Δεν έχω τίποτα εναντίον του Tim Burton, ίσα ίσα θεωρώ πως αξίζει τη φήμη του και τους επαίνους που παίρνει. Όπως γράφω και στο post, στο εικαστικό κομμάτι, στο στυλ και στην ατμόσφαιρα, είναι άψογος και πιστεύω κι εγώ πως δεν τον φτάνει κανείς.

Το πρόβλημα είναι πως μια ταινία οφείλει να έχει και σενάριο. Και κατά τη γνώμη μου, ο Sweeney Todd πάσχει σημαντικά σε αυτόν τον τομέα. Ειλικρινά προς τα μισά της ταινίας βαρέθηκα… δε ξέρω αν ευθύνεται ίσως το πρωτότυπο μιούζικαλ γι’αυτό, αλλά ούτε οι χαρακτήρες με τράβηξαν (όπως με τράβηξαν για παράδειγμα ο Skellington, ο Ψαλιδοχέρης, ή ο Beetlejuice), ούτε η πλοκή με κράτησε (όπως με κράτησε στο Sleepy Hollow ή στο Corpse Bride).

Αν στην επόμενη ταινία του ο Burton διορθώσει τις παραπάνω ελλείψεις του, θα του πω κι εγώ μπράβο, όπως είμαι σίγουρος θα κάνουν και πολλοί άλλοι. Αλλά για την μετριότητα που είναι το Sweeney Todd δεν μπορώ να του δώσω συγχαρητήρια, και να είσαι σίγουρη πως δεν το κάνω για να πάω κόντρα στο πλήθος (το οποίο ποτέ δεν επηρέασε τις απόψεις μου, ούτε στο να το ακολουθήσω, ούτε στο να απομακρυνθώ από αυτό) αλλά επειδή αυθεντικά απογοητεύτηκα από την ταινία.

Φχαριστώ για τα καλά σου λόγια για το blog πάντως, και χαίρομαι που εκφράζεις τη διαφωνία σου κόσμια παρά τον προφανή θαυμασμό σου για τον σκηνοθέτη, φίλη Burtonismygod!