώδης και ενδιαφέρουσα ατμόσφαιρα. Ταυτόχρονα περιέχει χορταστικές δόσεις αίματος, βίας, και γυμνού, αλλά τραβάει το σενάριο σε ώρα λίγο παραπάνω από ότι χρειάζεται. Συμπαθητική ταινία συνολικά πάντως.

Embrace of the Vampire

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Αν σας ιντριγκάρει η σκέψη ότι θα δείτε την Alyssa Milano να γδύνεται, δείτε την. Αλλιώς μην κάνετε τον κόπο. Άσχημες ερμηνείες, ανέμπνευστη σκηνοθεσία, απλοϊκό και μελό σενάριο και η απαισιότερη μουσική υπόκρουση που έχω ακούσει ποτέ σε οποιοδήποτε είδος κινηματογράφου (και με τις τσόντες που έχω δει, ο πύχης για τη μουσική είναι πολύ χαμηλά!). Επίσης στις λεσβιακές σκηνές που περιέχει δεν συμμετέχει κανένα βαμπίρ, οπότε νιώθω ότι με ξεγέλασαν οικτρά.

The Hunger

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Καμία σχέση με την (σχεδόν) ομώνυμη ταινία που κυκλοφορεί στους κινηματογράφους αυτήν την περίοδο. Εικαστικά όμορφη αλλά κενή ταινία, με ανούσια πλοκή και ελάχιστο ενδιαφέρον, το οποίο σχεδόν μονοπωλεί ο David Bowie. Δυστυχώς η συμμετοχή του περιορίζεται στο πρώτο μισό της ταινίας, με το υπόλοιπο να επικεντρώνεται στη σχέση Catherine Deneuve και Susan Sarandon. Παρά πάντως τα ενδιαφέροντα ονόματα στο καστ, οι ερμηνείες δεν είναι και τόσο εντυπωσιακές, χωρίς να ευθύνονται όμως ιδιαίτερα οι ηθοποιοί -όταν το υλικό είναι αδύναμο δεν υπάρχουν πολλά που μπορείς να κάνεις για να το σώσεις. Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά και την ενοχλητική 80’s αισθητική που τη διακατέχει, έχουμε συνολικά μια μάλλον αδιάφορη ταινία -εκτός αν πάντα θέλατε να δείτε τις πρωταγωνίστριες γυμνές πριν γεράσουν, οπότε να η ευκαιρία σας.

Vampire Diary

[ imdb :: tumble ]

Η καλύτερη ταινία της ομάδας. Και το τραγικό είναι πως είναι τόσο άγνωστη που δεν έχει καν wiki! Περυσινή παραγωγή στην οποία πρωταγωνιστεί η Anna Walton, που παίζει την πριγκίπισσα Nuala στο καινούριο Hellboy και είναι ΘΕΑ. Θεός και ο σκηνοθέτης, που έχει γυρίσει την ταινία σε blairwitch στυλ, με κάμερες που (και καλά) χειρίζονται οι πρωταγωνιστές, αλλά έχει καταφέρει να την κάνει και όμορφη (εκτός από “πειραματική”). Βοηθάει ότι η μία πρωταγωνίστρια έχει κάμερα της προκοπής και προσπαθεί υποτίθεται να γυρίσει ντοκιμαντέρ για τους goth, οπότε δικαιολογείται η καθαρή εικόνα. Αυτό που δε δικαιολογείται, αλλά δε θα με ακούσετε να παραπονιέμαι γι’αυτό, είναι οι πανέμορφες σκηνές με τις οποίες διανθίζεται η κατά τα άλλα αιματοβαμμένη και δραματική ιστορία.

Ο “εθισμός” της βαμπιρέσσας Walton στο αίμα παραλληλίζεται ευθέως με τα ναρκωτικά και τις καταστροφικές τους συνέπειες, και παρουσιάζονται οι επιπτώσεις που έχει στη σχέση της με την, ανθρώπινη, Morven Macbeth. Μια τρυφερή, δραματική και εντυπωσιακά καλογυρισμένη ταινία που συνιστώ ανεπιφύλακτα. Αν πάρετε μόνο ένα πράγμα από όλο αυτό το post, ας είναι αυτό: δείτε την.

Αυτά για τώρα. Προφανώς δεν εξάντλησα το είδος, ενδεικτικά υπάρχουν αρκετές ιταλικές ταινίες που δεν ακούμπησα καν, αλλά για να το κάνω αυτό ήθελα πολύ περισσότερο χρόνο από όσο είχα διάθεση να αφιερώσω… τώρα τουλάχιστον. Κρατάω το genre στο πίσω μέρος του μυαλού μου πάντως για να επανέλθω ίσως με επόμενο αφιέρωμα.

* για τον οποίο το σεξ με τέσσερα άτομα θα πρέπει να ήταν κάτι εξ’ίσου εξωτικό και σκανδαλιστικό με τα μπικίνι.
** Ευτυχώς για μένα δηλαδή, γιατί στην αναζήτηση ταινιών για να δω έπεσα πάνω σε πάρα πολλές πορνογραφικού περιεχομένου (όσο να’ναι, το keyword “lesbian” δε βοηθάει). Φαντάζεστε να ήταν πιο διαδεδομένο φαινόμενο τα yaoi vampires; Μπρρρρρ….
*** που μπορεί να οφείλονται και στον απλό λόγο ότι δεν μπορούσαν να θυμηθούν όλους τους φόνους λεπτομερώς -καθένας τους ανέφερε από 30 μέχρι 50 φόνους.

Το παρόν post αποτελεί ευγενική προσφορά του φίλου μου του skarab, ενός ανθρώπου-τέρατος υπομονής. Αυτός ο καλός άνθρωπος λοιπόν, αντί να κάνει κάτι παραγωγικό με τον ελεύθερο χρόνο του (όπως να αναπληρώσει προκαταβολικά ύπνο για την επόμενη εξεταστική, ή να αρχίσει συλλογή συνδετήρων), κάθησε και είδε ένα μάτσο πρεμιέρες ελληνικών σειρών για να μας ενημερώσει για το ποιόν τους, και ποιες αξίζουν. Δόξα και τιμή λοιπόν, σε αυτούς που θαρραλέα θυσιάζονται για το κοινό καλό. Ταυτόχρονα ο Στέλιος ανήκει στη μικρή εκείνη ομάδα ανθρώπων που δεν μπουρδολογούν ασυστόλως όπως εγώ, οπότε δεν του χρειάζεται, και δεν έχει ένα blog να τα βάλει όλα αυτά -εξού και τον φιλοξενώ εδώ.

Καλωσήρθατε στο Greek Premiere Watch 2008, το ποστ που παρουσιάζει όσα θα δούμε φέτος στην ισπανική ελληνική τηλεόραση.

Παρόλο που ανήκουμε κι εμείς σε αυτούς που έχουν συνηθίσει να παίρνουν την τηλεοπτική τους δόση από τις υπεραγορές του εξωτερικού, ποτέ δεν απαρνηθήκαμε ολοκληρωτικά το μπακάλικο της ελληνικής τηλεόρασης, όσο κι αν συχνά-πυκνά μας πουλούσε από τα σάπια. Ειδικά φέτος, λίγο ο φρέσκος αέρας των τρέιλερ, λίγο η υποσχεση για ανανέωση διά της οδού της εισαγωγής σεναρίων, μας έπεισαν να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο και να προβούμε σε μια πιο συστηματική αξιολόγηση της νέας τηλεοπτικής σοδειάς.

Βέβαια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά ότι η καλύτερη στιγμή κάθε ελληνικής σειράς είναι… το τρέιλερ. Αρχική μας πρόθεση ήταν να κάνουμε review όλες τις νέες ελληνικές σειρές, αλλά έναν εγκέφαλο έχουμε κι εμείς, πόση μυθοπλασία β’ διαλογής να αντέξει κι αυτός; Ως εκ τούτου, μετά το άλμα ακολουθούν οι εντυπώσεις μας από μια ντουζίνα πρεμιέρες νέων σειρών (από τις 20 περίπου που προβλήθηκαν αυτή την εβδομάδα) – κάποιες αποκαρδιωτικές, κάποιες αξιοπρεπείς και μία τουλάχιστον που κάνει την έκπληξη…

Η Πολυκατοικία

Συμπαθητική old-school κωμωδία καταστάσεων που δεν παρεκκλίνει στο ελάχιστο από τις νόρμες του είδους. Στο πρώτο επεισόδιο είδαμε τρεις ηλικιωμένες να μπαίνουν κρυφά στο διαμέρισμα δυο γκέι αντρών και να σπέρνουν την καταστροφή, έναν ατζαμή θυρωρό να παγιδεύεται στο ασανσερ μαζί με μία νευρική ένοικο και έναν Τσιμιτσέλη να κλείνεται έξω από το διαμερισμά του ολοτσίτσιδος ως άλλος Mr. Bean στο δωμάτιο 426. Κι ενώ γενικώς το επεισόδιο δεν έχει κάτι περισσότερο από μια επανάληψη χιλιομεταχειρισμένων μοτίβων να επιδείξει, αυτό που κάνει το κάνει τόσο εγκάρδια και απροσποίητα που καταφέρνει αυτό που λίγες ελληνικές κωμωδίες καταφέρνουν: να είναι actually αστεία. Έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μία αξιόπιστη και διασκεδαστική τηλεοπτική επιλογή, η οποία θα κάνει μεγάλη επιτυχία στην πρώτη προβολή και μακρόχρονη καριέρα σε επαναλήψεις. Ίσως κάποτε να αντικαταστήσει και το “Ρετιρέ” στο ρόλο του επίσημου τηλεοπτικού παραγγέλματος για την έλευση του καλοκαιριού. Μακάρι κιόλας.

Special mention: Εμπνευσμένο logo και υπέροχοι τίτλοι αρχής που δίνουν ταυτότητα στη σειρά.

L.A.P.D.: Lekanopedio Attikis Police Department

Ένα ενδιαφέρον premise, ένας έξυπνος τίτλος και ένα gimmicky trailer δημιούργησαν σε πολύ κόσμο υψηλές προσδοκίες για την σειρά, που δεν επιβεβαιώθηκαν από το πρώτο επεισόδιο. Το γεγονός ότι τα trailer είχαν ήδη spoilάρει ανελέητα όλες τις (λιγοστές) καλές στιγμές του επεισοδίου σίγουρα δεν βοήθησε. Οι αξιόπιστοι συντελεστές μας επιτρέπουν να ελπίζουμε ότι η σειρά θα απογειωθεί στη συνέχεια, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο να παραμείνει εξίσου χλιαρή και αδιάφορη.

Special mention: Ο Paco του ισπανικού πρωτότυπου σεναρίου γίνεται στα ελληνικά Προκόπης και χαϊδευτικά Πάκης. Διότι αν στα σενάρια που κλέβουμε από το εξωτερικό δεν κρατήσουμε ίδια μέχρι και τα ονόματα, τι θα κρατήσουμε ίδιο;

Λάκης ο Γλυκούλης

Δεν χαρακτηρίστηκε άδικα ως η αρσενική εκδοχή της “Μαρίας της Άσχημης”. Σε αυτό το 45λεπτο η μία σεναριακή ευκολία διαδέχεται την άλλη και οι χαρακτήρες έχουν στήσει διαγωνισμό μονοδιαστατοσύνης. Και ναι, το ξέρω ότι η “μονοδιαστατοσύνη” δεν είναι λέξη, αλλά δεν πρόκειται να κάτσω να προβληματιστώ για τις λέξεις που χρησιμοποιώ όταν γράφω για μια σειρά που εμφανώς δεν προβληματίζεται για οτιδήποτε την αφορά. Ο σκηνοθέτης Νίκος Ζαπατίνας, με κινηματογραφική προϋπηρεσία (Ένας κι Ένας, Εφάπαξ), μπορεί να ξέρει πώς να στήσει την κάμερα και να προσθέτει μερικές πετυχημένες κωμικές πινελιές, αλλά κατά τ’ άλλα παραδίδει την ίδια βαριεστημένη σκηνοθεσία που έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε από τις ελληνικές σειρές. Γενικά, εδώ έχουμε μια απαράδεκτα αδιάφορη σειρά που δεν σώζεται ούτε από τη γλυκιά φατσούλα ενός μεταμορφωμένου Πέτρου Φιλιππίδη – στον οποίο τουλάχιστον μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι έχει καλό κωμικό timing.

Special mention: Φαντάζομαι ότι, λόγω ύφους, η σειρά θα κάνει μεγάλο γκελ στις ηλικίες κάτω των 12 ετών. Έτσι κι αλλιώς, σεναριακά βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον Μπομπ το Μάστορα και τα Teletubbies.

7 Ζωές

Χειρότερα από αδιάφορο. Κακογραμμένο. Και αυτή είναι μία λέξη που δεν περίμενα να χρησιμοποιήσω ποτέ για μια σειρά προερχόμενη από τον αποδεδειγμένα ταλαντούχο σεναριογράφο Γιώργο Φειδά των S1ngles, μόνο που εδώ η αγγαρεία της προσαρμογής του ξένου σεναρίου τον έχει εξωθήσει σε μία εμφανώς τεμπέλικη γραφή. Με ένα τέτοιο premise -35χρονος άνδρας που έπεσε σε κώμα όταν μεσουρανούσαν τα ’80s ξυπνάει και καλείται να προσαρμοστεί στο 2008- είναι θλιβερό πόσες ευκαιρίες για καλή κωμωδία πάνε χαμένες. Εξίσου τεμπέλικα, ρηχά και βαριεστημένα προσεγγίζουν τους χαρακτήρες τους και οι ηθοποιοί, ενώ για τη σκηνοθεσία ας μην το συζητήσουμε καλύτερα – άφησε τις κάμερες να γράφουν και πήγε για καφέ.

Special mention: Ο Γ. Σεϊταρίδης με μαλλί ’80s. Διότι, ως γνωστόν, όταν πέφτεις σε κώμα, σταματάει να μεγαλώνει και το μαλλί σου.

Όλα στον Αέρα

Διασκεδαστική σειρά που επιδιώκει να βγάλει γέλιο διακωμωδώντας τηλεοπτικά πρόσωπα και καταστάσεις και σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει. Διασκεδαστικές ερμηνείες, πιστευτοί χαρακτήρες, αρκετά πετυχημένα αστειάκια και επαρκής σκηνοθεσία. Τίποτα το φοβερό προς το παρόν, αλλά κρατάει το ενδιαφέρον και είναι καλή επιλογή για να περνάει η ώρα.

Special mention: Τίποτα για να γράψω εδώ. Η σειρά είναι τυπικό δείγμα χρυσής μετριότητας – τίποτα χαρακτηριστικά κακό σε αυτήν, αλλά και τίποτα που να την κάνει να ξεχωρίζει.

Λίτσα.com

Νεανική κομεντί με καλογραμμένους διαλόγους, προσεγμένη σκηνοθεσία από την Όλγα Μαλέα και μια πολύ καλή Σοφία Φαραζή στον ρόλο του τίτλου. Κοπέλα της διπλανής πόρτας, καλοσυνάτη, σκεπτόμενη, κομμώτρια και blogger -αν και αυτό το τελευταίο υποσκιάζεται προς το παρόν από το σενάριο- η Λίτσα κέρδισε αβίαστα τη συμπάθειά μου και δεν δυσκολεύτηκε να με πείσει να την ακολουθήσω για τουλάχιστον μερικά επεισόδια ακόμα.

Special mention: Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, η Λίτσα χρησιμοποιεί Windows Vista και Internet Explorer. (Ο επόμενος γκόμενος παρακαλείται να της μιλήσει για τον Firefox).

Ποιος Μας Πιάνει

Για κωμική περιπέτεια, αυτό το πρώτο επεισόδιο είχε υπερβολικά λίγη κωμωδία και ακόμα λιγότερη περιπέτεια, αλλά τουλάχιστον πρόλαβε να χτίσει αρκετό σασπένς στο παρασκήνιο της βασικής πλοκής και έδωσε συγκρατημένες υποσχέσεις ότι είναι διατεθειμένο να κινηθεί σε πιο dark & edgy κατευθύνσεις από το Παρά Πέντε, του οποίου αποτελεί άτυπο απόγονο. Ο δε σκηνοθέτης Αντώνης Αγγελόπουλος των Εγκλημάτων και του Παρά Πέντε αποδεικνύει ότι έχει ακόμα ενδιαφέροντα βέλη στη σκηνοθετική του φαρέτρα. Παρόλο που η πρεμιέρα δεν με ενθουσίασε, η σειρά μπαίνει στη λίστα παρακολούθησης και δεν νομίζω ότι μακροπρόθεσμα θα μας απογοητεύσει.

Special mention: Cameo εμφάνιση από την Μελίνα Κυριακοπούλου (η Φρίντα του Παρά Πέντε), η οποία επανέρχεται στο ρόλο της παρουσιάστριας του θρυλικού Τηλεβόα προκειμένου να μας συστήσει μια από τις ηρωίδες της νέας σειράς – σαφής ένδειξη ότι ο νέος σεναριογράφος Γιάννης Διακάκης όχι μόνο δεν φοβάται τη σύγκριση με το Παρά Πέντε αλλά την προκαλεί κιόλας.

Ο Άγγελός μου, ο Διάβολός μου

Fantasy ρομαντική κομεντί για όλη την οικογένεια, η οποία μπορεί λόγω θέματος να αναδίνει μια οσμή κατηχητικού και ναφθαλίνης, αλλά κακή δεν τη λες. Και πλακίτσα έχει, και συμπαθητικό καστ, και καταφέρνει να απορροφήσει τον θεατή παρά την αφέλειά της. Δεν είναι το είδος της σειράς που συνηθίζω να παρακολουθώ, αλλά λογικά στους φαν του είδους θα αρέσει.

Special mention: Το σκηνικό με τα αγγελάκια στον παράδεισο στην αρχή του επεισοδίου, που παρέπεμπε σε σχολική παράσταση δημοτικού ανεβασμένη από θεούσα μαυροντυμένη δασκάλα με κώτσο στα μαλλιά λίγο πριν τη συνταξιοδότηση της. Η Αρχιεπισκοπή Αθηνών εγκρίνει!

Το Κλειδί του Παραδείσου

Δραματική σειρά μυστηρίου η οποία μας συστήθηκε μεσα από μια αξιοπρεπέστατη πρεμιέρα με μερικές αξιομνημόνευτες στιγμές. Σενάριο και ερμηνείες είναι σαφώς πάνω από το μέσο όρο της ελληνικής τηλεόρασης. Δεν τρέφω αυταπάτες βέβαια. Ξέρω εκ των προτέρων ότι η σειρά θα κινηθεί σε χιλιοπατημένα μονοπάτια, με τραβηγμένες από τα μαλλιά πλοκές, ερωτικά τρίγωνα, τετράγωνα και άλλα πολύπλευρα. Τουλάχιστον όμως εδώ πέρα όλα αυτά τα τετριμμένα φαίνεται ότι θα αφορούν ενδιαφέροντες χαρακτήρες που έχουν πράγματι κάτι να πουν.

Special mention: Το σενάριο της σειράς υπογράφει ο παντός καιρού Κώστας Βαζάκας, ο οποίος έγραψε και το προπέρσινο Μαζί Σου, πέρισυ συμμετείχε στην παραγωγή των Ιχνών, ενώ φέτος εκτός από τη συγκεκριμένη σειρά, γράφει και για το Λατρεμένοι μου Γείτονες του Mega. Ας του ευχηθούμε να αποφύγει την υπερκόπωση.

Βέτα Queen

Κωμική σειρά που επιδιώκει να αναπαράξει μια ατμόσφαιρα λαϊκής γειτονιάς η οποία κοντεύει πλέον να εκλείψει στο 2008. Οι χαρακτήρες είναι τα αναμενόμενα κωμικά στερεότυπα κάθε ηθογραφικής κωμωδίας (από τον μανάβη που δίνει βερεσέ ως την βιζιτού της γειτονιάς) ενώ η Βέτα (Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου) αποτελεί την τέλεια προσωποποίηση της λαϊκής γυναίκας, της ταλαιπωρημένης από τα χτυπήματα της μοίρας, η οποία μπορεί να προβάλλει στους γύρω της το προσωπείο της μίρλας και της κακομοιριάς, ωστόσο μόνο στον μικρόκοσμό της μπορεί να νιώθει άνετα και να κινείται με αυτοπεποίθηση. Εν τέλει, εδώ έχουμε μια αξιοπρεπή και έντιμη ως προς τις προθέσεις της σειρά, αυστηρά απευθυνόμενη στους μεγαλύτερους σε ηλικία τηλεθεατές που έχουν ανάγκη από μια τηλεόραση που θρέφει τα φθαρμένα κοινωνικά πρότυπά τους και δεν τους πετάει στιγμή έξω από τη ζώνη άνεσής τους.

Special mention: (Με φωνή Βέτας:) Αχ, Παναγία μου, τι χαζομάρες κάθομαι και βλέπω αυτή τη σαιζόν!

Γ4

Νεανική σειρά που θυμίζει πολύ (πάρα πολύ όμως) το παλιότερο 504χμ Βόρεια της Αθήνας, καθώς διαθέτει το ίδιο πάνω-κάτω μίγμα urban αισθητικής, νεανικού angst και δραματικών υπερβολών. Ενώ όμως στο 504 υπήρχαν αναλαμπές γνήσιας δημιουργικότητας, εδώ μάλλον έχουμε ανάπτυξη βάσει συνταγής. Μέσα στα 30 λεπτά της διάρκειας του πρώτου επεισοδίου, η σειρά εισάγει χωρίς ιδιαίτερο ειρμό ή συνοχή 7-8 μόνιμους χαρακτήρες και ισάριθμα storylines, με την ελπίδα ότι σε αυτό το συνονθύλευμα κάθε έφηβος ή νεαρός θα βρει κάτι για να ταυτιστεί. Φυσικά, οι χαρακτήρες καλύπτουν το πλήρες φάσμα των Εφηβικών Τηλεοπτικών Κλισέ®, από τον φλωράκο ως το καταθλιπτικό γκομενάκι και από την καταπιεσμένη κόρη ως τον εκπρόσωπο της τάξης των μειονοτήτων (εδώ, ένας Νιγηριανός). Πάντως, η σειρά δεν αποτυγχάνει να ψυχαγωγήσει, έστω κι αν για να τα καταφέρει βασίζεται περισσότερο στο στιλ και λιγότερο στην ουσία.

Special mention: Τι ήταν αυτό το ξεκομμένο πεντάλεπτο απόσπασμα από το Schoolwave που μπήκε σφήνα στους τίτλους τέλους (εκτός από filler που συμπλήρωνε το χρόνο του επεισοδίου); Πολύ φτηνό το βρήκα. Αν η σειρά θέλει να εκφράσει τη νέα γενιά, θα προτιμούσα να επιδιώξει να το κάνει με τις δικές της δυνάμεις και όχι μηρυκάζοντας μια κουλτούρα που δεν με έχει πείσει ακόμα ότι καταλαβαίνει.

Άγρια Παιδιά

Το καλύτερο όλων για το τέλος. Κανένα απολύτως παράπονο εδώ – το πρώτο επεισόδιο με είχε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η ομάδα της N-Orasis παραδίδει μια δουλειά που τιμά την ελληνική τηλεόραση και η οποία τόσο σεναριακά όσο και αισθητικά κινείται σε επίπεδα παραγωγών του εξωτερικού. Τα πάντα εδώ ξεχωρίζουν: κορυφαίες ερμηνείες σε ιδιαίτερα απαιτητικούς ρόλους, σενάριο όχι μόνο ενδιαφέρον αλλά και δομικά άψογο και σκηνοθεσία που δεν εξαντλείται σε σκηνοθετικά τρικ αλλά αναζητά διαρκώς την καλύτερη γωνία λήψης, το καλύτερο γύρισμα, το καλύτερο κάδρο. Θερμές ευχές στη σειρά για μακροημέρευση στην τηλεοπτική αρένα της Τρίτης και καλά κουράγια στους συντελεστές που δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι πόσες ανθρωποώρες σπαταλάνε για να παραδώσουν ένα τόσο άψογο αποτέλεσμα.

Special mention: Εύχομαι από τώρα να συνεχιστεί για δεύτερη σαιζόν. Hey, people, φροντίστε να μιλήσετε για τη σειρά σε όλους τους φίλους σας!

Ακόμη ένα από εκείνα τα άχρηστα reviews που διαβάζουν μόνο όσοι ούτως ή άλλως θα δουν κάποια στιγμή την ταινία, ή όσοι την έχουν ήδη δει -κάτι πρέπει να λέει αυτό για εμένα που τα γράφω, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι…

[ imdb :: wiki :: official :: rt/mc ]

Ο Wall-e είναι το τελευταίο εναπομείναν ρομπότ του είδους του, και του ανετέθη να καθαρίσει τον πλανήτη μας. Τη ρουτίνα του έρχεται να σπάσει η EVE, που όμως έχει μια αποστολή να εκπληρώσει, και μόλις το κάνει, το διαστημόπλοιό της επιστρέφει και την μαζεύει -μαζί με τον λαθρεπιβάτη πρωταγωνιστή, που αρνείται να την αποχωριστεί.

Το trailer το έχετε δει; Όχι; Δείτε το, περιμένω. Εδώ από κάτω το έχω, just scroll down.

Το είδατε; Ωραία. Ας βγάλουμε και όλα τα επιφωνήματα από τη μέση, “αχουτομωρέμωρέ”, “γούτσου-γούτσου”, “χαριτωμένο”, κ.ο.κ. Εκτονωθήκατε; Άψογα. Πάμε στο ψητό τώρα.

Η ταινία δεν είναι απλώς χαριτωμένη. Δεν είναι απλώς συμπαθητική. Δεν είναι απλώς “καλή”. Είναι μια από εκείνες τις ταινίες που θα συζητάμε δεκαετίες από τώρα, και πρόκειται να εξηγήσω γιατί.

Πρώτον, είναι μια εξαιρετική κωμωδία. Με τους ολιγόλογους πρωταγωνιστές της συναγωνίζεται τον monsieur Hulot σε ξεκαρδιστικότητα, πόσο μάλλον αφού ο ενθουσιώδης Wall-e συμπεριφέρεται στον απρόσωπο και αυτοματοποιημένο κόσμο του Axiom, όπου ακολουθεί την EVE, με τρόπο πολύ παρόμοιο με αυτόν του συμπαθή γάλλου στο Mon Oncle. Ταυτόχρονα, οι συνεχόμενες γκάφες του αξιολάτρευτου ρομποτακίου, φέρνουν στο μυαλό παλιές καλές slapstick εποχές, τότε που το μόνο που χρειαζόταν μια κωμωδία ήταν ένας τυπάκος με μπαστούνι και αύθονο στοκ από πίτες. Σας υπόσχομαι ότι θα διασκεδάσετε όσο σε λίγες ταινίες.

Δεύτερον, είναι μια αξιολάτρευτη ιστορία αγάπης. Όχι σαν τα νεροπλύματα που μας σερβίρουν για love story συνήθως βέβαια. Αυτοί οι χαρακτήρες είναι πιστευτοί, συμπαθείς και ρεαλιστικοί, ενώ το αφαιρετικό design τους κάνει εκφραστικότατους, κάτι που προσθέτει σημαντικά στην όλη εμπειρία της ταινίας. Ταυτόχρονα, τα εμπόδια που καλούνται να ξεπεράσουν οι πρωταγωνιστές (γιατί κανένα love story δεν είναι πλήρες χωρίς εμπόδια) μπορεί να φαντάζουν κλισέ, αλλά το στόρυ είναι τόσο αψεγάδιαστα υλοποιημένο που προσωπικά δε βρήκα τίποτα απολύτως που να με ενόχλησε.

Τρίτον, είναι ένα ταξίδι επικών διαστάσεων κι ένας ύμνος στη διαφορετικότητα. Το Axiom, ένα πλοίο-Λεβιάθαν του Διαστήματος, είναι ιδανικό backdrop για να στήσει μια απολαυστική space opera, με τις εντυπωσιακές αυτοματοποιημένες κατασκευές του, που έχουν κάνει τον πληθυσμό του μαλθακό και βαριεστημένο. Η καθημερινότητά του ταράζεται ανεπανόρθωτα από την έλευση του “ξένου μολυσματογόνου” (του wall-e, ντε!), ο οποίος εισβάλλει στη ζωή των ανθρώπων και τους ξανα-μαθαίνει πώς να είναι ανθρώπινοι. Στο πλευρό του, διάφοροι rejects, αλλόκοτοι και ασυμβίβαστοι, ενώ απέναντί του οι δυνάμεις της συντήρησης, της καινοφοβίας και της αυθεντίας. Ο αναπόφευκτος διδακτισμός αφήνει ίσως μια ελαφρά πικρίζουσα γεύση, αλλά όχι τόσο ώστε να αφαιρέσει ισχύ από το μήνυμα της ταινίας.

Συνολικά, η ταινία είναι τόσο άρτια φτιαγμένη σε όλα τα μέρη της, με άψογη ισορροπία, που αναμφίβολα πρόκειται για ένα μελλοντικό “κλασσικό αριστούργημα”. Και θα μπορείτε να λέτε ότι την είδατε όταν παιζόταν.

Γινόμαστε ενός! Δηλαδή όχι εγώ, αλλά το blog. Σαν σήμερα, πριν ένα έτος, έκανα το πρώτο post στο παρών ιστολόγιο, κι είχα ακόμη τότε την εντύπωση πως θα κάνω μικρά post-άκια tidbits και πως θα γράφω σχεδόν κάθε μέρα. Μετά βέβαια ανακάλυψα τη μαγευτική ενασχόληση του να αράζεις ενώ ξέρεις ότι έχεις ένα μάτσο δουλειές να κάνεις κι ένα blog να ενημερώσεις (και μετά να τρέχεις τελευταία στιγμή να προλάβεις όλα όσα έπρεπε να είχες κάνει ενώ άραζες και να παρατάς το blog στη μοίρα του!).

Not a lie. Photo by Don Solo.

Μια στατιστική ανασκόπηση του έτους που πέρασε λοιπόν:

• Έχω γράψει συνολικά 96 posts. Σχεδόν δύο ανά βδομάδα, δηλαδή, όχι άσχημος μέσος όρος. Βέβαια δεν τολμώ να μετρήσω πόσα από αυτά γράφτηκαν μέσα στις τελευταίες 2-3 βδομάδες, γιατί φοβάμαι πως θα βγει τρομακτικά κοντά στο lim του 1/x όταν το x τείνει στο άπειρο.
• Το δημοφιλέστερο post μου, με απίστευτη διαφορά όμως, είναι το Mazoo and the Zoo: 4.750 views έχει μέχρι στιγμής! Για να καταλάβετε, το δεύτερο στην κατάταξη έχει 583 views!!
• Το post για το οποίο είμαι πιο περήφανος, τα 5 παιχνίδια που με εντυπωσίασαν, βρίσκεται στη 15η θέση, με ποταπά 113 views…
• Βέβαια αν δούμε μόνο τον τελευταίο μήνα, είναι στην 4η θέση, με 20 views. Πρώτο είναι πάλι το Mazoo and the Zoo, με 571 views.

Και για comic relief, τα πιο απίστευτα search engine terms που χρησιμοποίησαν άνθρωποι για να βρουν το blog μου:

• “mazoo and the zoo”, “mazoo zoo”, “τερεζα σασσου”, “αρτεμις κοκκιναρα”, αρτεμις κοκκιναρα sexy”, “αρκουδα για μενα τραγουδα”
  …και άλλα πολλά, αλλά το πιάσατε το νόημα φαντάζομαι! :-p
• “love”
  Στο cosmopolitan νομίζετε ότι είστε; Λυπάμαι, δεν μπορώ να βοηθήσω.
• “γυμνές σκηνές”
  Εδώ, αντίθετα, κάτι μπορώ να κάνω!
• “Μπορεί ένα αγόρι και ένα κορίτσι να είναι πραγματικοί φίλοι”
  ΟΚ, σήριουσλυ, γράφει πουθενά “cosmopolitan” στο site;!;
• “λουλουδια φθινοπωρου”
  Άντε καλά, σε λίγο θα μου πείτε να τα βάψω όλα ροζ κιόλας… αν το επόμενο search term δεν περιέχει ικανή ποσότητα τεστοστερόνης, θα το κάνω!
• “ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΧΗ”
  …οκ, παίξε. Στο επιτρέπω! Γλίτωσα την αλλαγή διακόσμησης χάρις σε σένα, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω!
• “κυνήγι αγριογούρουνου”
  Εεε… ω, γάμα το, δε ξέρω τι να πω σε αυτό. Σοβαρά, πόσο παραστρατημένος πρέπει να είσαι για να βρεις το blog μου με τέτοιο search term;!;

Και τέλος, είπα να δώσω το λόγο σε εσάς! Φαντάζομαι τόσο καιρό, κάτι θα έχετε καταλάβει από τα ενδιαφέροντά μου, οπότε η ερώτηση είναι η εξής: πώς συμπίπτουν με τα δικά σας; Τι θα θέλατε εσείς να γράψω; Θα συνεχίσω τους ταινιο-μαραθώνιούς μου βέβαια, με συγκεντρωτική αναφορά στο τέλος του καθενός, αλλά πέρα από αυτό; Να γράψω καμμιά λίστα με προτάσεις από παιχνίδια που μου άρεσαν πάλι; Καμμιά λίστα άλλου είδους; Ταινίες; Σειρές; Κανά blog-meme; Να βγάλω το σκασμό και να μη σας ξανα-ενοχλήσω; …μπορεί να γίνει κι αυτό!

Comment away, και μην ντραπείτε να πείτε και την κριτική σας άμα την έχετε!

Συγχαρητήρια στον αδερφό μου, που κέρδισε 2ο βραβείο στο διαγωνισμό αφίσας του ως3!

Όλα τα αποτελέσματα σύντομα εδώ, στο site του ως3.

Το βραβείο περιλαμβάνει μία ετήσια συνδρομή στο περιοδικό και μια κρυπτική υπόσχεση πως “θα σε πάρουμε τηλέφωνο να μιλήσουμε και για άλλα θέματα, εκτός από τη συνδρομή και το διαγωνισμό”.  Απ’ό,τι φαίνεται το κολάζ σαγήνευσε αρκούντως την κριτική επιτροπή!

Μόλις εξασφαλίσω την άδεια από τον bro, θα δω μήπως μπορέσω να βάλω την αφίσα και σε hi-res.

Τελευταία εβδομάς του μαραθώνιου, αφού αποφάσισα να συγκεντρώσω δυνάμεις για να είμαι έτοιμος όταν αρχίσει το φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας. Για τον ίδιο λόγο, καθώς και επειδή ξεθεώθηκα επιτέλους, έχει μόνο 5 ταινίες αυτή τη βδομάδα -που όμως κατά περίεργη σύμπτωση (;) έχουν υψηλά ποσοστά γυμνού!

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου - χωρίς θέμα
Vampiros Lesbos

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Απίστευτα γελοίο όνομα για μια όχι και τόσο εντυπωσιακή ταινία. Η Linda, δικηγόρος, επισκέπτεται την κόμισσα Carody στην Ανατολία, για μια κληρονομιά. Αναγνωρίζει στο πρόσωπό της την γυναίκα που εμφανίζεται στα όνειρά της και την κάνει να ξυπνά ξαναμμένη και ιδρωμένη.

Η σκηνοθεσία είναι αρκετά ενοχλητική, με τον οπερατέρ να κάνει συχνά κι εκνευριστικά απότομα ζουμ, και οι σκηνές ονείρου και πραγματικότητας μπλέκονται τόσο μεταξύ τους που δύσκολα διακρίνονται. Αυτό βέβαια ίσως είναι και σκόπιμο, αλλά οδηγεί τελικά σε ένα ασύνδετο αποτέλεσμα που περισσότερο απορία προκαλεί παρά οτιδήποτε άλλο. Μεγάλο συν της ταινίας πάντως είναι η πανέμορφη (εικονιζόμενη) Soledad Miranda, που ερμηνεύει εξαιρετικά το ρόλο της -η τραγικότητα της ιστορίας της ηθοποιού, που πέθανε σε τροχαίο λίγο πριν υπογράψει το συμβόλαιο που θα την έκανε διάσημη και μόλις μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία της ταινίας που είδα, την κάνει ακόμα πιο σαγηνευτική. Σημαντική παρατήρηση για όσους ψάχνουν λόγο να δουν την ταινία: η Soledad εμφανίζεται γυμνή σε (πάρα) πολλές σκηνές, όπως και η συμπρωταγωνίστριά της!

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου – επιστημονική φαντασία
Solaris

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Ο ψυχολόγος Kris Kelvin στέλνεται στον διαστημικό σταθμό που ερευνά τον μυστηριώδη πλανήτη Σολάρις, για να εξηγήσει τα προβλήματα που παρουσιάζει η αποστολή. Όταν φτάνει, βρίσκει ένα μέλος του πληρώματος νεκρό και τα άλλα δύο να μιλούν ασυνάρτητα -σύντομα όμως συνειδητοποιεί πως αυτά που λένε δεν είναι εντελώς ανοησίες.

Μαγευτικά όμορφη και καλοσκηνοθετημένη αλλά και πολύ βαριά, με ελάχιστη μουσική υπόκρουση και αρκετές τραβηγμένες σε διάρκεια σκηνές. Παρ’όλ’αυτά δεν κουράζει, αφού εικαστικά είναι απλά υπέροχη ταινία, κι ακόμα και στις πιο “άχρηστες” σκηνές (π.χ. όταν ο Burton οδηγά στους δρόμους μιας ξένης πόλης για περίπου ένα πεντάλεπτο χωρίς να μιλήσει) το μάτι βρίσκει κάτι να θαυμάσει και να του τραβήξει την προσοχή. Από σεναριακής άποψης τώρα, η πλοκή του έργου μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, και δίνεται περισσότερο βάρος στους προβληματισμούς και τις σκέψεις των χαρακτήρων, που συχνά υποννοούνται. Όσοι έχουν φιλοσοφικές διαθέσεις, θα βρουν άφθονη τροφή για σκέψη και συζήτηση σε αυτήν την ταινία, ενώ οι υπόλοιποι θα’χουν τουλάχιστον κάποιες όμορφες σκηνές να θυμούνται.

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου – χωρίς θέμα
Ultraviolet

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Γη, στο μέλλον, μια ασθένεια που μειώνει δραματικά τη διάρκεια ζωής αλλά οξύνει τις αισθήσεις έχει μολύνει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, προκαλώντας κύμα φοβίας. Οι μολυσμένοι διώκονται από την νέα, παγκόσμια, κυβέρνηση κι αντιδρούν με τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά το Archministry έχει ένα σχέδιο για την πλήρη εξόντωσή τους -το οποίο καταφέρνει να κλέψει η πρωταγωνίστρια.

Μόνος λόγος να δείτε αυτήν την ταινία (εκτός αν είστε μαζόχας που θέλετε να έχετε άποψη, όπως, αχέμ, εγώ), είναι να είστε ανδρική καφροπαρέα, με κάμποσο ποπκόρν και πόρωση με τη Milla Jovovich. Άντε, ίσως αν είστε κάτω από 15 να βρείτε και κάτι που να σας αρέσει. Οι υπόλοιποι, αν δεν έχετε κατάλληλη παρέα για να σχολιάσετε (και να γελάσετε με) τα τεκταινόμενα, θα πλήξετε. Είναι εντελώς ασύνδετη, με πλοκή που αφήνει πολλά αδικαιολόγητα και δεν πείθει ούτε στο ελάχιστο και σκηνές δράσης που θα μπορούσαν να ντύσουν ένα βιντεοκλίπ -αλλά όχι μια ολόκληρη ταινία, αφού τα εφέ καταντούν κουραστικά με την αναληθοφάνειά τους. Οι ελάχιστες εντυπωσιακές σκηνές και μερικές οπτικές γωνίες δεν δικαιολογούν το budget της.

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου – exploitation
The Glamorous Life of Sachiko Hanai

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Φανταστείτε το πιο τρελό σε πλοκή anime που μπορείτε. FLCL; Έστω. Φανταστείτε τώρα έναν άνθρωπο που το είδε, κι απογοητεύτηκε με το πόσο straight-forward και “μη τρελή” ήταν η πλοκή του. Και φανταστείτε αυτόν τον άνθρωπο, έχοντας σκοπό να κάνει τον κόσμο πιο ενδιαφέροντα μέσω της παραγωγής ταινιών με θεότρελη πλοκή, να στήνει ένα μυστικό εργαστήριο όπου κάνει πειράματα με την κλωνοποίηση με απώτερο σκοπό να δημιουργήσει τον απόλυτο θεότρελο σεναριογράφο. Κάπως έτσι πρέπει να γεννήθηκε ο Takao Nakano, που έγραψε το σενάριο για το “The Glamorous Life of Sachiko Hanai”. Ή κάπως έτσι θα φανταζόμουν πως γεννήθηκε, αν δεν ήξερα πως μιλάμε για ταινία από την Ιαπωνία, από όπου άνετα μπορεί να βγει μια ιστορία σαν αυτή, και να βρει σκηνοθέτη, ηθοποιούς, και παραγωγό που να θέλουν να την κάνουν πραγματικότητα! Ενδεικτικά πηγαίνετε να διαβάσετε τι έγραψα στο tumblelog, όταν δεν την είχα χωνέψει αρκετά για να αρλουμπολογήσω για το νόημά της.

Ανήκει στο είδος των pinku films, δηλαδή ιαπωνικών softcore πορνογραφικών ταινιών, αλλά εγώ την έμαθα ως “ιαπωνικό cult αριστούργημα”, και είναι εύκολο να καταλάβεις γιατί: τα εφέ είναι τόσο τραγικά που μόνο ως τέτοιο θα μπορούσε να έχει επιτυχία. Κατά τα άλλα, θα μπορούσα να πω πως είναι και μια αντιπολεμική ταινία που γυρίστηκε υπό τη σκιά και το φόβο της αμερικανικής ηγεμονίας του κόσμου από τον George Bush Jr., που δεν ντρέπεται να παρενοχλήσει σεξουαλικά εξ’αποστάσεως την πρωταγωνίστρια (βλ. φωτό), που έτσι γίνεται σύμβολο όλου του κόσμου που υπομένει τις ορέξεις του, αλλά ειλικρινά δεν ξέρω αν θα είχα δίκιο. Το μόνο που ξέρω είναι πως γέλασα με την καρδιά μου. Α, και προειδοποίηση (αν δεν το καταλάβατε από την περιγραφή του όρου “pinku”): πέφτει κάμποσο μήσι, που αν και δεν δείχνει τίποτα το explicit, αυτά που υπονοεί είναι αρκετά potent ώστε να μη χρειάζεται να φανεί τίποτα.

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου – σινεφίλ
Cashback

[ wiki :: imdb :: tumble ]

Φοιτητής καλών τεχνών χάνει τον ύπνο του μετά το χωρισμό του, κι αποφασίζει να πιάσει δουλειά στη νυχτερινή βάρδια του τοπικού σουπερμάρκετ. Εκεί αφήνει την φαντασία του να οργιάζει, ενώ του τραβάει την προσοχή μια συνάδελφος.

Από τις ταινίες της εβδομάδας, αυτή σίγουρα είναι η πιο αποκαλυπτική από άποψης γυμνής σάρκας. Ταυτόχρονα είναι όμως και η πιο τρυφερή και λιγότερο χυδαία, και σίγουρα η πιο απολαυστική. Είχα δει και την πρωτότυπη μικρού μήκους, με τους ίδιους ηθοποιούς και σκηνοθέτη (που ενσωματώνεται πλήρης στην μεγάλου μήκους που σχολιάζω εδώ), και μου άρεσε η αισθητική της, οπότε μου τράβηξε την προσοχή η είδηση ότι θα επαυξηθεί.  Σε σχέση με το πρωτότυπο, η ατμόσφαιρα είναι αυτούσια, αλλά έχει προστεθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα εμβάθυνση στην ψυχολογία και στον τρόπο σκέψης του πρωταγωνιστή, ενός καλλιτέχνη με βαθύ θαυμασμό για το γυναικείο σώμα. Επίσης ενισχύεται το ρομαντικό σκέλος της ιστορίας, που απλώς αναφέρονταν στην αρχική μορφή της, και γίνεται κεντρικός άξονας της ταινίας. Βάρος δίνεται επίσης και στο όνειρο του πρωταγωνιστή να γίνει επιτυχημένος ζωγράφος. Συνολικά μια πολύ συμπαθητική ταινία, που προσωπικά μου προσέφερε μια απολαυστική βραδιά.

Ένα ενδιαφέρον πείραμα μέχρι στιγμής (λεπτομέρειες για τη δομή του πειράματος εδώ). H μία βδομάδα διακοπή που έκανα τυχαία (παραλία και ταινία στο laptop δε συνδυάζονται άνετα) στάθηκε σημαντική τελικά, για αποτίμηση του εγχειρήματος και απαρίθμηση συμπερασμάτων. Μέχρι στιγμής είνια αρκετά πιο κουραστικό απ’ότι περίμενα, ωστόσο δεν έχω σκοπό να το παρατήσω, αφού μου έχει δώσει πολύτιμες εμπειρίες που αλλιώς δε θα είχα ζήσει, έχω δει ταινίες που αλλιώς δε θα είχα δει, κι έχω μάθει και μερικά πράματα παραπάνω. Συμπερασματικά λοιπόν:

• Χρειάζεται λίγο λασκάρισμα αυτό το πρόγραμμα. Να το κάνω λίγο πιο ελαστικό και να θεσπίσω κάποιου είδους διάλειμμα ίσως, όπως αυτό που έκανα όταν πήγα Ναύπλιο.
• Συνειδητοποιώ πως ψιλο-βαριέμαι τις ταινίες τρόμου. Λέω στο εφ’εξής να αφιερώσω το τμήμα που τους αναλογεί σε παραγωγές αποκλειστικά splatter και λοιπού horror-exploitation. Ίσως να κάνω μια εξαίρεση για καμμιά ζομπο-ταινία, που είναι και της μόδας τώρα τελευταία.
• Όμοια, οι ταινίες μυστηρίου και noir είναι βαρετές αν τις βλέπεις μόνος σου. Λέω να τις διώξω από το πρόγραμμα και να τις κρατήσω για όταν βρω παρέα.
• Ανακάλυψα πως λατρεύω τις γερμανικές ταινίες του μεσοπολέμου (το wikipedia ονομάζει την περίοδο Weimar Germany, το οποίο είναι περίπου τόσο ηλίθιο όνομα όσο και το να λέμε Ναυπλιώτικη Ελλάδα και να εννοούμε την περίοδο του Καποδίστρια). Fritz Lang γούσταρα ήδη, Wiene τώρα έμαθα, και η λίστα με σημαντικές ταινίες της περιόδου (εξπρεσσιονιστικές οι περισσότερες) με ενθουσιάζει!
• Επίσης συνειδητοποίησα πως γουστάρω exploitation και b-movie ταινίες. Να’στε σίγουροι πως στο μέλλον η λίστα θα περιλαμβάνει κι άλλες τέτοιες.
• Όταν έλεγα “σινεφίλ”, είχα στο μυαλό μου και φεστιβαλικές (από εκείνες που σαρώνουν σε φεστιβάλ και πατώνουν σε αίθουσες), τις οποίες κατέληξα να αγνοήσω εντελώς. Εφ’εξής θα βλέπω εναλλάξ, μία παλιά και μία πρόσφατη (την επόμενη βδομάδα ίσως), για να βολέψω κι αυτές κάπου.
• Υπάρχουν και κάμποσες μη φεστιβαλικές πρόσφατες ταινίες που δεν έχω δει, και με φωνάζουν παραπονιάρικα από τη στοίβα με τις ταινίες. Για παράδειγμα, δεν έχω δει το Bourne ακόμα -κανένα από τα τρία. Κάτι πρέπει να κάνω και γι’αυτό.
• Καλός ο ασιατικός κινηματογράφος, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως του αξίζει μια κατηγορία μόνος του. Θα το αναδιαμορφώσω κι αυτό.

Με αυτά τα συμπεράσματα λοιπόν, αναδιοργανώνω τη βδομάδα μου ως εξής: μία ημέρα splatter/horror-exploitation, μία ημέρα exploitation σκέτο, μία ημέρα σινεφίλ (εναλλάξ πρόσφατες και παλιές -προ του ‘80- παραγωγές), μία ημέρα επιστημονική και μη φαντασία και, τέλος, δύο ημέρες free-for-all, anything goes, ό,τι να’ναι. Το σκεπτικό είναι στις anything goes ημέρες να βολέψω και τις blockbuster-ιές που δεν έχω δει, καθώς και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει.

Α, επίσης, έβγαλα τον ασιατικό κινηματογράφο από τις κατηγορίες, αλλά προς αντικατάστασή του έχω την εξής πρόκληση στον εαυτό μου: τουλάχιστον μία από τις ταινίες που θα δω (οποιασδήποτε κατηγορίας), θα είναι σε γλώσσα άλλη από αγγλικά ή γαλλικά. Δε θα είναι δύσκολο να το καταφέρω, απλώς χρειάζομαι κάτι να με υποχρεώσει να το κάνω και να μου ανοίξει τους ορίζοντες (ψήνω ήδη μερικές ρώσικες επιστημονικής φαντασίας που μου τραβήξαν την προσοχή).

Τέλος, για να κάνω την όλη ιστορία λίγο πιο public και ενδιαφέρουσα, επιστρατεύω το tumblr. Στο tumblelog μου λοιπόν θα σχολιάζω άμεσα την ταινία που μόλις έχω δει. Θα έχω και το εβδομαδιαίο round-up post, ίσως με παραπάνω σχολιασμό, αλλά για λίγο παραπάνω αμεσότητα ρίξτε μια βόλτα και προς τα εκεί.