Το blog θα φιλοξενείται πλέον στο δικό του ανεξάρτητο χώρο, στο www.olrandir.com (αμέ, έχουμε και δικό μας domain, ατςςς!).
Αν σας ενδιαφέρει να συνεχίσετε να ακολουθείτε τις ενημερώσεις μου θα πρέπει να κατευθυνθείτε στο νέο χώρο και να γραφτείτε στο feed εκεί, αφού αυτό το blog δε θα ενημερώνεται πια. Ζητώ συγνώμη για την αγγαρία που σας βάζω, αλλά μπορείτε να παρηγορηθείτε από το γεγονός πως με το νέο feed δε θα χρειαστεί να ξαναενημερώστε τους readers σας, ακόμη κι αν μου καπνίσει κι αλλάξω domain πάλι, αφού θα μπορώ να κάνω την ανακατεύθυνση μόνος μου.
Mind you, παρά τον τίτλο, δεν έχω τίποτα ενάντια στα χριστούγεννα, μάλιστα είναι η αγαπημένη μου εορτή του έτους! Απλά τα γιορτάζω… λίγο διαφορετικά. Αλλά είναι εποχή για δώρα, οπότε και το παρόν post έχει δώρα. Συγκεκριμένα, συγκέντρωσα τραγούδια της εποχής από τα οποία επέλεξα αυτά που έκρινα πιο αξιόλογα, και τα παρέχω εδώ σε ειδικές χριστουγεννιάτικες συσκευασίες (όχι, δε χρειάζεται να περιμένετε μέχρι την παραμονή, ή την πρωτοχρονιά, ή όποτε τέλος πάντων ανοίγετε τα δώρα στο χωριό σας), για να συνοδεύσετε τις δουλειές σας (γιατί αφού εγώ θα κάνω εργασίες όλο το Δεκέμβρη, αρνούμαι να πιστέψω πως υπάρχει κάποιος που θα κάνει διακοπές αυτά τα χριστούγεννα).
Συνολικά τα πακέτα αριθμούν 36 τραγούδια, λογικός αριθμός υποθέτω για ξεδιάλεγμα -αν θέλετε περισσότερα, θα παραθέσω και μερικά links κάτω-κάτω. Click στα εξώφυλλα για να τα κατεβάσετε, κι enjoy.
Ho-ho-ho, ή αλλιώς μια συλλογή με χιουμοριστικά χριστουγεννιάτικα
Μιλάμε για timeles classics όπως το “Hey Santa Claus (you cunt)”, “Rudolph the Deap Throat Reindeer”, και “The Restroom Door Said ‘Gentlemen’”. Εννοείται πως είναι not safe for work, γιατί αλλιώς δε θα είχε νόημα!
Hardy-har-har, ή αλλιώς μια συλλογή με heavy metal χριστουγεννιάτικα
Ναι, υπάρχουν και τέτοια χριστουγεννιάτικα. Μερικά θα ταίριαζαν ίσως περισσότερο στην προηγούμενη συλλογή, αλλά μαζεύτηκαν αρκετά οπότε είπα να τα αφήσω ξεχωριστά. Περιλαμβάνει από ροκιές τύπου “Run Rudolph Run” με τη φωνή του Lemmy των Motorhead, μέχρι brutal-ιές τύπου “God Rest Ye Merry Gentlemen” από Kekal.
Er-say-what, ή αλλιώς αυτά που δεν κολλούσαν αλλού
Κάποιες πολύ συμπαθητικές αλλά κι αρκετά περίεργες επιλογές. Περιλαμβάνει το “Silent Night” των Glasvegas, για το οποίο ο Warren Ellis στο newsletter του είπε πως “κόσμος θα αυτοκτονεί υπό τους ήχους του για χρόνια από τώρα”, το “O Come Emmanuel” του Sufjan Stevens, τον οποίον η wikipedia χαρακτηρίζει baroque-pop (;!;), κάτι industrial mixes που δεν ξέρει ούτε ο δημιουργός τους, και ούτω καθ’εξής. You have been warned, proceed with caution.
Να χαίρεστε που άφησα τα πιο σκληρά industrial (με την έννοια του “σου τρυπάει το αυτί και μασουλάει το τύμπανό σου στο ρυθμό”) απ’έξω.
Άλλα που έμειναν απ’έξω είναι τα μιλιούνια j-pop songs στο κλίμα της εποχής, από τα οποία πάντως μπορείτε να βρείτε κάμποσα εδώ. Ξεχωρίζω το Jingle Bells των Morning Musume, ό,τι πρέπει για anime fans! Επίσης η April Winchell έχει κάμποσες διασκεδαστικές επιλογές στο site της, ενώ και οι 8bitpeoples έχουν μια συλλογή με chiptune διασκευές στην ιστοσελίδα τους. Επιπλέον, σε όσους άρεσε η 2η συλλογή συνιστώ ανεπιφύλακτα τα Trans-siberian Orchestra, που είναι απλά ο ορισμός των rock χριστουγέννων. Μέχρι και light shows ενέπνευσαν:
Όχι, δεν είναι το δικό μου σπίτι αυτό. :p
Αυτά λοιπόν από μένα για τα χριστούγεννα. Λέω τώρα να χωθώ κάτω από το πάπλωμα και να κρυφτώ από τα βιβλία μου και τις εργασίες μου, μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου…
It’s that time again. Σημειώστε πως με την υπερπαραγωγή και υπερπροσφορά στην ιαπωνική τηλεόραση αυτή τη χρονιά, δεν πρόκειται ούτε κατά διάνοια να ασχοληθώ με όλες τις νέες σειρές που βγαίνουν, ούτε καν με το πρώτο επεισόδιό τους. Αντίθετα, ξεκινώντας από το αρχικό ξεσκαρτάρισμα που έκανε το randomcuriosity, διάλεξα αυτές που ενδεχομένως ίσως υπάρχει περίπτωση να μπορούν πιθανώς να αποδειχτούν ενδιαφέρουσες.
Παρ’όλ’αυτά μαζεύτηκαν 19 σειρές, τις οποίες κάθησα με υπομονή και είδα, και αναφέρω απόψεις. Μετά το άλμα, ετοιμαστείτε για κάμποσα magical girlfriend, μερικές απογοητεύσεις, αρκετές διασκεδαστικές κωμωδίες, και κανά δυο εκπλήξεις.
Το είχα αφήσει το άθλημα χωρίς συγκεντρωτικό post για κάμποσο καιρό, οπότε να’μαστε πάλι. Ήρθε η ώρα να συγκεντρώσω τις γνώσεις μου και να μοιραστώ τα φώτα μου πάνω σε ταινίες με λεσβίες βαμπίρ.
Πρώτα, μια αναδρομή. Το λοιπόν, η πρώτη ιστορία με τη συγκεκριμένη θεματολογία ήταν η “Carmilla“, μια νοβέλα του Joseph Sheridan Le Fanu. Ως Ιρλανδός που έζησε στη βικτωριανή περίοδο, με τους γνωστούς πουριτανισμούς αυτής, δεν ενσωμάτωσε πολλές “ζουμερές” λεπτομέρειες στο έργο του, αλλά υποννόησε αρκετά για να δώσει υλικό στους κινηματογραφιστές των Hammer Studios, που γύρισαν τρεις ταινίες βασισμένοι στους χαρακτήρες του. Τα δικαιώματα του βιβλίου έχουν πλέον λήξει, και μπορείτε εύκολα να το βρείτε σαν e-book ή audiobook.
Καρέ από την ιστορία “The Vampire’s Curse” που δημοσιεύθηκε στο Dracula των εκδόσεων Dell, τεύχος #1.
Το παρόν post αποτελεί ευγενική προσφορά του φίλου μου του skarab, ενός ανθρώπου-τέρατος υπομονής. Αυτός ο καλός άνθρωπος λοιπόν, αντί να κάνει κάτι παραγωγικό με τον ελεύθερο χρόνο του (όπως να αναπληρώσει προκαταβολικά ύπνο για την επόμενη εξεταστική, ή να αρχίσει συλλογή συνδετήρων), κάθησε και είδε ένα μάτσο πρεμιέρες ελληνικών σειρών για να μας ενημερώσει για το ποιόν τους, και ποιες αξίζουν. Δόξα και τιμή λοιπόν, σε αυτούς που θαρραλέα θυσιάζονται για το κοινό καλό. Ταυτόχρονα ο Στέλιος ανήκει στη μικρή εκείνη ομάδα ανθρώπων που δεν μπουρδολογούν ασυστόλως όπως εγώ, οπότε δεν του χρειάζεται, και δεν έχει ένα blog να τα βάλει όλα αυτά -εξού και τον φιλοξενώ εδώ.
Καλωσήρθατε στο Greek Premiere Watch 2008, το ποστ που παρουσιάζει όσα θα δούμε φέτος στην ισπανική ελληνική τηλεόραση.
Παρόλο που ανήκουμε κι εμείς σε αυτούς που έχουν συνηθίσει να παίρνουν την τηλεοπτική τους δόση από τις υπεραγορές του εξωτερικού, ποτέ δεν απαρνηθήκαμε ολοκληρωτικά το μπακάλικο της ελληνικής τηλεόρασης, όσο κι αν συχνά-πυκνά μας πουλούσε από τα σάπια. Ειδικά φέτος, λίγο ο φρέσκος αέρας των τρέιλερ, λίγο η υποσχεση για ανανέωση διά της οδού της εισαγωγής σεναρίων, μας έπεισαν να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο και να προβούμε σε μια πιο συστηματική αξιολόγηση της νέας τηλεοπτικής σοδειάς.
Βέβαια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά ότι η καλύτερη στιγμή κάθε ελληνικής σειράς είναι… το τρέιλερ. Αρχική μας πρόθεση ήταν να κάνουμε review όλες τις νέες ελληνικές σειρές, αλλά έναν εγκέφαλο έχουμε κι εμείς, πόση μυθοπλασία β’ διαλογής να αντέξει κι αυτός; Ως εκ τούτου, μετά το άλμα ακολουθούν οι εντυπώσεις μας από μια ντουζίνα πρεμιέρες νέων σειρών (από τις 20 περίπου που προβλήθηκαν αυτή την εβδομάδα) – κάποιες αποκαρδιωτικές, κάποιες αξιοπρεπείς και μία τουλάχιστον που κάνει την έκπληξη…
Ακόμη ένα από εκείνα τα άχρηστα reviews που διαβάζουν μόνο όσοι ούτως ή άλλως θα δουν κάποια στιγμή την ταινία, ή όσοι την έχουν ήδη δει -κάτι πρέπει να λέει αυτό για εμένα που τα γράφω, αλλά δεν είμαι σίγουρος τι…
Ο Wall-e είναι το τελευταίο εναπομείναν ρομπότ του είδους του, και του ανετέθη να καθαρίσει τον πλανήτη μας. Τη ρουτίνα του έρχεται να σπάσει η EVE, που όμως έχει μια αποστολή να εκπληρώσει, και μόλις το κάνει, το διαστημόπλοιό της επιστρέφει και την μαζεύει -μαζί με τον λαθρεπιβάτη πρωταγωνιστή, που αρνείται να την αποχωριστεί.
Γινόμαστε ενός! Δηλαδή όχι εγώ, αλλά το blog. Σαν σήμερα, πριν ένα έτος, έκανα το πρώτο post στο παρών ιστολόγιο, κι είχα ακόμη τότε την εντύπωση πως θα κάνω μικρά post-άκια tidbits και πως θα γράφω σχεδόν κάθε μέρα. Μετά βέβαια ανακάλυψα τη μαγευτική ενασχόληση του να αράζεις ενώ ξέρεις ότι έχεις ένα μάτσο δουλειές να κάνεις κι ένα blog να ενημερώσεις (και μετά να τρέχεις τελευταία στιγμή να προλάβεις όλα όσα έπρεπε να είχες κάνει ενώ άραζες και να παρατάς το blog στη μοίρα του!).
Μια στατιστική ανασκόπηση του έτους που πέρασε λοιπόν:
Έχω γράψει συνολικά 96 posts. Σχεδόν δύο ανά βδομάδα, δηλαδή, όχι άσχημος μέσος όρος. Βέβαια δεν τολμώ να μετρήσω πόσα από αυτά γράφτηκαν μέσα στις τελευταίες 2-3 βδομάδες, γιατί φοβάμαι πως θα βγει τρομακτικά κοντά στο lim του 1/x όταν το x τείνει στο άπειρο.
Το δημοφιλέστερο post μου, με απίστευτη διαφορά όμως, είναι το Mazoo and the Zoo: 4.750 views έχει μέχρι στιγμής! Για να καταλάβετε, το δεύτερο στην κατάταξη έχει 583 views!!
Βέβαια αν δούμε μόνο τον τελευταίο μήνα, είναι στην 4η θέση, με 20 views. Πρώτο είναι πάλι το Mazoo and the Zoo, με 571 views.
Και για comic relief, τα πιο απίστευτα search engine terms που χρησιμοποίησαν άνθρωποι για να βρουν το blog μου:
“mazoo and the zoo”, “mazoo zoo”, “τερεζα σασσου”, “αρτεμις κοκκιναρα”, αρτεμις κοκκιναρα sexy”, “αρκουδα για μενα τραγουδα”
…και άλλα πολλά, αλλά το πιάσατε το νόημα φαντάζομαι! :-p
“love”
Στο cosmopolitan νομίζετε ότι είστε; Λυπάμαι, δεν μπορώ να βοηθήσω.
“γυμνές σκηνές”
Εδώ, αντίθετα, κάτι μπορώ να κάνω!
“Μπορεί ένα αγόρι και ένα κορίτσι να είναι πραγματικοί φίλοι”
ΟΚ, σήριουσλυ, γράφει πουθενά “cosmopolitan” στο site;!;
“λουλουδια φθινοπωρου”
Άντε καλά, σε λίγο θα μου πείτε να τα βάψω όλα ροζ κιόλας… αν το επόμενο search term δεν περιέχει ικανή ποσότητα τεστοστερόνης, θα το κάνω!
“ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΧΗ”
…οκ, παίξε. Στο επιτρέπω! Γλίτωσα την αλλαγή διακόσμησης χάρις σε σένα, είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω!
“κυνήγι αγριογούρουνου”
Εεε… ω, γάμα το, δε ξέρω τι να πω σε αυτό. Σοβαρά, πόσο παραστρατημένος πρέπει να είσαι για να βρεις το blog μου με τέτοιο search term;!;
Και τέλος, είπα να δώσω το λόγο σε εσάς! Φαντάζομαι τόσο καιρό, κάτι θα έχετε καταλάβει από τα ενδιαφέροντά μου, οπότε η ερώτηση είναι η εξής: πώς συμπίπτουν με τα δικά σας; Τι θα θέλατε εσείς να γράψω; Θα συνεχίσω τους ταινιο-μαραθώνιούς μου βέβαια, με συγκεντρωτική αναφορά στο τέλος του καθενός, αλλά πέρα από αυτό; Να γράψω καμμιά λίστα με προτάσεις από παιχνίδια που μου άρεσαν πάλι; Καμμιά λίστα άλλου είδους; Ταινίες; Σειρές; Κανά blog-meme; Να βγάλω το σκασμό και να μη σας ξανα-ενοχλήσω; …μπορεί να γίνει κι αυτό!
Comment away, και μην ντραπείτε να πείτε και την κριτική σας άμα την έχετε!
Συγχαρητήρια στον αδερφό μου, που κέρδισε 2ο βραβείο στο διαγωνισμό αφίσας του ως3!
Όλα τα αποτελέσματα σύντομα εδώ, στο site του ως3.
Το βραβείο περιλαμβάνει μία ετήσια συνδρομή στο περιοδικό και μια κρυπτική υπόσχεση πως “θα σε πάρουμε τηλέφωνο να μιλήσουμε και για άλλα θέματα, εκτός από τη συνδρομή και το διαγωνισμό”. Απ’ό,τι φαίνεται το κολάζ σαγήνευσε αρκούντως την κριτική επιτροπή!
Μόλις εξασφαλίσω την άδεια από τον bro, θα δω μήπως μπορέσω να βάλω την αφίσα και σε hi-res.
Τελευταία εβδομάς του μαραθώνιου, αφού αποφάσισα να συγκεντρώσω δυνάμεις για να είμαι έτοιμος όταν αρχίσει το φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας. Για τον ίδιο λόγο, καθώς και επειδή ξεθεώθηκα επιτέλους, έχει μόνο 5 ταινίες αυτή τη βδομάδα -που όμως κατά περίεργη σύμπτωση (;) έχουν υψηλά ποσοστά γυμνού!
Ένα ενδιαφέρον πείραμα μέχρι στιγμής (λεπτομέρειες για τη δομή του πειράματος εδώ). H μία βδομάδα διακοπή που έκανα τυχαία (παραλία και ταινία στο laptop δε συνδυάζονται άνετα) στάθηκε σημαντική τελικά, για αποτίμηση του εγχειρήματος και απαρίθμηση συμπερασμάτων. Μέχρι στιγμής είνια αρκετά πιο κουραστικό απ’ότι περίμενα, ωστόσο δεν έχω σκοπό να το παρατήσω, αφού μου έχει δώσει πολύτιμες εμπειρίες που αλλιώς δε θα είχα ζήσει, έχω δει ταινίες που αλλιώς δε θα είχα δει, κι έχω μάθει και μερικά πράματα παραπάνω. Συμπερασματικά λοιπόν:
Χρειάζεται λίγο λασκάρισμα αυτό το πρόγραμμα. Να το κάνω λίγο πιο ελαστικό και να θεσπίσω κάποιου είδους διάλειμμα ίσως, όπως αυτό που έκανα όταν πήγα Ναύπλιο.
Συνειδητοποιώ πως ψιλο-βαριέμαι τις ταινίες τρόμου. Λέω στο εφ’εξής να αφιερώσω το τμήμα που τους αναλογεί σε παραγωγές αποκλειστικά splatter και λοιπού horror-exploitation. Ίσως να κάνω μια εξαίρεση για καμμιά ζομπο-ταινία, που είναι και της μόδας τώρα τελευταία.
Όμοια, οι ταινίες μυστηρίου και noir είναι βαρετές αν τις βλέπεις μόνος σου. Λέω να τις διώξω από το πρόγραμμα και να τις κρατήσω για όταν βρω παρέα.
Ανακάλυψα πως λατρεύω τις γερμανικές ταινίες του μεσοπολέμου (το wikipedia ονομάζει την περίοδο Weimar Germany, το οποίο είναι περίπου τόσο ηλίθιο όνομα όσο και το να λέμε Ναυπλιώτικη Ελλάδα και να εννοούμε την περίοδο του Καποδίστρια). Fritz Lang γούσταρα ήδη, Wiene τώρα έμαθα, και η λίστα με σημαντικές ταινίες της περιόδου (εξπρεσσιονιστικές οι περισσότερες) με ενθουσιάζει!
Επίσης συνειδητοποίησα πως γουστάρω exploitation και b-movie ταινίες. Να’στε σίγουροι πως στο μέλλον η λίστα θα περιλαμβάνει κι άλλες τέτοιες.
Όταν έλεγα “σινεφίλ”, είχα στο μυαλό μου και φεστιβαλικές (από εκείνες που σαρώνουν σε φεστιβάλ και πατώνουν σε αίθουσες), τις οποίες κατέληξα να αγνοήσω εντελώς. Εφ’εξής θα βλέπω εναλλάξ, μία παλιά και μία πρόσφατη (την επόμενη βδομάδα ίσως), για να βολέψω κι αυτές κάπου.
Υπάρχουν και κάμποσες μη φεστιβαλικές πρόσφατες ταινίες που δεν έχω δει, και με φωνάζουν παραπονιάρικα από τη στοίβα με τις ταινίες. Για παράδειγμα, δεν έχω δει το Bourne ακόμα -κανένα από τα τρία. Κάτι πρέπει να κάνω και γι’αυτό.
Καλός ο ασιατικός κινηματογράφος, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως του αξίζει μια κατηγορία μόνος του. Θα το αναδιαμορφώσω κι αυτό.
Με αυτά τα συμπεράσματα λοιπόν, αναδιοργανώνω τη βδομάδα μου ως εξής: μία ημέρα splatter/horror-exploitation, μία ημέρα exploitation σκέτο, μία ημέρα σινεφίλ (εναλλάξ πρόσφατες και παλιές -προ του ‘80- παραγωγές), μία ημέρα επιστημονική και μη φαντασία και, τέλος, δύο ημέρες free-for-all, anything goes, ό,τι να’ναι. Το σκεπτικό είναι στις anything goes ημέρες να βολέψω και τις blockbuster-ιές που δεν έχω δει, καθώς και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει.
Α, επίσης, έβγαλα τον ασιατικό κινηματογράφο από τις κατηγορίες, αλλά προς αντικατάστασή του έχω την εξής πρόκληση στον εαυτό μου: τουλάχιστον μία από τις ταινίες που θα δω (οποιασδήποτε κατηγορίας), θα είναι σε γλώσσα άλλη από αγγλικά ή γαλλικά. Δε θα είναι δύσκολο να το καταφέρω, απλώς χρειάζομαι κάτι να με υποχρεώσει να το κάνω και να μου ανοίξει τους ορίζοντες (ψήνω ήδη μερικές ρώσικες επιστημονικής φαντασίας που μου τραβήξαν την προσοχή).
Τέλος, για να κάνω την όλη ιστορία λίγο πιο public και ενδιαφέρουσα, επιστρατεύω το tumblr. Στο tumblelog μου λοιπόν θα σχολιάζω άμεσα την ταινία που μόλις έχω δει. Θα έχω και το εβδομαδιαίο round-up post, ίσως με παραπάνω σχολιασμό, αλλά για λίγο παραπάνω αμεσότητα ρίξτε μια βόλτα και προς τα εκεί.
