Το blog θα φιλοξενείται πλέον στο δικό του ανεξάρτητο χώρο, στο www.olrandir.com (αμέ, έχουμε και δικό μας domain, ατςςς!).

Αν σας ενδιαφέρει να συνεχίσετε να ακολουθείτε τις ενημερώσεις μου θα πρέπει να κατευθυνθείτε στο νέο χώρο και να γραφτείτε στο feed εκεί, αφού αυτό το blog δε θα ενημερώνεται πια. Ζητώ συγνώμη για την αγγαρία που σας βάζω, αλλά μπορείτε να παρηγορηθείτε από το γεγονός πως με το νέο feed δε θα χρειαστεί να ξαναενημερώστε τους readers σας, ακόμη κι αν μου καπνίσει κι αλλάξω domain πάλι, αφού θα μπορώ να κάνω την ανακατεύθυνση μόνος μου.

Αναμένω τα σχόλιά σας!

Γινόμαστε ενός! Δηλαδή όχι εγώ, αλλά το blog. Σαν σήμερα, πριν ένα έτος, έκανα το πρώτο post στο παρών ιστολόγιο, κι είχα ακόμη τότε την εντύπωση πως θα κάνω μικρά post-άκια tidbits και πως θα γράφω σχεδόν κάθε μέρα. Μετά βέβαια ανακάλυψα τη μαγευτική ενασχόληση του να αράζεις ενώ ξέρεις ότι έχεις ένα μάτσο δουλειές να κάνεις κι ένα blog να ενημερώσεις (και μετά να τρέχεις τελευταία στιγμή να προλάβεις όλα όσα έπρεπε να είχες κάνει ενώ άραζες και να παρατάς το blog στη μοίρα του!).

Not a lie. Photo by Don Solo.

Μια στατιστική ανασκόπηση του έτους που πέρασε λοιπόν:

• Έχω γράψει συνολικά 96 posts. Σχεδόν δύο ανά βδομάδα, δηλαδή, όχι άσχημος μέσος όρος. Βέβαια δεν τολμώ να μετρήσω πόσα από αυτά γράφτηκαν μέσα στις τελευταίες 2-3 βδομάδες, γιατί φοβάμαι πως θα βγει τρομακτικά κοντά στο lim του 1/x όταν το x τείνει στο άπειρο.
• Το δημοφιλέστερο post μου, με απίστευτη διαφορά όμως, είναι το Mazoo and the Zoo: 4.750 views έχει μέχρι στιγμής! Για να καταλάβετε, το δεύτερο στην κατάταξη έχει 583 views!!
• Το post για το οποίο είμαι πιο περήφανος, τα 5 παιχνίδια που με εντυπωσίασαν, βρίσκεται στη 15η θέση, με ποταπά 113 views…
• Βέβαια αν δούμε μόνο τον τελευταίο μήνα, είναι στην 4η θέση, με 20 views. Πρώτο είναι πάλι το Mazoo and the Zoo, με 571 views.

Και για comic relief, τα πιο απίστευτα search engine terms που χρησιμοποίησαν άνθρωποι για να βρουν το blog μου:

• “mazoo and the zoo”, “mazoo zoo”, “τερεζα σασσου”, “αρτεμις κοκκιναρα”, αρτεμις κοκκιναρα sexy”, “αρκουδα για μενα τραγουδα”
  …και άλλα πολλά, αλλά το πιάσατε το νόημα φαντάζομαι! :-p
• “love”
  Στο cosmopolitan νομίζετε ότι είστε; Λυπάμαι, δεν μπορώ να βοηθήσω.
• “γυμνές σκηνές”
  Εδώ, αντίθετα, κάτι μπορώ να κάνω!
• “Μπορεί ένα αγόρι και ένα κορίτσι να είναι πραγματικοί φίλοι”
  ΟΚ, σήριουσλυ, γράφει πουθενά “cosmopolitan” στο site;!;
• “λουλουδια φθινοπωρου”
  Άντε καλά, σε λίγο θα μου πείτε να τα βάψω όλα ροζ κιόλας… αν το επόμενο search term δεν περιέχει ικανή ποσότητα τεστοστερόνης, θα το κάνω!
• “ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΧΗ”
  …οκ, παίξε. Στο επιτρέπω! Γλίτωσα την αλλαγή διακόσμησης χάρις σε σένα, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω!
• “κυνήγι αγριογούρουνου”
  Εεε… ω, γάμα το, δε ξέρω τι να πω σε αυτό. Σοβαρά, πόσο παραστρατημένος πρέπει να είσαι για να βρεις το blog μου με τέτοιο search term;!;

Και τέλος, είπα να δώσω το λόγο σε εσάς! Φαντάζομαι τόσο καιρό, κάτι θα έχετε καταλάβει από τα ενδιαφέροντά μου, οπότε η ερώτηση είναι η εξής: πώς συμπίπτουν με τα δικά σας; Τι θα θέλατε εσείς να γράψω; Θα συνεχίσω τους ταινιο-μαραθώνιούς μου βέβαια, με συγκεντρωτική αναφορά στο τέλος του καθενός, αλλά πέρα από αυτό; Να γράψω καμμιά λίστα με προτάσεις από παιχνίδια που μου άρεσαν πάλι; Καμμιά λίστα άλλου είδους; Ταινίες; Σειρές; Κανά blog-meme; Να βγάλω το σκασμό και να μη σας ξανα-ενοχλήσω; …μπορεί να γίνει κι αυτό!

Comment away, και μην ντραπείτε να πείτε και την κριτική σας άμα την έχετε!

Συγχαρητήρια στον αδερφό μου, που κέρδισε 2ο βραβείο στο διαγωνισμό αφίσας του ως3!

Όλα τα αποτελέσματα σύντομα εδώ, στο site του ως3.

Το βραβείο περιλαμβάνει μία ετήσια συνδρομή στο περιοδικό και μια κρυπτική υπόσχεση πως “θα σε πάρουμε τηλέφωνο να μιλήσουμε και για άλλα θέματα, εκτός από τη συνδρομή και το διαγωνισμό”.  Απ’ό,τι φαίνεται το κολάζ σαγήνευσε αρκούντως την κριτική επιτροπή!

Μόλις εξασφαλίσω την άδεια από τον bro, θα δω μήπως μπορέσω να βάλω την αφίσα και σε hi-res.

Οκτώ ταινίες σε μία βδομάδα. Not bad, if I may say so myself. Και κάλυψα και πλήρως τις απαιτήσεις που ανέλυσα την προηγούμενη βδομάδα -το μόνο που μένει είναι η αναφορά κι ο σχολιασμός των ταινιών που είδα, που ακολουθεί μετά το άλμα.

Κυριακή, 10 Αυγούστου – Ημέρα Τρόμου
Re-Animator & The Bride of Re-Animator

[ wiki :: imdb || wiki :: imdb ]

Απολαυστικά βίαιη και διασκεδαστική, η πρώτη ταινία δικαίως θεωρείται cult στο είδος της. Τα συστατικά περιλαμβάνουν αρκετό αίμα, εφέ ακριβώς όσο ρεαλιστικά χρειάζεται να είναι, αρρωστημένες προσωπικότητες, επιστημονικές εμμονές, στοιχεία μαύρης κωμωδίας, καθώς και μια υγειής δόση γυμνής σάρκας. Η δεύτερη ταινία της τριλογίας με ψιλο-απογοήτευσε, αφού δεν είχε ούτε το ενδιαφέρον σενάριο της πρώτης, ούτε την εξέλιξη των χαρακτήρων της, και τα εφέ έχασαν τη b-movie αληθοφάνειά τους με την εμφανή προσθήκη green screen σε αρκετά σημεία. Σημειωτόν πως βασίζεται σε ιστορία του H. P. Lovecraft, για την οποία ο ίδιος έχει πει πως δεν είναι περήφανος και την έγραψε μόνο επειδή χρειαζόταν τα λεφτά! Το αναφέρω αυτό μόνο για να ξέρετε τι να περιμένετε από άποψης σεναρίου, αφού κατά τα άλλα είναι καλοφτιαγμένες ταινίες.

Δευτέρα, 11 Αυγούστου – Ημέρα Σινεφίλ
Citizen Kane

[ wiki :: imdb ]

Από τις ταινίες που σταθερά ψηφίζονται ανάμεσα στις καλύτερες όλων των εποχών, ήμουν περίεργος να δω πώς θα σταθεί στα δικά μου μάτια (ως ατόμου γεννημένου στα τέλη του 20ου αιώνα και μεγαλωμένου με πληθώρα ταινιών που φτιάχτηκαν υπό την επιρροή του έργου του Orson Welles). Φανταστείτε την έκπληξή μου, όταν συνειδητοποίησα πως η ταινία είναι εντυπωσιακά καλοφτιαγμένη και σκηνοθετημένη, ακόμα και με σημερινά κριτήρια! Άψογη αφηγηματική τεχνική, πανέμορφα πλάνα, και μία κατάληξη από τις λίγες, από εκείνες που καταφέρνουν να ενώσουν όλες τις σκόρπιες στιγμές της ταινίας σε μία μοναδική στιγμή πλήρους κατανόησης. Αναμφισβήτητα αξίζει ό,τι επαίνους παίρνει, και δεν αμφιβάλλω πως ακόμα κι αν ο Welles ζούσε σήμερα, και τη ξαναγύριζε με σύγχρονες κινηματογραφικές τεχνικές, δε θα είχε νόημα να αλλάξει τίποτα σε αυτήν, αφού πολύ απλά δε θα γινόταν καλύτερη.

Τρίτη, 12 Αυγούστου – Ημέρα Μυστηρίου & Noir
Bob le Flambeur & Le Samurai

[ wiki :: imdb || wiki :: imdb ]

Συμπτωματικά, ο σκηνοθέτης και των δύο ταινιών, Jean-Pierre Melville, είχε την επέτειο 25 ετών μετά το θάνατό του πριν μερικές ημέρες. Με εντυπωσίασε πρώτα με τον Κόκκινο Κύκλο, και όμοια έπραξε κι εδώ. Και οι δύο ταινίες είναι γυρισμένες με το γνώριμο στυλ του Melville (που σημαίνει μονοπλάνα, παλτά και καπέλα, εικαστική αφήγηση, ελάχιστος διάλογος κι αμφιλεγόμενοι χαρακτήρες). Ο Bob ο τζογαδόρος είναι από τις πρώτες ταινίες του, κι έτσι είναι λιγότερο ραφιναρισμένη, αλλά εντυπωσιάζει με τους χαρακτήρες της και την πλοκή που δημιουργούν οι σχέσεις τους. Για τον Σαμουράι τώρα, ό,τι κι αν πω είναι λίγο. Πανέμορφη ταινία, εντυπωσιακά σκηνοθετημένη, με υποβλητικές τοποθεσίες, κι εξαιρετική ερμηνεία από τον Alain Delon. Χαίρομαι που την είδα.

Τετάρτη, 13 Αυγούστου – Ημέρα Exploitation
Supervixens

[ wiki :: imdb ]

ΟΚ, αυτό δεν το περίμενα. Την είχα απωθημένη αυτήν την ταινία, από το περυσινό φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας, όταν δεν πήγα ούτε στην κανονική, ούτε και στην επαναληπτική προβολή της, κι άκουγα μετά πόσο διασκέδασε ο κόσμος και ζήλευα (θυμόμενος πόσο απογοητεύτηκα εγώ από την ταινία που είδα αντί για αυτήν). Πραγματικά ξαφνιάστηκα όμως από το πόσο ψυχαγωγική ήταν η ταινία. Εντελώς σουρεαλιστική, κι απροκάλυπτα αισθησιακή, με πάρα, μα πάρα, πολύ γυμνό, και σενάριο ακριβώς όσο χρειάζεται για να το δικαιολογήσει. Κι ενδιάμεσα στα “φίκι-φίκι” να παρεμβάλλονται καρτουνίστικες καταστάσεις με τον πρωταγωνιστή να τρέχει ενώ τον κυνηγάνε μπάτσοι, σύζυγοι, γονείς, και γυναίκες. Οι τελευταίες δε, είναι δυσανάλογα προικισμένες, αλλά πριν κατηγορήσετε τον Russ Meyers για σεξισμό, το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες (από πού ψωνίζουν εσώρουχα αυτά τα άτομα, αναρωτιέμαι). All around, σχεδόν όλες οι ταινίες που είδα με ικανοποίησαν, αυτή όμως ήταν η πιο μεγάλη έκπληξη απ’όλες (ίσως φταίει το ότι δεν περίμενα και πολλά, αλλά τέσπα!).

Πέμπτη, 14 Αυγούστου – Ημέρα Επιστημονικής Φαντασίας
Dark City

[ wiki :: imdb ]

Αυτήν ήθελε να τη δεί ο αδερφός μου, για να είμαι ειλικρινής, οπότε την είδαμε μαζί. Είναι αρκετά όμορφη, με art deco σκηνικά, και καλούς ηθοποιούς, αλλά ως εκεί. Το σενάριο είναι τέτοιο που θα επέτρεπε καλύτερη εκμετάλλευση, και πραγματικά κάποιες noir σκηνές είναι πολύ όμορφες, αλλά δυστυχώς το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας αναλώνεται σε εντυπωσιοθηρικά κυνηγητά και σκηνές δράσης. Η “τελική μάχη” δε, είναι απλώς γελοία, συμπαρασύροντας και όλο το τελευταίο μέρος της ταινίας που είναι απλώς διεκπεραιωτικό -υπάρχει απλώς για να κλείσει την ιστορία, ενώ προσφέρει ελάχιστα παραπάνω.

Παρασκευή, 14 Αυγούστου – Ημέρα Ασιατικού Κινηματογράφου
Curse of the Golden Flower

[ wiki :: imdb ]

Η τρίτη ταινία της ιστορικής τριλογίας του Ζανγκ Γιμού, μοιάζει ελάχιστα με τις άλλες δύο (Ήρωας, Ιπτάμενα Στιλέτα). Ο λυρισμός των άλλων ταινιών του απουσιάζει εδώ και δίνει τη θέση του στα εντυπωσιακά σκηνικά και τον επιτηδευμένο δραματισμό των ίντριγκων της Απαγορευμένης Πόλης και της Αυτοκρατορικής Οικογένειας. Η μόνη ταινία που με κούρασε από αυτές που είδα. Η πλοκή θα μπορούσε να παράξει ένα ενδιαφέρον δράμα χαρακτήρων, αλλά εδώ αποκαλύπτονται πολλά πολύ νωρίς, και κατέληξα να παρακολουθώ από υποχρέωση και μόνο, παρά από αυθεντικό ενδιαφέρον.

Αυτά για αυτήν την εβδομάδα. Για την επόμενη σκέφτομαι να πιαστώ με τις πιο παλιές ταινίες που έχω στην ταινιοθήκη μου -μιλάμε για παραγωγές του 1920 και ‘30 που μου τραβήξανε το ενδιαφέρον αλλά δεν είδα ποτέ! Ευκαιρία, αλλά ιδώμεν πού θα τις στριμώξω.

Ε λοιπόν, δεν πάει άλλο. Χάρη σε αυτό το έκτρωμα του διαβόλου, το ιντερνέτι, έχω έρθει σε επαφή με, κι έχω αποκτήσει, τόσες πολλές ταινίες που θέλω να δω, και η στοίβα με τα dvd μου έχει λάβει τόσο μεγάλες διαστάσεις, που αποφάσισα να αναλάβω δράση.

Ξεκινώντας από αύριο, θα βλέπω (τουλάχιστον) μία ταινία την ημέρα, ευελπιστώντας μέχρι το τέλος του μήνα να έχω ξεμπερδέψει με ικανό ποσοστό του backlog μου. Το σχέδιο είναι στο τέλος κάθε βδομάδας να κάνω κι ένα post όπου να σχολιάζω τις ταινίες που είδα, κι έτσι να αποκτήσει η ιστορία ένα περιορισμένο ενδιαφέρον και για κάποιον εκτός από εμένα (εσάς τους 3-4 που με διαβάζετε εννοώ).

Οι κανόνες, που μαζοχιστικά επιβάλω στον εαυτό μου, είναι οι εξής:

• Επτά ημέρες δεν έχει η εβδομάς; Αρκετός χώρος για έξι ταινίες λοιπόν. Ορίζωμεν τις έξι ταινίες ανά εβδομάδαν ως το κατώτατο όριο των προσδοκιών μας (αυτό σημαίνει πως αν δε δω ταινία τη μια μέρα, θα πρέπει να δω δύο την άλλη).
• Περαιτέρω, κάθε ημέρα οφείλει να έχει τη θεματολογία της. Δε γίνεται να ξεκινήσουμε με ζομπο-ταινίες για πρωινό και να καταλήξουμε σε εξωγήινους για απογευματινό, όχι κύριοι (και κυρίες)! Εντός της ημέρας πρέπει να υπάρχει συνοχή, κι έτσι όσες ταινίες θα ιδωθούν θα πρέπει να είναι του ιδίου στυλ.
• Ωστόσο, αναγνωρίζουμε την ανάγκη για ποικιλία στη ζωή του υποκειμένου (εμένα δηλαδή), οπότε ο περιορισμός επιβάλλεται μόνο εντός των ορίων της ημέρας. Θεωρούμε τον οκτάωρο, νυκτερινό ή μη, ύπνο ικανό για να οριοθετήσει το πέρασμα σε διαφορετική θεματολογία, και την εναλλαγή της θεματολογίας απαραίτητη για να διατηρηθεί το ενδιαφέρον του υποκειμένου (πάλι εγώ). Έτσι, θεσμοθετούμε πως κάθε ημέρα πρέπει να έχει διαφορετική θεματολογία από την προηγούμενη.
• Συγκεκριμένα, ορίζουμε πως εντός της εβδομάδος θα πρέπει να έχει υπάρξει τουλάχιστον μία ημέρα αφιερωμένη σε κάθε ένα από τα ακόλουθα έξι κινηματογραφικά είδη: film noir/μυστηρίου, θρίλερ/splatter/τρόμου, exploitation, επιστημονικής και μηφαντασίας, σινεφίλ, και, εις αναγνώρισην της ανερχομένου δυναμικότητός του, ασιατικό κινηματογράφο. Έξι είδη, που άνετα χωρούν σε έξι ημέρες της εβδομάδος.
• Επιτρέπουμε στο υποκείμενο (moi) να εκμεταλλευτεί την έβδομη ημέρα όπως επιθυμεί (κατά προτίμηση να μην την περάσει στο κρεβάτι του, αγκαλιά με το μαξιλάρι, κλαίγοντας και ουρλιάζοντας “όχι άλλες ταινίες!! όχι!!!!”).
• Εξ’άλλου, επιβάλλουμε στο υποκείμενο (έχω κι όνομα, ξέρεις) να μοιραστεί τις εμπειρίες του με το πέρας της εβδομάδος, μέσω αναρτήσεως στο ιστολόγιόν του (αυτό που διαβάζετε τώρα δηλαδή). Το της εν λόγω αναρτήσεως αντικείμενο (όχι εγώ, αυτή τη φορά εννοεί τις ταινίες -αντι-κείμενο, όχι υπο-κείμενο, get it?), θα πρέπει να είναι οι ταινίες που είδε την προηγούμενη εβδομάδαν, και οι απόψεις του επ’αυτών.
• Τέλος, ορίζωμεν την ημέραν Κυριακήν 10η Αυγούστου ως εναρκτήρια ημέρα του εγχειρήματος, κι ευελπιστούμε πως αυτό θα διαρκέσει αόριστο χρονικό διάστημα (κοινώς, όσο τραβήξει -το “month” στον τίτλο του post είναι για ξεψάρωμα).
• Σας ευχόμαστε καλή επιτυχία (φχαριστώ).

Αυτά. Αναμείνατε από βδομάδα το πρώτο batch. Όβερ εντ άουτ.

Σε έναν παράλληλο κόσμο όπου η Αμερικανική Επανάσταση ποτέ δεν πέτυχε, η Αγία Βρετανική Αυτοκρατορία έχει υπό την κατοχή της το 1/3 της υφηλίου. Στην Περιοχή 11 της Αυτοκρατορίας, την πρώην Ιαπωνία, ο Lelouch Lamperouge μπλέκεται στη μέση μιας τρομοκρατικής επίθεσης, σκοπός της οποίας ήταν να κλέψουν ένα αντικείμενο -το οποίο αρχικά όλοι νομίζουν πως είναι βόμβα αερίου, αλλά που τελικά αποδεικνύεται κάτι πολύ παραπάνω, και που, σε συνδυασμό με τη διάνοια του νεαρού Βρεττανού, θα αλλάξει τη ροή του πολέμου. Γιατί ο εξόριστος Lelouch δε λέγεται στ’αλήθεια Lamperouge, κι έχει λόγο να μισεί τη βασιλική οικογένεια της χώρας που τον γέννησε.

[ anidb :: ann :: animenfo :: rc :: bu ]

Βασισμένοι στην παραπάνω εικόνα, σας ακούω από τώρα να λέτε “ακόμη ένα mecha-anime”. Θα σας περιμένω μετά το άλμα, μαζί με το harisen μου, για να σας αποδείξω πόσο λάθος έχετε!

Έχουμε και λέμε: πόλεμος, αντιστασιακές δυνάμεις, μεγάλες ρομπο-στολές που χρησιμοποιούνται σε μάχες… πώς γίνεται να μην είναι ακόμη ένα mecha-anime; Γίνεται, αν αυτά είναι μερικά μόνο από τα συστατικά του, και μάλιστα τα λιγότερο σημαντικά.

Ναι, οι μάχες γίνονται με ρομπο-στολές, που εδώ ονομάζονται “knightmares”. Αλλά η ιδιοφυία του Lelouch και των αντιπάλων του τις κάνει πολύ πιο ενδιαφέρουσες από τα kame-hame-ha vs. kikou canon των άλλων anime. Αντί συγκρούσεων μεγαλοθηρίων, αντί μαχών με λίγους πρωταγωνιστές και πολλούς κομπάρσους, έχουμε συγκλονιστικές συρράξεις με αυθεντικές τακτικές πολέμου που βγάζουν νόημα! Αντιπερισπασμοί, ενέδρες, περικυκλώσεις -οι αντίπαλοι στρατοί ποτέ δε βασίζονται στον “άσσο στο μανίκι”, όπως πολύ συχνά συμβαίνει σε anime του είδους, αλλά τα mecha, ακόμη και τα ισχυρότερα, λειτουργούν σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες δυνάμεις και τις πανούργες τακτικές των διοικητών.

Το κατατάσσω ανάμεσα στις πιο ρεαλιστικές απεικονίσεις ενός μακρόχρονου πολέμου που έχω δει. Οι συρράξεις και τα γεγονότα, ιδιαίτερα δε χάρη στη θεατρικότητα του Lelouch, επηρεάζουν το ψυχισμό του λαού με πιστευτό τρόπο, κι όλες οι εξελίξεις, θετικές κι αρνητικές, είναι πάντα δικαιολογημένες. Και οι δυο πλευρές κυνηγάνε τη νίκη, και για το σκοπό αυτό επιστρατεύουν συμμαχίες, αλλά και επιστημονικό προσωπικό που συνέχεια εξελίσσει το οπλοστάσιο και τις δυνατότητες των δύο αντιπάλων. Επιτυγχάνεται έτσι μια εντυπωσιακή κι απόλυτα φυσιολογική κλιμάκωση της σειράς, παράλληλη με την κλιμάκωση του οπλοστασίου των δύο πλευρών.

Ταυτόχρονα, οι δύο πλευρές στις οποίες αναφέρομαι τόσην ώρα είναι μόνο μερικές από το περίπλοκο πλέγμα δυνάμεων που στήνει το σκηνικό. Στο σενάριο μπλέκονται αντίπαλες αντιστασιακές κι εθνικιστικές οργανώσεις, διάφοροι αριστοκράτες ανταγωνιστές, ξένες υπερ- και μη δυνάμεις, που όλα μαζί χτίζουν έναν απόλυτα αληθοφανή κι ενδιαφέροντα κόσμο.

Αλλά όλα αυτά θα ήταν εντελώς άχρηστα, στράφι κι ανούσια, αν δεν υπήρχε το τελευταίο και σημαντικότερο συστατικό: οι χαρακτήρες του. Υπάρχουν δευτερεύοντες χαρακτήρες σε αυτό το anime με περισσότερο βάθος από τους μισούς από αυτούς που βλέπετε κάθε μέρα στο δρόμο. Η ποικιλία είναι τέτοια που ξεφεύγει εύκολα από τα τετριμμένα -χαρακτηριστικά, κανένας από τους βασικούς χαρακτήρες δεν είναι “καλός”. Όλοι τους είναι καθάρματα, κι ο καθένας με το δικό του τρόπο. Καθένας τους έχει τη δική του ιδεολογία, τους δικούς του λόγους και τις δικές του μεθόδους για αυτά που κάνει, κι έτσι κάθε μάχη είναι πέρα από φυσική σύγκρουση και ψυχική. Τα καθημερινά στιγμιότυπα της σχολικής ζωής των πρωταγωνιστών, που σε άλλες σειρές υπάρχουν μόνο για comic relief, εδώ αποτελούν προέκταση των μαχών, και μεγάλο μέρος της “δράσης” διαδραματίζεται στις στιχομυθίες των πρωταγωνιστών, που συγκρούονται καθημερινά με περισσότερους από έναν τρόπους.

Καθένα από όλα τα παραπάνω συστατικά μόνο του θα ήταν ικανό να πλάσει ένα καλό, ίσως πολύ καλό anime. Ο κατάλληλος συνδυασμός τους εδώ είναι αυτός που κάνει το Code Geass να ξεχωρίζει πραγματικά. Η κλιμάκωση στα οπλοστάσια οδηγεί σε κλιμάκωση του πολέμου και των συγκρούσεων, που οδηγεί σε κλιμάκωση χαρακτήρων. Οι βίαιες πρακτικές τους αρχίζουν να τους επηρεάζουν ψυχικά, και να τους μεταβάλουν. Εξελίσσονται, κι όχι πάντα με τρόπο που τους αρέσει. Από κάποιο σημείο και πέρα, βρίσκουν πως πια έχουν πέσει πολύ χαμηλά, αλλά ο μόνος δρόμος που τους απομένει είναι να πέσουν ακόμα πιο χαμηλά.

Συμπερασματικά, το να λες ότι το Code Geass είναι mecha anime είναι σαν να λες ότι το Μακβέθ διαδραματίζεται στη Σκωτία: ισχύει, αλλά χάνεις το νόημα. Γιατί δεν είναι τα highlands της Σκωτίας αυτά που έκαναν διάσημο το Μακβέθ, ούτε είναι τα mecha αυτά που ορίζουν την πορεία του Code Geass. Και τα δύο είναι δράματα χαρακτήρων, κι ως τέτοια πρέπει να ιδωθούν.
/harisen-whack!

Α, και αγνοήστε το ξεδιάντροπο product placement της Pizza Hut. Θεωρήστε το comic relief :p

Αλλά όχι σίγουρα. Για κάθε μία από τις τρεις επερχόμενες ταινίες που εξετάζω, αναλύω γιατί πιστεύω πως δε θα είναι καλές, αλλά παρατηρώ και μερικά πραγματάκια που δίνουν ελπίδες. Θα τα δείτε παρακάτω τέλος πάντων, ας μην προτρέχω.

Θα προσέξατε πάντως πως αποφεύγω τον χαρακτηρισμό “ιαπωνικές”, “ιαπωνογενείς”, ή οτιδήποτε άλλο χαρακτηρίζει την Ιαπωνία ως χώρα καταγωγής των ακόλουθων ταινιών. Επιλέγω αντίθετα τον χαρακτηρισμό “ιαπωνομανείς”, αφού θεωρώ πως οι κυκλοφορίες των ταινιών αυτών περισσότερο μπαίνουν τσόντα στο γενικευμένο κύμα ιαπωνομανίας και ιαπωνοφιλίας που κυριεύει τη δύση τα τελευταία έτη, παρά αποτελούν σοβαρές προσπάθειες μεταφοράς των manga στα οποία βασίζονται. Φαντάζομαι πως και οι παραγωγοί μάλλον δεν έχουν μεγάλες ελπίδες για το αποτέλεσμα (τουλάχιστον όχι για την ποιότητα του αποτελέσματος, και τουλάχιστον όχι τόσο μεγάλες όσο για το χρήμα που θα τους φέρει το αποτέλεσμα, όπως κι αν βγει).

Χωρίς να κουράζω άλλο λοιπόν, οι ακόλουθες ταινίες θα κυκλοφορήσουν κάποια στιγμή από το 2009 ως το 2011 από αμερικάνικα στούντιο, και παίζει πολύ άνετα να είναι πατάτες.

Akira

[ wiki :: imdb :: info ] [original wiki :: ann ]

Αυτή η ταινία βασικά έχει δύο χαρακτηριστικά που ίσως τη σώσουν. Το πρώτο είναι ο σκηνοθέτης, Ruairi Robinson (προφέρεται Ρώρι), o οποίος με εντυπωσίασε με το μικρού μήκους ταινιάκι του, “Silent City” (δείτε το, οκτώ λεπτάκια είναι -μπορώ να περιμένω). Το δεύτερο είναι το γεγονός πως πρόκειται για δύο ταινίες (απ’τις οποίες η πρώτη θα βγει το καλοκαίρι του 2009), που σημαίνει πως ενδέχεται να είναι πιο κοντά στο πρωτότυπο (εξάτομο) manga, από την anime ταινία (124′) που βγήκε to 1988 βασισμένη στο ίδιο.

Απόσπασμα από το Akira του 1988

Αυτά είναι όμως όλα κι όλα τα θετικά που βρήκα να πω γι’αυτήν, κι ακόμα κι αυτά δεν στέκουν για πολύ: εύκολα μπορεί να μάθει κανείς πως το Akira θα είναι η πρώτη μεγάλου μήκους προσπάθεια του ιρλανδού σκηνοθέτη, και δεν είμαι καθόλου σίγουρος πως μου αρέσει να πειραματίζονται άτομα με έργα τέτοιου επιπέδου και επιρροής όπως το manga του Katsuhiro Otomo, με τον κοινωνικό προβληματισμό του και την έντονη κοινωνική κριτική που ασκεί. Πρώτη ταινία επίσης με τον Leonardo Di Caprio στη καρέκλα του παραγωγού, αν κι αυτό δεν είμαι σίγουρος πόση σημασία μπορεί να έχει για το τελικό αποτέλεσμα. Το γεγονός πάντως πως στους συμμετέχοντες δεν έχει ανακοινωθεί κάποιος με δεδηλωμένο θαυμασμό ή έστω ενδιαφέρον για το έργο, κι επίσης πως η εταιρία (Warner Bros.) άφησε να λήξουν τα δικαιώματα που είχε ήδη για την ταινία (δείχνοντας έμπρακτα το -μη- ενδιαφέρον της) κι αναγκάστηκε να πληρώσει επταψήφιο ποσό για την ανάκτησή τους, δεν μου δίνει πολλές ελπίδες.

Τέλος, κι αυτή ακόμη η ελπίδα πως αφού είναι δύο ταινίες θα είναι πιο κοντά στο πρωτότυπο από την ταινία του ‘88 εξανεμίζεται γρήγορα, μόλις δούμε τη σεναριακή σύνοψη που έχει ανακοινωθεί: η πλοκή θα διαδραματίζεται στο Νέο Μανχάτταν (φαντάζομαι στη Νέα Νέα Υόρκη;). Στο πρωτότυπο βέβαια, η πόλη λέγεται Νέο Τόκυο και βρίσκεται στην Ιαπωνία, αλλά κανείς δεν νοιάζεται γι’αυτό, ε; Αλλά αφού σεναριακά φαίνονται να παρεκκλίνουν οι ταινίες από το manga, μπορούμε τουλάχιστον να ελπίζουμε πως θα είναι πιο πιστές στο πνεύμα του απ’ό,τι η ταινία του ‘88; Δεδομένου ότι εκείνη τη σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Katsuhiro Otomo, κι αυτό μάλλον αμφίβολο είναι!

Dragonball

[ wiki :: imdb ] [original wiki :: ann ]

Σήριουσλυ, υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως αυτή η ταινία θα είναι καλή; Αν την κάνουν πολύ πιστή, με τριχωτούς τυπάδες που ουρλιάζουν (“ΔΕΚΑΠΛΟ ΚΑΪΟ-ΚΕΝ!!!! ΟΟΥΑΑΑΑΑΡΓΚ!!!!”), θα είναι καρα-κιτσαριό, ενώ αν δεν την κάνουν πιστή, χωρίς τριχωτούς τυπάδες που ουρλιάζουν, απλά δεν είναι dragonball. Damned if they do, damned if they don’t. Θα πρέπει να βρουν κάποιου είδους χρυσή τομή για να δουλέψει, κι αν κρίνω από τις φωτογραφίες που έχουν διαρρεύσει, δεν τα καταφέρανε. Βέβαια με την προσθήκη ειδικών εφέ όλα σώζονται, κι αυτή η ταινία θα χρειαστεί, εκ των πραγμάτων, πολλά ειδικά εφέ.

Εικάζεται πως ο στα δεξιά είναι κομπάρσος.
Η στα αριστερά δεν ξέρουμε τι είναι.

Επιπλέον, ο τυπάς που θα παίζει τον Piccolo δηλώνει φανατικός οπαδός, κι έχουν πει πως το character design του θα είναι ακριβώς όπως και στο manga, αλλά χωρίς εικόνες εγώ δεν το πιστεύω. Είμαι πάντως διατεθειμένος να του δώσω μια ευκαιρία, αφού δεν έχουμε και πολλές πληροφορίες ακόμα, και μέχρι τον Απρίλιο του 2009 που θα βγει μπορούν να αλλάξουν πολλά. Πάντως, το σενάριο είναι βασισμένο πολύ χαλαρά στο manga, δεδομένου ότι ουδέποτε βρέθηκαν ο Goku κι ο Piccolo να κυνηγιώνται για το ποιος θα προλάβει να μαζέψει τις dragonball.

Ghost in the Shell

[ wiki :: imdb :: info ] [ original wiki :: ann ]

Όσοι παρακολουθούν το twitter μου, θα είδαν και την αντίδρασή μου όταν έμαθα ότι ο Spielberg ετοιμάζει adaptation του magnum opus του Masamune Shirow. Δεν αλλάζει τίποτα. Don’t get me wrong, μου αρέσουν τα blockbusters, κι ο Spielberg είναι αναμφισβήτητα ο βασιλιάς των blockbuster, αλλά αυτό είναι ακριβώς το πρόβλημά μου: το Ghost in the Shell δεν είναι blockbuster, κι αν το μετατρέψεις σε τέτοιο χάνεις όλη την ουσία. Μιλάμε για ένα έργο που στην πρώτη μεταφορά του (1995) στην κινηματογραφική οθόνη άφησε εποχή, επηρεάζοντας το σύνολο σχεδόν των δημιουργιών επιστημονικής φαντασίας που το ακολούθησαν, περιλαμβανομένου σε πολύ μεγάλο βαθμό το Matrix (το εφέ με τα πράσινα γράμματα; Κλεμμένο!). Κι ενώ οι φιλοσοφικές περιπλανήσεις του manga και των δύο ιαπωνικών ταινιών που βασίστηκαν σε αυτό κάνουν το Matrix να μοιάζει με πικνίκ, η μέση ταινία του Spielberg κάνει το Matrix να μοιάζει με την πραγματεία του Nietzsche περί καλού και κακού.

Οι τίτλοι αρχής της πρώτης ταινίας, του 1995

Έχει πάντως μια ευκαιρία αν ακολουθήσει περισσότερο το στυλ των δύο σειρών, των οποίων τα πολιτικά παιχνίδια και οι μακιαβελισμοί αρμόζουν περισσότερο στο στυλ του Spielberg. Δεδομένου επίσης πως είναι ένα franchise που προσφέρεται εύκολα για εντυπωσιακά 3D (όπως όλα του Shirow άλλωστε), κι αφού αναλαμβάνει η Dreamworks κιόλας, θα έχουμε σίγουρα καλό animation. Ωστόσο συμμερίζομαι τις ανησυχίες του twitch για το πόσο “καθαρό” θα είναι το τελικό αποτέλεσμα, αλλά μέχρι το 2011 θα’χουμε και ιπτάμενα αμάξια (που λέει ο λόγος), δεν αποκλείεται να έχει ξεφύγει από τον πουριτανισμό του κι ο Spieley.

Re-design ολοκληρώθηκε, και νομίζω πως είμαι ικανοποιημένος. Έχω sidebars πλέον (oooh, τεχνολογία) και μπορώ να τους χώνω widgets και rss feeds κ.λπ. Επιπλέον σκοπεύω να γεμίσω κι αυτό το ρημάδι το blog-roll που είχα αφήσει άδειο τόσο καιρό -προς το παρόν έχω βάλει τρία-τέσσερα blogs που παρακολουθώ συχνά, θα δούμε πόσα θα βάλω ακόμα.

Α, και το νέο μου header είναι τμήμα από την ακόλουθη εικόνα:

Άντε, πάρτε και την αδελφή εικόνα της, υπό το φως της ημέρας αυτή τη φορά:

Στα πλαίσια γενικότερου φρεσκαρίσματος (το οποίο μην περιμένετε να τελειώσει πριν την εξεταστική), ενημέρωσα το προφίλ μου (λίγο πιο πάνω από το post, εκεί που λέει “Σχετικά“) με links σε ό,τι άλλα προφίλ έχω κι ενδεχομένως σας ενδιαφέρουν. Ιδιαίτερα θέλω να αναφερθώ στο twitter μου, το οποίο ενημερώνω συχνά και χώνω και links σε sites και ειδησάρια που μου τραβάνε την προσοχή. Οπότε, yea, watch that if you want.

Αυτά. Φχηθείτε μου να πάνε και οι υπόλοιπες εξετάσεις μου εξ’ίσου καλά με τη σημερινή, και καλά κουράγια και στους δικούς σας γολγοθάδες.

Το επόμενο post που θα κάνω θα έχει παραπάνω νόημα και λόγο ύπαρξης, υπόσχομαι! ^_^

It’s in the title. Βασικά έληξε η DSL μου, και η αίτηση στη Forthnet αργεί ακόμα, οπότε δε ξέρω πόσο συχνά θα μπορώ να post-άρω πλέον… προσπαθώ να ετοιμάζω κάτι από το σπίτι και να το ανεβάζω όταν έρχομαι σχολή, αλλά οι προηγούμενες μέρες θα πρέπει να σας έδειξαν πόσο καλά δούλεψε αυτό!

Αναμείνατε κι άλλο post αργότερα, και το επόμενο… κάποια στιγμή (πολύ) αργότερα…